Spis treści

Karta redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Podziękowania

Autor: Magdalena Majcher

Redakcja: Agnieszka Pietrzak

Korekta: Zuzanna Wierus

Projekt graficzny okładki: Katarzyna Borkowska

Skład: Izabela Kruźlak

Zdjęcia na okładce: shutterstock/Aris Suwanmalee;
Stocksy/Javier Diez;
Weronika Smieszek (zdjęcie Autorki)

Redaktor prowadząca: Agnieszka Górecka

© Copyright by Magdalena Majcher
© Copyright for this edition by Wydawnictwo Pascal

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, z wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2020

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.
ul. Zapora 25
43-382 Bielsko-Biała
tel. 338282828, fax 338282829
pascal@pascal.pl, www.pascal.pl

ISBN 978-83-8103-627-6

Konwersja: eLitera s.c.

Rozdział 1

Magdalena rozejrzała się wokół nerwowo. Zatrzymała wzrok na twarzy siedzącej w następnym rzędzie młodej matki, która próbowała uspokoić płaczące niemowlę. Mąż tamtej sykał z niezadowoleniem i co chwila upominał żonę, żeby w końcu, na litość boską, uciszyła dziecko. Połowica patrzyła na niego ze zrezygnowaniem i tylko wzruszała ramionami.

Pozostali pasażerowie wydawali się opanowani. Magdalena zazdrościła im tej samokontroli. Ją nawet najprostsze codzienne czynności, jak droga do pracy czy zakupy w osiedlowym sklepie, wprawiały w przerażenie, a co dopiero mówić o locie samolotem. Wiele mogło się przecież wydarzyć. Michał podchodził do sprawy racjonalnie. Tłumaczył żonie, że tak naprawdę więcej osób ginie w wypadkach samochodowych niż w katastrofach lotniczych, ale o tych drugich jest po prostu głośniej w mediach. Jego wywody nie przyniosły jednak oczekiwanego rezultatu. Strach był głęboko zakorzeniony w podświadomości Magdaleny. Żadnego innego uczucia nie znała tak dobrze jak lęku. Towarzyszył jej niezmiennie od lat. Byli niczym starzy dobrzy znajomi. Przyzwyczaiła się do jego obecności i przypuszczała, że dziwnie by się czuła, gdyby pewnego dnia po przebudzeniu odkryła, że zniknął.

Czego się bała? Łatwiej byłoby odpowiedzieć na pytanie, co nie wzbudza w niej lęku. Ot, paradoks. Obawiała się utraty kontroli nad własnym życiem, chociaż nawet nie potrafiła jej sprawować. Bała się, że postrada zmysły, co w gruncie rzeczy już chyba dawno nastąpiło. Wolała się więc nad tym nie zastanawiać, tylko skupić na tu i teraz, na tym, aby przetrwać. Aby kolejny atak po prostu minął i mogła znów, choć przez chwilę, mieć święty spokój. Magdalena przeszła tak wiele, że zdążyła się już przekonać, iż w życiu nie ma nic ważniejszego niż właśnie święty spokój.

Pragnęła żyć jak inni. To dlatego zgodziła się na ten wyjazd i wiele innych rzeczy, które w gruncie rzeczy chciała robić, ale się ich bała.

Zacisnęła mocno powieki, kiedy na własnej skórze poczuła prędkość, z jaką samolot rozpędzał się na pasie startowym. To tylko dwie i pół godziny. Wytrzymasz – przekonywała samą siebie w myślach. Wiedziała, że ma przed sobą wspaniały weekend z mężem. Nie chciała rozczarować ani siebie, ani jego. Michał miał do niej tyle cierpliwości. Sama się dziwiła, jak to możliwe, że taki mężczyzna jak on – przystojny, inteligentny, wykształcony i, co chyba najważniejsze, dobry – wytrzymuje z taką wariatką jak ona.

Poczuła na dłoni jego dotyk. Najpierw delikatny, po chwili bardziej zdecydowany. Skupiła się na tych ciasno splecionych ze sobą palcach, aby odgonić kolejny atak. Stosowała się do rad poprzedniego lekarza rodzinnego, który wprawdzie odmówił jej przepisania xanaxu – co zresztą stanowiło powód zmiany przychodni – ale wcześniej zalecił jej ćwiczenia oddechowe. Nie zawsze, ale czasem pomagało. Wciągnęła powietrze głęboko do płuc na kilka sekund. Następnie zaczęła je wypuszczać, koncentrując się na oddychaniu.

– Już jesteśmy w powietrzu – dotarł do niej kojący, głęboki głos Michała.

– Uhm.

Magdalena powoli otworzyła oczy. Czuła dumę na myśl o tym, że tym razem udało jej się powstrzymać atak. Wielkie małe zwycięstwo. Odszukała wzrokiem spojrzenie męża, aby mocno zakotwiczyć w rzeczywistości, a nawet zmusiła się do tego, aby nieśmiało się uśmiechnąć.

– Latanie byłoby o wiele przyjemniejsze bez konieczności startowania i lądowania – powiedziała, czując, że powinna jakoś usprawiedliwić ten strach, który znów wziął nad nią górę. Było jej głupio, bo wiedziała, że Michał jest ostatnią osobą, przed którą musi się tłumaczyć.

On rozumiał. Nie wiedział wszystkiego, bo nawet jego Magdalena nie dopuściła do tych najgłębiej skrywanych tajemnic, ale i tak rozumiał.

– Spokojnie, nie ty jedna boisz się latać – powiedział łagodnym tonem.

Atmosfera na pokładzie uległa zmianie. Zgasła kontrolka nakazująca zapięcie pasów bezpieczeństwa, a załoga zaczęła proponować przekąski i napoje. Michał odpiął pas i wstał, aby sięgnąć po bagaż podręczny, ale Magdalena ani drgnęła. Rozumieli się bez słów. Wyciągnął z plecaka książkę i podał ją żonie. Uśmiechnęła się w podziękowaniu i otworzyła powieść na sto siedemdziesiątej czwartej stronie. Nigdy nie używała zakładek. Pamiętała, gdzie skończyła. Babcia zawsze chwaliła ją, że pamięć ma świetną, chociaż ona sama nie mogła się z tym zgodzić. Wiele można powiedzieć o człowieku, który nie może sobie przypomnieć najważniejszych w jego życiu, definiujących go wydarzeń, ale na pewno nie to, że ma świetną pamięć.

Eva García Sáenz de Urturi była jej najnowszym odkryciem. Przeczytała już w oryginale całego Zafóna, Mendozę, Cabrégo, Péreza-Revertego, a ostatnio sięgnęła po książki tej baskijskiej pisarki i przepadła. Wprawdzie słyszała, że otwierający trylogię tom El silencio de la ciudad blanca został przetłumaczony na polski i lada chwila będzie wydany, ale Magdalena nie chciała czekać. Pochłaniała już trzecią część, Los señores del tiempo, i czuła smutek na myśl, że wkrótce będzie musiała pożegnać się z charakternym Krakenem i spółką. Zresztą czytała w oryginale nie tylko dlatego, że nie zamierzała czekać na polskie wydanie. Zafóna przecież dawno przetłumaczono, a w jej domowej biblioteczce były tylko wersje hispanojęzyczne. Łączyła przyjemne z pożytecznym – zmuszała swój mózg, aby myślał po hiszpańsku, by w pracy być jeszcze lepszą. Najlepszą. Jej stan psychiczny był tajemnicą poliszynela, doskonale więc zdawała sobie sprawę z tego, że musi dawać z siebie wszystko, aby nie patrzono na nią przez pryzmat jej problemów. Poza tym po prostu uwielbiała mówić, myśleć i czytać po hiszpańsku. Ta fascynacja trwała nieprzerwanie od lat.

Doskonale pamiętała ten moment, kiedy po raz pierwszy zetknęła się z tym językiem. Babcia słuchała właśnie starych nagrań Julia Iglesiasa. I choć Magdalena od wczesnego dzieciństwa była fanką zdecydowanie mocniejszych brzmień, zamarła, kiedy wyśpiewane po hiszpańsku słowa trafiły prosto do najczulszych miejsc jej duszy. Nie rozumiała, o czym jest piosenka, ale postanowiła perfekcyjnie nauczyć się tego języka. Języka, przy którym nauczany w szkole angielski wydawał się taki nieprzyjazny, zwodniczy. Nigdy nie potrafiła zapamiętać wymowy poszczególnych wyrazów. Angielski nie rządził się żadnymi prawami, a Magdalena nade wszystko potrzebowała stałości. Znalazła ją w hiszpańskim. W zasadzie wystarczyło się nauczyć wymowy podwójnego l, przedniojęzykowo-zębowych z i c oraz charakterystycznych j i v, aby już poprawnie artykułować większość wyrazów. Oczywiście z czasem przekonała się, że istnieją pewne wyjątki, a w różnych regionach spotykane są rozmaite akcenty, ale to nie zmniejszyło jej zapału. Wręcz przeciwnie.

Babci nie podobało się, że wnuczka wykazuje tak niezdrowe zainteresowanie nauką języka, który, jak twierdziła, do niczego jej się w życiu nie przyda.

– Po co ci ten hiszpański? Ucz się angielskiego, mówią, że teraz to obowiązek znać ten język. Ze znajomością angielskiego na pewno znajdziesz dobrą pracę – powtarzała Zofia, posyłając wnuczce karcące spojrzenia.

Magdalena już myślała, że to koniec marzeń o hiszpańskim, bo przecież mogła zgłębiać ten język tylko na prywatnych lekcjach, a to, jak wiadomo, kosztowało. Niespodziewanie z pomocą przyszedł jej jednak dziadek. Niespodziewanie chyba nawet dla samego siebie, bo kiedy sprzeciwił się żonie, miał minę, jakby nie mógł uwierzyć w to, co robi.

– Teraz wszyscy uczą się angielskiego i kończą studia. Pomyśl, co będzie, jak to pokolenie wejdzie na rynek pracy – zwrócił się do żony, która potrzebowała dłuższej chwili, aby zrozumieć, że mąż właśnie próbuje przedstawić jej swoje zdanie.

Został przecież pozbawiony tej możliwości dawno temu, kiedy zdecydowała się przyjąć go z powrotem. Postawiła mu warunek. A właściwie dwa. Miał nie pić i słuchać się żony.

– Co sugerujesz? – zapytała Zofia, a jej oczy zamieniły się w wąskie szparki.

– Myślę, że Madzia powinna się uczyć tego hiszpańskiego, jak tak chce. Skoro tak bardzo ją to interesuje... – Edward podrapał się z zakłopotaniem po głowie. – Z angielskiego oczywiście nie może zrezygnować, bo jest obowiązkowy, ale dodatkowy język będzie jej atutem, kiedy już skończy szkołę i zacznie rozglądać się za pracą.

Koniec końców babcia przyznała dziadkowi rację. Edward trzy razy w tygodniu prowadzał więc wnuczkę na prywatne lekcje, które zresztą finansował ze swoich zaskórniaków. Potem zawsze prosił, aby nauczyła go podstaw, ale nauka szła mu dość opornie. Powtarzał, że to już nie te lata na zgłębianie wiedzy.

– Rozum jest najbardziej chłonny, kiedy człowiek jest młody. Wykorzystaj ten potencjał! – zachęcał wnuczkę.

Posłuchała jego rad i wykorzystała. Wybór studiów był właściwie oczywisty. Po raz pierwszy wyjechała do Hiszpanii na drugim roku iberystyki. Kraj, ludzie, kultura, pogoda – wszystko było dokładnie takie, jak sobie wyobrażała. Aż żal jej było wracać do Polski, gdzie ludzie mijają się obojętnie na ulicy, nie pozwalając sobie na zwykły uśmiech czy serdeczność. Przez kilka miesięcy pobytu na Półwyspie Iberyjskim ani razu nie usłyszała buenos dias[1]. Wszyscy pozdrawiali się krótkim hola[2], a formy usted[3] i ustedes[4] wydawały się archaiczne. Hiszpanie nigdy się nie spieszyli, bo przecież zawsze jest mañana[5]. Lubiła hiszpańską mentalność, dlatego z tak ogromną przyjemnością wracała na półwysep, nawet jeśli oznaczało to konieczność zmierzenia się ze swoimi lękami i wejścia na pokład samolotu.

– Co czytasz? – z zamyślenia wyrwał ją głos Michała.

Magdalena zamknęła książkę, w myślach odnotowując numer strony, na której skończyła.

– Ostatni, niestety, tom Trylogii białego miasta.

– Dobre? – Michał zatrzymał wzrok na okładce trzymanej przez żonę powieści.

Nazwisko pisarki nic mu nie mówiło, ale literatura iberyjska nigdy nie była jego mocną stroną.

– Świetne! Po lekturze pierwszego tomu obawiałam się, czy autorce uda się utrzymać poziom, ale widzę już, że niepotrzebnie.

– To kryminał? – domyślił się Michał.

– Hm. – Magdalena zmarszczyła nos. – Według mnie to po prostu dobra literatura. Trudno ją zaklasyfikować do jednego gatunku. Śledztwa w sprawie morderstw są tłem dla uniwersalnej opowieści o dobru i złu. No, i można się z tych książek sporo dowiedzieć o historii i kulturze Kraju Basków.

W Bilbao byli z Michałem przed rokiem, ale zdecydowanie ciągnęło ich na północny wschód i północ Hiszpanii. Ich, bo Magdalena zaraziła męża swoją pasją. Wprawdzie w jego przypadku nie była to miłość na zabój, ale z każdą wizytą na półwyspie czuł, że coraz lepiej rozumie, co sprawiło, że żona upodobała sobie ten kraj.

– Zaraz będziemy lądować – mruknął Michał, co sprowadziło Magdalenę, nomen omen, na ziemię.

Rzeczywiście, jakby na potwierdzenie jego słów, poczuła, jak zatykają jej się uszy, a po chwili w głośnikach rozległ się głos pilota, który informował, że właśnie rozpoczęli proces schodzenia z wysokości.

Niemowlę, które przed godziną w końcu udało się uśpić zdenerwowanej matce, znów zapłakało i wszystko zaczęło się od nowa. Karcące spojrzenia mężczyzny, jęki niezadowolenia i coraz bardziej podniesiony głos kobiety. Magdalena miała ochotę odwrócić się i powiedzieć jej, że ojciec jest takim samym rodzicem jak matka, więc skoro tak bardzo nie pasuje mu, że maluch płacze, może go przejąć od żony i spróbować uspokoić. Nie zrobiła tego jednak. Z zasady nie lubiła wtrącać się w cudze sprawy. Poza tym uważała, że jest ostatnią osobą, która powinna edukować innych w kwestii rodzicielstwa. Raz, że sama nie była matką, a dwa... Nie. Nie zamierzała myśleć o swoich rodzicach właśnie wtedy, kiedy znajdowała się ponad sześć tysięcy metrów nad ziemią. Prawdę mówiąc, nie zamierzała myśleć o nich w ogóle, ale temat jakby sam do niej powracał. I to odwieczne pytanie: co się wtedy właściwie stało. Bardzo chciała poznać odpowiedź na to pytanie, ale jednocześnie nie chciała jej poznawać. Sama nie wiedziała już, które z tych wzajemnie wykluczających się pragnień jest silniejsze. Zostawiła je tam, gdzie było ich miejsce: w przeszłości.

Barcelonę upodobała sobie najbardziej. W ogóle całą Katalonię: piękną, niezależną, ale przez lata zaniedbywaną, karaną za swoje aspiracje. Katalonia była dla Magdaleny miejscem szczególnym, bo właśnie tu, w jej stolicy po raz pierwszy zetknęła się z tym, co wcześniej tylko wyobrażała sobie jako symbole Hiszpanii. La Rambla, Sagrada Família, Montjuïc, Casa Milà, Casa Batlló. Jak cudownie było wreszcie na własne oczy zobaczyć wszystko to, o czym przez wiele lat czytała z fascynacją i pewnym niedowierzaniem. Takie cuda naprawdę istnieją! I nawet nie przeszkadzało jej to, że w sąsiedztwie metropolii znajdowało się morze, którego tak nienawidziła, jak zresztą wody w ogóle. Basen, jezioro, morze, ocean, wanna – nieważne. Każdy zbiornik wodny wzbudzał w niej lęk, którego nie potrafiła wytłumaczyć w racjonalny sposób. Płynąca woda budziła w niej jedynie uczucie dyskomfortu, więc mogła znieść na przykład spacer wzdłuż strumyka, ale wolała tego unikać. Po co ryzykować bliski kontakt z wodą? Michał czasem śmiał się, że Magdalena jest idealną żoną, bo w przeciwieństwie do większości kobiet nie okupuje łazienki godzinami, tylko szybko wskakuje pod prysznic. Ona uważała jednak, że nie ma w tym absolutnie nic zabawnego. Woda po prostu budziła w niej najgłębiej skrywane lęki. Zaakceptowała to, jak wiele innych niedogodności wynikających z bojaźliwości – bo w ten sposób często tłumaczyła jej zachowanie babcia Zofia. Nie próbowała dociekać, dlaczego tak jest. Jedni boją się pająków, inni wody.

Samolot wylądował bez większych problemów. Magdalena z ulgą odnotowała, że zderzenie z ziemią było łagodne. Dopiero teraz spojrzała za okno. Zazdrościła ludziom, którzy proszą o miejsca przy oknie, że nie podzielają jej lęków. Ona zdecydowanie wolała siedzieć przy przejściu, ale, jak na złość, zazwyczaj dostawali miejsca z widokiem.

Panowała ciemność, chociaż zegarek wskazywał już siódmą trzydzieści. Kiedy pierwszy raz była w Barcelonie, zdziwiła się, jak późno wschodzi tam słońce. We wrześniu jasno robiło się dopiero chwilę przed ósmą.

Większość pasażerów stała już w przejściu, choć drzwi nie zostały jeszcze otwarte. Oni z Michałem nigdzie się jednak nie spieszyli, zazwyczaj opuszczali pokład samolotu jako ostatni. Po co się przepychać, skoro potem i tak wszyscy razem czekają na bagaż? Chociaż z drugiej strony Magdalena była w stanie zrozumieć tych, którzy przylatywali na półwysep po raz pierwszy. Ona kiedyś też nie mogła się doczekać, aż postawi stopę na hiszpańskiej ziemi.

W końcu samolot opustoszał. Magdalena i Michał chwycili za bagaż podręczny i wysiedli. Słońce akurat wschodziło nad barcelońskim lotniskiem.

***

Magdalena odczuwała już pierwsze konsekwencje całego dnia spędzonego na spacerowaniu skąpanymi w słońcu uliczkami. Ramiona piekły, a skóra na nosie szczypała, protestując przeciwko nagłej zmianie klimatu. Zamienili z Michałem deszczowy i dość chłodny wrzesień na mocne barcelońskie słońce, które świeciło przez trzysta sześćdziesiąt dni w roku, z pominięciem tych kilku, które Magdalena nazywała wypadkiem przy pracy.

Często wyjeżdżali do Hiszpanii właśnie jesienią, aby odpocząć od kapryśnej polskiej aury. Latem raczej zaszywali się początkowo w dwupokojowym mieszkaniu, a teraz w domu na nowo wybudowanym przez dewelopera osiedlu, do którego przed kilkoma miesiącami wyprowadzili się z blokowiska. W tym akurat się zgadzali – nie znosili upałów, nawet tych polskich, a co dopiero hiszpańskich. Michał co prawda co jakiś czas nieśmiało sugerował, że marzą mu się tygodniowe wakacje w hotelu z basenem, ale Magdalena nie była w stanie zrobić tego nawet dla niego. Basen był nie do przyjęcia, niezależnie od okoliczności.

Dzień kończyli w jednej z urokliwych knajpek przy La Rambli. Panował już półmrok, a wąskimi uliczkami przemykały liczne skutery i mniej liczne samochody. La Rambla miała dla nich szczególne znaczenie, bo właśnie tam Michał oświadczył się Magdalenie. Kompletnie się tego nie spodziewała. Byli ze sobą dopiero od ośmiu miesięcy, nie przypuszczała, że Michał tak szybko poprosi ją o rękę. Nie zdążyła się zastanowić, po prostu powiedziała „tak”. Nie żałowała, ale czasem zadawała sobie pytanie, czy to wszystko nie podziało się za szybko. Na samo słowo „rodzina” w jej głowie rozbrzmiewał sygnał alarmowy. Po tych zaręczynach zresztą mocno się od niego oddaliła. Zbliżenie wydawało jej się zagrożeniem. Taki zresztą był klimat ich związku – kiedy on był zbyt blisko, dystansowała się. Michałowi dużo czasu zajęło zaakceptowanie wycofywania się Magdaleny. Wielokrotnie miał ochotę tupnąć nogą, powiedzieć jej, że nie godzi się na takie traktowanie, ale w głębi duszy był tradycjonalistą zabiegającym o kobietę. Magdalena wpasowywała się więc w jego schemat, nawet jeśli działo się to tylko na nieracjonalnym poziomie. Ale ostatnio coś się zmieniło. Przestało mu wystarczać to, co jest, a ona bała się, dokąd ich to może zaprowadzić.

Nieważne. Odsunęła od siebie wszystkie złe myśli. Tak. La Rambla była ich miejscem. Tam na dobrą sprawę zaczęła się ich wspólna droga, bo wcześniej to była tylko gra w podchody. Pierścionek na serdecznym palcu stał się obietnicą, a najpopularniejsza barcelońska ulica – wspomnieniem początku miłości. Pamiętała, jak wielki szok przeżyła w sierpniu dwa tysiące siedemnastego roku, kiedy w programie informacyjnym usłyszała, że ich La Rambla padła ofiarą zamachowców.

– Masz już dość na dzisiaj? – zapytał Michał, uważnie przypatrując się twarzy żony.

Była piękna, ale w taki niecodzienny sposób. To nie była uroda, z którą zdobyłaby tytuł miss świata. Magdalena nie odpowiadała ogólnie przyjętym kanonom piękna, miała niewielką szparę między jedynkami i mocno zadarty nos, a cała jej uroda składała się z kontrastów. Jasna cera, czarne włosy, niebieskie oczy, gęste, ciemne brwi i rzęsy. Kiedy Michał zobaczył ją po raz pierwszy, nie mógł się nadziwić, jak doskonale te wszystkie skrajności komponują się i tworzą twarz, której nie sposób zapomnieć. Jeśli wierzyć Zofii, Magdalena była wierną kopią Izabeli, swojej tragicznie zmarłej matki. Michał nie miał okazji jej poznać, bo umarła, kiedy Magdalena była małą dziewczynką. Musiał więc zawierzyć słowom babci swojej ukochanej, z którą de facto również nie miał zbyt wiele wspólnego, bo żona rzadko jeździła do rodzinnej miejscowości. Nie rozumiał tego – przy każdej okazji podkreślała, jak wiele zawdzięcza dziadkom, a odwiedzała ich sporadycznie. Przyzwyczaił się jednak do tego, że Magdalena jest jedną wielką sprzecznością, i przestał zadawać pytania. A może właśnie powinien? Przecież chodziło też o jego życie!

– Oj, tak. Chyba przesadziliśmy. Przeszliśmy z dwanaście kilometrów! To co, po kolacji wracamy do hotelu?

Skinął głową. On także był już zmęczony i marzył o tym, żeby znaleźć się w pokoju.

– Tak ci się przypatruję...

– I? – Spojrzała na niego niepewnie, nie rozumiejąc, do czego zmierza.

– Nie wiem dlaczego, ale pomyślałem o twojej mamie.

Magdalena zamarła. Mogła się spodziewać wszystkiego, ale nie tego, że nagle wypłynie temat Izabeli.

– O mojej mamie?

– Twoja babcia zawsze podkreśla, że jesteś do niej taka podobna. Była mniej więcej w twoim wieku, kiedy zmarła, prawda? – wyrzucił z siebie szybko Michał.

Tak niewiele wiedział o przeszłości Magdaleny. Rozumiał, że te wspomnienia są dla niej szczególnie bolesne, ale na litość boską, była jego żoną! Coraz częściej miał wrażenie, że przyczyny niechęci Magdaleny do posiadania dzieci są związane z jej przeszłością, z historią rodziny. W porządku, to zrozumiałe, nie miała trwałego wzorca – jej mama umarła tak wcześnie, że Magdalena praktycznie jej nie pamiętała – ale przecież wiele kobiet wychowuje się bez matki, a mimo to rodzą dzieci i prowadzą normalne życie!

Zawsze chciał być ojcem, a związał się z kobietą, która nawet nie chce słyszeć o tym, że miałaby zajść w ciążę. Czy to nie dziwne?

– Tak. Wiesz, sama niewiele pamiętam, ale na zdjęciach widać, że rzeczywiście jesteśmy do siebie podobne.

– Twoja babcia twierdzi, że wręcz identyczne.

Magdalena poczuła przeszywający jej ciało dreszcz. Dlaczego tak dziwnie reagowała na sugestię, że wygląda tak samo jak matka? Bała się, że skończy jak ona?

– Każdy jest do kogoś podobny – stwierdziła, zmuszając się do wzruszenia ramionami.

Nie lubiła rozmów o przeszłości. Po co grzebać w czymś, czego nie można zmienić? Wolała rozprawiać o tym, co jest tu i teraz – literaturze, kinie, pięknej Barcelonie, nawet o pracy. Byle nie o jej domu rodzinnym.

– Twoi dziadkowie są już wiekowi. Może powinniśmy ich odwiedzić w najbliższym czasie? – zasugerował Michał, obserwując reakcję żony.

– Z Bielska do Wąsewa jest kawał drogi.

Nie kupował tego tłumaczenia. Latali po całej Europie, a nie mogli pokonać czterystapięćdziesięciokilometrowej drogi na Mazowsze? Odpuścił jednak. Jak zawsze. Przyzwyczaił się do tego, że Magdalenę owiewa aura tajemniczości. A może właśnie dlatego jego żona wciąż tak bardzo go pociągała? Byli małżeństwem od pięciu lat, a ona nadal była dla niego nie do końca odkrytą kartą.

Zanim się poznali, Magdalena często się przeprowadzała. Nie przywiązywała się do miejsc ani ludzi. Jakby ciągle uciekała. Dopiero w Bielsku-Białej osiadła na stałe. Michał dziękował losowi, że pchnął jego wtedy jeszcze przyszłą żonę na południe, ale nie mógł zrozumieć, jak to się w ogóle stało, że z małej miejscowości w województwie mazowieckim Magdalena przez Lublin, Kielce, Radom i Katowice trafiła w końcu do Bielska. Tłumaczyła, że po prostu z każdą przeprowadzką wiązała się zmiana pracy, ale Michał, który urodził się i wychował w mieście, gdzie żył do teraz, nie potrafił tego objąć rozumem. Nie mieściło mu się w głowie, że samotna kobieta borykająca się z silnymi atakami paniki mogła się tak przemieszczać po kraju, z dnia na dzień zostawiając za sobą całe dotychczasowe życie. Magdalena była przecież taka krucha!

– Smakuje ci? – Magdalena wskazała na paellę z owocami morza, którą Michał już kończył.

Tęsknym wzrokiem spojrzał na talerz.

– Przepyszna. Najchętniej zamówiłbym drugą porcję, ale rozsądek podpowiada co innego – roześmiał się, klepiąc delikatnie po brzuchu.

Nie był otyły. Prawdę mówiąc, tych kilka dodatkowych kilogramów, które osadziły się w okolicach brzucha, nie odebrało mu nic z atrakcyjności. Od dwóch lat obiecywał sobie, że od nowego tygodnia zacznie biegać, ale na razie na samych obietnicach się kończyło.

– Ja też już skończyłam. Możemy poprosić o rachunek i wracać?

Do hotelu dotarli metrem. Podczas pierwszej wizyty w Katalonii nosili się z zamiarem wypożyczenia samochodu, ale szybko przekonali się, że nie ma to najmniejszego sensu. Barcelona jest doskonale skomunikowana, a znalezienie miejsca parkingowego w centrum graniczy z cudem. Teraz nawet nie pomyśleli o aucie. Od razu po opuszczeniu lotniska udali się tunelem naziemnym na stację metra, przy której znajdował się niewielki bar. To tam zawsze zaczynali smakować Barcelonę – od porządnego śniadania.

Michał zamówił do pokoju butelkę wina. Magdalena wprawdzie tego wieczoru nie miała ochoty na żadne trunki, ale zgodziła się towarzyszyć mężowi. Siedzieli na balkonie, w milczeniu kontemplując nocny krajobraz. Jeśli oprócz Nowego Jorku istnieje inne miasto, które nigdy nie śpi, z pewnością jest nim Barcelona. Hotel, w którym się zatrzymali, znajdował się w pobliżu pubu, z którego dobiegały odgłosy dobrej zabawy. Na ulicy ludzie krzyczeli, śmiali się głośno, i nie było w tym absolutnie nic dziwnego. Z racji wykonywanego zawodu Magdalena miała do czynienia z przedstawicielami różnych narodowości i przekonała się, że żaden naród nie jest tak hałaśliwy jak Hiszpanie. Doskonale odnajdywała się w tym chaosie. Przecież sama od dawna właśnie tym była.

Rozmawiali jeszcze przez chwilę o ich wspólnej znajomej, która nagle poczuła w sobie zew przygody, zostawiła osłupiałego męża i uciekła z kochankiem do Kalisza, podczas gdy odgłosy nocnej zabawy niosły się echem po mieście.

– Ale dlaczego akurat do Kalisza? Rozumiałbym nad morze, w góry albo do Barcelony. – Michał puścił do niej oko. – Ale do Kalisza?

– Podobno on stamtąd pochodzi, a miłość jest ślepa. – Magdalena wzruszyła ramionami. – To co, idziemy spać? Prawdę mówiąc, jestem bardzo zmęczona.

– Jasne. – Michał wstał z krzesła i otworzył przed żoną drzwi balkonowe.

Położył się obok niej. Wtulił twarz w jej włosy. Nie podobało mu się to, że żona, mimo iż wielokrotnie rezygnowała z papierosów, konsekwentnie wracała do palenia. Nie lubił, kiedy pachniała tytoniem. Sam nigdy nie miał żadnych nałogów, dlatego trudno mu było pojąć, jak można na własne życzenie psuć sobie zdrowie. Tym razem jednak zignorował ten zapach. Kiedy była tak blisko, senność odpływała, a w jej miejsce pojawiało się pożądanie. Położył dłoń na biodrze żony i zaczął obsypywać jej ramię pocałunkami.

– Zabrałeś prezerwatywy? – Magdalena zareagowała błyskawicznie.

Michał westchnął z rezygnacją.

– Nie. Nie możemy spróbować bez?

– Wiesz, że to nie wchodzi w grę. Musimy uważać. – Odsunęła się od niego na bezpieczną odległość.

Michał opadł ze złością na poduszkę. Zacisnął pięści. W jednej sekundzie uleciała z niego cała ochota na seks.

Miał trzydzieści dwa lata i od pięciu był żonaty. Czy to takie dziwne, że chciał zostać ojcem?

[1] Dzień dobry.

[2] Cześć.

[3] Pan/Pani.

[4] Państwo.

[5] Jutro.

Rozdział 2

Gorący weekend w Barcelonie był już odległym wspomnieniem. Pogoda ułatwiła jednak powrót do rzeczywistości. Październik zaskoczył dość wysokimi jak na jesień temperaturami. Słońce przyjemnie przygrzewało.

Magdalena wracała z pracy z poczuciem dobrze wykonanego zadania. Jako tłumaczka uczestniczyła w ważnych dla firmy negocjacjach i chociaż sama uważała, że jej obecność ograniczyła się tylko do przekładu, szef uznał, że bez niej nie udałoby się podpisać umowy, i obiecał premię. Praca była czymś, co ją definiowało. Chociaż jej życie składało się z tysięcy rozsypanych elementów, odnosiła sukcesy zawodowe. One dodawały jej skrzydeł, pozwalały choć na chwilę uwierzyć, że jest warta coś więcej niż jej trudna historia. Dorastała z ogromnym piętnem. Każdego dnia czuła na sobie współczujące spojrzenia mieszkańców Wąsewa. Społeczność się podzieliła: na tych, którzy woleli trzymać się od niej z daleka, i na tych, którzy szukali z nią kontaktu, bo chcieli dowiedzieć się czegoś z pierwszej ręki. Wiedziała, że wyjedzie z rodzinnej wioski, jeszcze zanim skończyła szkołę średnią. Odliczała. Najpierw lata, potem miesiące, w końcu dni. Wydawało jej się, że kiedy w końcu opuści Wąsewo, zostawi przeszłość daleko za sobą. Nikt już nie będzie patrzył na nią przez pryzmat tego, co się stało. Dlatego uciekła i tak rzadko wracała. A mimo to piętno pozostało. Nie potrafiła się go wyzbyć. Wciąż musiała udowadniać sobie i innym, że jest coś warta, że coś znaczy, że jest po prostu dobrym człowiekiem. Sukcesy w pracy ją podbudowywały. Pracowała bardzo intensywnie, czasem ponad własne możliwości.

Zatrzymała się przed bramą wjazdową na osiedle. Wciąż nie mogła się przyzwyczaić do myśli, że mieszka w takim miejscu. Ze starej, podupadającej chaty z przeciekającym dachem, który dziadek łatał na własną rękę, na luksusowe, kameralne osiedle. Na zakup domu mogli sobie pozwolić tylko najzamożniejsi. Ewentualnie ci z największą zdolnością kredytową. Niewielka osada na zboczu góry, zaprojektowana i wybudowana przez znaną bielską firmę deweloperską, przyciągała spojrzenia wszystkich tych, którzy przejeżdżali jedynką w drodze do pracy czy do pobliskich miejscowości – Bystrej, Szczyrku i Żywca. Cztery domy były już zamieszkane, piąty kupił lokalny przedsiębiorca, który zamierzał wynajmować nieruchomość turystom. Magdalena słyszała pogłoski o tym, że deweloper zamierza rozbudować Osiedle Pogodne, ale miała cichą nadzieję, że skończy się tylko na planach. Ceniła to miejsce za spokój i swego rodzaju anonimowość. Na osiedlu mieszkali bardzo zapracowani ludzie, którzy najzwyczajniej w świecie nie mieli czasu na podtrzymywanie relacji z sąsiadami. Wiedziała, że to irracjonalne, ale przez cały czas towarzyszyła jej obawa, że zostanie rozpoznana, że ktoś skojarzy jej twarz z tamtą sprawą. Powinna spać spokojnie, odległość czterystu pięćdziesięciu kilometrów od rodzinnego domu zapewniała jej przecież anonimowość, jednak wciąż nie mogła przestać myśleć o tym, że zbudowała swoje życie na kłamstwie, a to się nigdy dobrze nie kończy.

Przywołała na twarz służbowy uśmiech na widok ochroniarza, który otworzył jej bramę, i wjechała na osiedle. Zatrzymała się przed domem. Mimo że mieli do dyspozycji dwa miejsca parkingowe w podziemnym garażu, zazwyczaj zostawiała samochód na podjeździe. Piwnica, garaż, strych – nie znosiła opuszczonych miejsc.

Wysiadła z auta i zatrzymała wzrok na domu, który kupili wspólnie z Michałem. Wprawdzie musieli wziąć kredyt, ale większą część zapłacili gotówką. Magdalenie dobrze się żyło z tą świadomością, że doszła do tego wszystkiego zupełnie sama. Bez wsparcia finansowego rodziny, bez mocnych pleców i znajomości. Odniosła sukces, bo ciężko na niego zapracowała. Ten dom był jego ukoronowaniem. Mieli być tutaj z Michałem bajecznie szczęśliwi. Bo przecież w tak luksusowych wnętrzach, z tak pięknymi widokami nie można być smutnym. Wszystkie problemy zostawia się za progiem takich domów – naprawdę w to uwierzyła, tak jak i wierzyła w to, że teraz będzie już tylko lepiej, kiedy uciekała z Wąsewa do Lublina, z Lublina do Kielc, z Kielc do Radomia, z Radomia do... W każdym z tych miejsc było jednak tak samo. W tym domu też nic się nie zmieniło. Kolejna przeprowadzka nie odmieniła jej życia jak za dotknięciem magicznej różdżki. Coraz bardziej traciła kontrolę.

Odwróciła się od domu i ruszyła w stronę wyjścia z osiedla. Po pracy miała podjechać jeszcze na zakupy, ale uznała, że dzień jest zbyt piękny, aby spędzić go za kółkiem. Postanowiła więc, że pójdzie do najbliższego marketu spacerem. Nie było daleko, może z kilometr, a ona miała kupić tylko kilka podstawowych produktów. Spacer powinien jej dobrze zrobić, przewietrzy myśli, zastanowi się nad tym, co odpowiedzieć Michałowi, kiedy on po raz kolejny zacznie wałkować ten sam temat. Dziecko.

Magdalena przewróciła oczami na samo wspomnienie rozmowy, którą mąż zaczął poprzedniego wieczoru. Nie rozumiała, dlaczego to dziecko jest mu niezbędne do życia. Jak można odczuwać tęsknotę za kimś, kogo nie ma i nigdy nie było? Dobrze im się żyło w tej bezdzietnej rzeczywistości, a przynajmniej tak jej się wydawało. Reakcja Michała sugerowała jednak coś odmiennego – że dobrze jest tylko jej. Dobrze! Gdyby wiedział... W każdym razie dzieci psocą, rozrabiają. Są emocjonalne, a wiadomo, że zbytnia emocjonalność jest zła. Ona, Magdalena, jest tego najlepszym przykładem. Nie akceptowała tego dziecka, którym kiedyś była. Jak więc mogłaby zaakceptować inne, nawet swoje? Dziecko stanowiłoby zagrożenie. Musiałaby dać prawo tej emocjonalności również sobie, jemu. Nie. To stanowczo zbyt wiele by ją kosztowało.

We wczorajszej kłótni wysunęła najcięższe działa. Sądziła, że Michał da jej spokój, przynajmniej na jakiś czas, ale on, wbrew oczekiwaniom, jeszcze bardziej się nakręcił. Krzyczał straszne rzeczy – że może to już najwyższy czas, aby poszukać pomocy. A ona nie chciała szukać pomocy, bo doskonale wiedziała, z czego wynika jej stan. Musiałaby się zmierzyć z prawdą, babrać we wspomnieniach. Nie po to tak daleko uciekła przed przeszłością, aby teraz dobrowolnie zaprosić ją do swojego życia.

Nogi same poniosły ją w kierunku marketu. Szła szybkim krokiem, oddychając płytko. Przez cały czas w myślach analizowała wczorajszą burzliwą wymianę zdań z mężem. Miała nadzieję, że zdążył ochłonąć, bo nie miała ochoty kontynuować tej kłótni. Chciała miło spędzić czas, dlatego postanowiła przygotować dla niego kolację. Zastanawiała się, czym może go zaskoczyć. Weszła do sklepu i rozejrzała się niepewnie wokół. W końcu padło na tartę ze szpinakiem i kozim serem. Wygrała praktyczność – wszystkie składniki były dostępne w niemal każdym markecie. Była z siebie dumna. Zrobienie zakupów na kolację może wydawać się prostym zadaniem, ale nie dla Magdaleny. Coraz bardziej bała się wychodzić z domu, obawiając się kolejnego ataku. Ostatnio dopadło ją na poczcie. Kiedy poczuła znajomy ból w klatce piersiowej, zamarła. Wiedziała, co to oznacza – strach już dawno przejął władzę nad jej życiem – a jednak nie potrafiła przyzwyczaić się do tego uczucia paniki. Za każdym razem była pewna, że umiera. Próbowała przekonać samą siebie, że to nic takiego, że to tylko kolejny atak, ale nie udawało jej się. Wiedziała, że tym razem jest inaczej. Oczywiście kiedy objawy ustępowały, wyzywała się w myślach od najgorszych wariatek, ale nie potrafiła zapanować nad lękiem, kiedy się zbliżał. Dlatego właśnie ogrom obowiązków spadał na Michała. Ale tym razem będzie inaczej – perswadowała sobie Magdalena. Poruszała się po markecie niepewnie. Nie umiała zlokalizować poszczególnych produktów. To Michał zwykle robił zakupy, on na pewno by wiedział, gdzie co jest.

Poczuła, jak po jej karku spływają pierwsze krople potu. Miała ochotę stanąć na środku sklepu i rozpłakać się jak mała dziewczynka. Pojawiło się poczucie nierealności otoczenia, a Magdalena wiedziała, że stąd już bardzo blisko do wystąpienia kolejnych objawów. Przetarła spoconą twarz i jęknęła w duchu: Błagam, nie. Wiedziała, że nie ma dużo czasu. Nic, co działo się wokół niej, nie nosiło choćby śladu realności. Skupiła się na oddychaniu. Tylko tak mogła zapobiec uczuciu umierania, jak na własne potrzeby nazywała swoje ataki. To nie zawsze było skuteczne, ale mogła chociaż spróbować.

Nie dostrzegała zaciekawionych spojrzeń, nie słyszała pytań pracownicy sklepu, która dociekała, czy wszystko w porządku. Zamknęła oczy i wsłuchiwała się w swój oddech. Początkowo trudno jej było się na tym skupić, bo szum w uszach był nie do zniesienia, ale w końcu poczuła, że z trudem zaczyna nabierać powietrza. Powoli je wypuściła. Napotkała na blokadę w gardle, ale naparła mocniej. Udało się. Znów zaczerpnęła oddech i przytrzymała powietrze w płucach. Była uratowana, ale o żadnych zakupach nie mogło być mowy. Mocniej ścisnęła torebkę i wybiegła ze sklepu. Ktoś za nią wołał, ale nie mogła się teraz zatrzymać, bo ryzyko nadal było zbyt duże. Dopadła ławki przed marketem i osunęła się na nią z jękiem. Wspomnienie paniki, która znów niemal odebrała jej władzę nad własnym ciałem, było nazbyt żywe. Nie wiedziała już, które z tych uczuć jest silniejsze – sam strach czy też lęk przed tym strachem.

Koszmar trwał od kilkunastu lat. Zaczął się w szkole średniej. Już wcześniej zauważyła, że denerwuje się zwykłymi sprawami bardziej niż inne dzieci z klasy. Babcia uspokajała ją jednak, twierdząc, iż w ich rodzinie dziewczynki zawsze były bardzo uczuciowe.

– Twoja mama też taka była. Moja piękna i mądra księżniczka. – Otarła łzę z oka. – A ty jesteś identyczna!

W liceum zorientowała się jednak, że to, co babcia tak ładnie nazwała uczuciowością, utrudnia jej normalne funkcjonowanie. Aż w końcu przyszedł pierwszy atak, tuż przed testem z całego semestru z fizyki. Krzyczała, że umiera, błagała dziadków o ratunek. Patrzyli na nią z przerażeniem, nie wiedząc, co się dzieje, aż w końcu dziadek złapał za telefon i zadzwonił na pogotowie. Zanim erka przyjechała, objawy ustąpiły, ale dla świętego spokoju zabrano młodą pacjentkę do szpitala. Lekarze wzruszali ramionami. Nic jej nie dolegało. Mogła wrócić do domu. I rzeczywiście, przez kilka miesięcy nic się nie działo, a Magdalena uwierzyła, że faktycznie jest zdrowa. Potem pojawił się kolejny atak i znów była pewna, że umiera.

Tęskniła za czasami, kiedy objawy pojawiały się z jedynie co kilka miesięcy. Od tamtej pory bardzo się nasiliły. Najgorsze jednak było to, że nigdy nie można było przewidzieć, kiedy i gdzie się powtórzą. W pracy, w domu, w samochodzie, na spotkaniu, w sklepie – Magdalena już nigdzie nie była bezpieczna. Czasem zdarzało się kilka ataków w tygodniu, bywało też tak, że pozorny spokój trwał przez dwa, trzy miesiące.

Wyjęła telefon z torebki i drżącymi palcami wybrała numer męża.

– Halo, Michał... – wychrypiała. – Możesz po mnie przyjechać? Chciałam zrobić zakupy, ale...

– Jestem w pracy – odparł ze zniecierpliwieniem. – Co się dzieje?

– Przyjedź, proszę. Potrzebuję cię.

W słuchawce rozległo się westchnienie. Już wiedział, co się stało. I był zmęczony. Nie tym, co się działo z jego żoną, a tym, że nie pozwalała sobie pomóc.

– Dobrze, już wychodzę. Gdzie jesteś?

***

Magdalena udawała, że nie dostrzega rzucanych co chwilę w jej stronę spojrzeń męża. W żaden sposób nie skomentował tego, co się stało. O nic nie pytał. Po co? Wszystko rozumiał. Coraz częściej łapała się na myśli, że pokłady cierpliwości Michała mogą się kiedyś wyczerpać. I co wtedy? Zostawi ją? Pójdzie szukać szczęścia gdzie indziej? Zamknie ją na resztę życia w wariatkowie? Zasługiwał na wiele więcej, niż była mu w stanie dać. Teraz już wiedziała, że w ogóle nie powinna była się z nim wiązać. Tacy ludzie jak ona powinni być sami, nie zatruwać życia innym. Skoro sama to dostrzegała, pozostało kwestią czasu, kiedy Michał do tego dojdzie. Coraz częściej się buntował. Wspierał ją, ale zaczął też wyrażać swoje niezadowolenie. Przestał ślepo godzić się na wszystko, zgadzać z nią w każdej sprawie, jak na początku związku. Zaczął mówić o zmianach, o szukaniu pomocy, w końcu o tym dziecku. Magdalena czuła się zaszczuta.

Kiedy zadzwonił telefon, odetchnęła z ulgą. Ucieszyła się, że będzie mogła choć przez chwilę skoncentrować myśli na czymś innym. Gdy jednak zorientowała się, kto próbuje się z nią skontaktować, uleciał z niej cały optymizm.

Czasem miała wyrzuty sumienia, że praktycznie pozbyła się dziadków ze swojego życia. Oni ją wychowali, zapewnili jej dom, opiekę i wsparcie, kiedy została na tym świecie całkiem sama jako kilkuletnia dziewczynka. Gdyby nie oni, trafiłaby do bidula i mogła się tylko domyślać, jak źle by skończyła. Ale dziadkowie byli częścią poprzedniego życia, o którym bardzo chciała zapomnieć. Tymczasem babcia usilnie starała się przypominać jej o wszystkim tym, co zostawiła za sobą. Wciąż mówiła o przeszłości, wspominała, co Magdalena rozumiała, ale nie podzielała tej potrzeby. Zofia była męcząca z tą swoją wieczną żałobą, ale Magdalena nigdy nie odważyłaby się powiedzieć tego na głos. Bo przecież babcia straciła córkę. A co może być gorsze dla matki niż bierne obserwowanie, jak jej jedyne dziecko idzie do piachu? Magdalena każdego dnia dźwigała na swoich barkach ogromny ból. Nie potrzebowała dodatkowo cierpienia Zofii, która koncentrowała się wyłącznie na swoich przeżyciach. Dziadek był inny, ale on pozostawał w cieniu swojej żony. Gdyby ktoś zechciał zapytać Magdalenę o zdanie, powiedziałaby, że rozumie, dlaczego dziadek zaczął pić – życie z kobietą taką jak Zofia z pewnością nie należy do łatwych – ale nigdy nie zwerbalizowała swoich myśli. Nie śmiałaby.

– Cześć, kochanie – usłyszała w słuchawce wysoki głos babci. – Czekałam dzisiaj na twój telefon. Miałam nadzieję, że zadzwonisz!

Źrenice Magdaleny rozszerzyły się. Posłała spanikowane spojrzenie w stronę wiszącego na lodówce kalendarza. Zapomniała o jakiejś rocznicy, imieninach czy innej ważnej dacie?

– Prawdę mówiąc, dopiero przed chwilą weszłam do domu – skłamała, ignorując Michała, który już nie zerkał ukradkiem w jej stronę, a jawnie jej się przypatrywał.

– Za dużo pracujesz, za dużo – westchnęła Zofia. – Zawsze ci powtarzałam, że rodzina jest najważniejsza! A co u twojego męża?

Babcia zawsze mówiła o Michale „twój mąż”. Nigdy nie używała jego imienia, jakby nie mogła wybaczyć wnuczce, że wyszła za mężczyznę z innej części kraju, co jeszcze bardziej odcięło ją od najbliższych.

– W porządku. Zaraz będziemy jeść kolację – bąknęła Magdalena, mocniej ściskając w dłoni telefon.

– No, ale przecież ja nie po to dzwonię... Wiesz, jaki dzisiaj jest dzień?

Magdalena odchrząknęła nerwowo.

– Nie kojarzę.

– Ech, no jak możesz nie wiedzieć! Dzisiaj są urodziny twojej mamy.

W słuchawce zapadła cisza. Magdalena nie wiedziała, jak mogłaby skomentować słowa babci. To nie tak, że zapomniała o mamie. Oczywiście, że nie. Do dziś odczuwała bolesne skutki jej braku. Śmierć matki bezpowrotnie zmieniła jej życie. Uczyniła innym człowiekiem, odebrała szansę na normalne dzieciństwo i dorastanie nienaznaczone traumą. Była zbyt mała, żeby pamiętać mamę. W jej głowie pozostały jedynie urywki wspomnień i obraz skrzętnie utrwalany przez babcię. W świadomości Magdaleny matka była przede wszystkim brakiem, którego nikt nie wypełnił. Nie obudziła się więc tego dnia z myślą, że dziś są urodziny jej mamy, bo nigdy w pełni ich nie świętowała. Izabela odeszła, zanim Magdalena zdążyła utożsamić ten dzień z jej świętem.

Zofia, niezrażona milczeniem wnuczki, ciągnęła:

– Byłam na jej grobie. Na tym zdjęciu jest taka piękna, uśmiechnięta, zadowolona z życia! Próbowałam sobie wyobrazić, jak wyglądałaby dziś, jako dojrzała kobieta, ale wiesz, nie potrafię... Po prostu nie potrafię! Dla mnie zawsze będzie miała trzydzieści lat. Popłakałam sobie nad jej grobem, powspominałam. Ona byłaby z ciebie taka dumna! Taka dumna! Sama daleko by zaszła, gdyby nie małżeństwo. – Ton głosu babci uległ zmianie. Zawsze tak było, kiedy mówiła o ojcu Magdaleny. – Zamknął ją w domu jak w jakiejś klatce, jeśli chcesz znać moje zdanie. Nigdy nie potrafił jej docenić, dla niego była tylko sprzątaczką, praczką i kucharką, a przecież ona była taka mądra, ta moja córka, taka mądra!

– Byłaś na cmentarzu razem z dziadkiem? Jak on się czuje? Kontroluje tę zaćmę? – Magdalena potrzebowała zmienić temat, bo czuła, że zaraz się udusi.

– Znasz go. Jak go wyślę do okulisty, to pójdzie. Ale żeby tak sam z siebie... Byliśmy razem, bo potrzebowałam jego pomocy przy niesieniu zniczy. Jak już się wybrałam na cmentarz, to obskoczyłam bliższą i dalszą rodzinę, sąsiadów, znajomych.

– To dobrze, babciu.

– Zapaliłam też znicz od ciebie. – Głos Zofii stawał się coraz bardziej natarczywy. – Kto to widział, żeby córka nie odwiedzała grobu matki, nie tak cię wychowałam, nie tak... Kiedy przyjedziesz?

– Niedługo – odpowiedziała Magdalena dla świętego spokoju. – Może wyślę ci pieniądze za kwiaty i znicze?

– Nie trzeba – odparła urażona babcia. – Bardziej bym się ucieszyła, jakbyś w końcu nas odwiedziła.

– Babciu, przyjadę, obiecuję. A teraz muszę już kończyć. Zadzwonię do ciebie w najbliższym czasie, dobrze?

Zofia westchnęła przeciągle.

– Dobrze. Ale chcę żebyś wiedziała, że nie podoba mi się to, jak traktujesz rodzinę!

Magdalena udała, że nie słyszy ostatniej uwagi, pożegnała się i rozłączyła. Babcia zawsze taka była. Mówiła wprost o sprawach, które Magdalena wolała zamieść pod dywan. Może też dlatego wyjechała i tak rzadko wracała. Wciąż miała w pamięci tę pierwszą wizytę z Michałem. Pojechali do Wąsewa już po zaręczynach. Magdalena najchętniej w ogóle nie zabierałaby ukochanego w rodzinne strony, ale ten uparł się, żeby poznać jej dziadków. Dla niego to było ważne, dla niej nieistotne, czego nie potrafił zrozumieć. Przecież to byli ludzie, którzy ją wychowali, a on miał zostać jej mężem! Jak mogliby się nie poznać? Zofia i Edward też bardzo liczyli na tę wizytę. Chcieli się dowiedzieć, kogo ich wnuczka wybrała na towarzysza życia. W głębi serca Magdalena liczyła na ich akceptację, ale nie to było najważniejsze. Liczyło się tylko to, aby Michał nie poznał prawdy, a przecież w Wąsewie mógłby się jej dowiedzieć od kogokolwiek, pierwszego lepszego przechodnia. Dziadków przekabaciła, raczej nie powinni nic powiedzieć. Nie specjalnie, ale nie mogła mieć pewności, że Zofia nie chlapnie czegoś przypadkiem, bo mówiła stanowczo zbyt dużo.

Usłyszała za sobą kroki tłumione przez dywan. Michał zatrzymał się tuż za nią. Odwróciła się i spojrzała w górę, prosto w jego ciemne oczy. Pełne ciepła, ale też troski. Włożyła telefon do kieszeni i delikatnie się do niego uśmiechnęła. Wsunęła palce w jego włosy, które przerzedziły się od momentu, kiedy go poznała, ale wcale nie podobał jej się mniej.

– Babcia? – domyślił się Michał.

Skinęła głową.

– Tak. Dzisiaj są... byłyby urodziny mojej mamy. Ona nadal bardzo cierpi. To znaczy babcia. W sumie nie ma się czemu dziwić. Straciła jedyne dziecko...

– Nie tylko ona cierpi – zasugerował Michał, wbijając w nią wyczekujące spojrzenie.

Magdalena przygryzła wargę i spuściła głowę.

– Nie rozmawiajmy o tym, proszę. Nie mam na to siły.

– Martwię się o ciebie. Zastanawiam się, ile jeszcze musi się wydarzyć, żebyś w końcu przyznała, że potrzebujesz pomocy?

Poczuła, jak w jednej sekundzie uchodzi z niej całe powietrze.

– Przecież byłam u lekarza – bąknęła, uznając rozmowę za skończoną.

Przeszła do kuchni, gdzie przygotowywała kolację, zanim zadzwonił telefon. Nie spodziewała się, że Michał odpuści, choć miała na to cichą nadzieję. On jednak podążył za nią.

– Taa, u lekarza rodzinnego. Myślisz, że xanax załatwi sprawę? Zresztą, ostatnio już nie chciał ci przepisać tabletek, bo uznał, że nie jest w stanie ci pomóc.

Magdalena skuliła się w sobie. Nie powiedziała mężowi, że kiedy doktor odmówił jej wystawienia recepty, znalazła innego, który przepisał jej lek. Tajemnice, tajemnice. Zresztą nosiła xanax w torebce tylko na wszelki wypadek. Starała się go nie zażywać zbyt często, bo był silnie uzależniający, ale świadomość, że w razie potrzeby ma tabletki w zasięgu ręki, pomagała.

– Czyli co, twoim zdaniem, powinnam zrobić? Mam wymagającą pracę. Przypuszczam, że jeśli zacznę się leczyć psychiatrycznie, nikt w firmie nie będzie mnie traktował poważnie.

– Daj spokój! – Michał sapnął ze zniecierpliwieniem. – To nie średniowiecze! Poza tym nie musisz się nikomu chwalić, że się leczysz. Potrzebujesz terapii. Może zacznij od tego?

Magdalena zbyt energicznie odstawiła garnek na blat. Narobiła przy tym sporego hałasu. Obojętnie wyminęła męża i ruszyła schodami do sypialni. Straciła całą ochotę na gotowanie.

Rozdział 3

Magdalena pociągnęła solidny łyk kawy. Była na nogach od świtu i nie zapowiadało się na to, żeby ten dzień miał się szybko skończyć. Targi branżowe, od kilku lat organizowane w Międzynarodowym Centrum Kongresowym w Katowicach, były doskonałą okazją do nawiązania nowych kontaktów handlowych, z której prezesostwo ochoczo korzystało. Jak na złość jedna z tłumaczek leżała w łóżku z trzydziestodziewięciostopniową gorączką, więc musiały radzić sobie we dwie. Angelika była o kilka lat młodsza od Magdaleny i miała spore aspiracje, żeby zostać numerem jeden w firmie. Nie lubiła Magdaleny i nigdy nie ukrywała tej niechęci. Magdalenie nie zależało na sympatii ludzi, uważała jednak, że powinno się zachować choć poprawne stosunki ze współpracownikami, dlatego nie odpowiadała na zaczepki Angeliki, choć Bóg jej świadkiem, że ostatkiem sił powstrzymywała się przed wbiciem szpili młodszej koleżance.

Z niewielkiej odległości przypatrywała się współpracownicy, która właśnie próbowała flirtować z prezesem. Uśmiechała się do niego zalotnie, nawijając kosmyk włosów na palec, a kiedy szef opowiadał jej dowcipy, parskała sztucznym śmiechem, choć poza nią nie było w firmie osoby, którą bawiłyby żarty prezesa. Magdalena obserwowała tę scenę z zażenowaniem. Angelika nie była jedną z tych kobiet, które muszą robić karierę przez łóżko, bo nie mają do zaoferowania nic poza ładną twarzą i zgrabnym tyłkiem. Magdalena nie rozumiała więc, dlaczego koleżanka woli zgrywać słodką idiotkę, niż po prostu być sobą.

– Widzę, że Angelika tak łatwo nie odpuszcza. – Usłyszała za sobą męski głos.

Odwróciła się i zobaczyła Piotra, dyrektora działu handlowego. Piotr był jedyną osobą w firmie, o której Magdalena mogła powiedzieć, że wzbudza jej sympatię. Zawsze rzeczowy, kompetentny, sympatyczny i komunikatywny. Nie dało się go nie lubić.

– Cóż, wygląda na to, że po prostu ma taki sposób bycia. – Magdalena wzruszyła ramionami. – Kawy?

– Chyba czytasz mi w myślach – roześmiał się Piotr. – Ale dzięki, obsłużę się. Nie chcę ci przeszkadzać.

– Nie przeszkadzasz. Następne spotkanie mam za dwadzieścia minut. A może... – Rozejrzała się wokół. – Co powiesz na przerwę na papierosa?

Piotr skinął głową.

– Zrobię sobie kawę i możemy iść.

Po kilku minutach stali już przy głównym wejściu do centrum kongresowego, trzymając w dłoniach papierowe kubki z gorącymi napojami. Magdalenie dłuższą chwilę zajęło namierzenie w torebce paczki mentolowych L&M-ów. Czasem wydawało jej się, że jej torba jest jak czarna dziura – można wrzucić do niej wszystko, ale znalezienie tego, czego się akurat szuka, jest niemożliwe. Postawiła kubek na ziemi i włożyła papierosa do ust. Podsunęła paczkę Piotrowi.

– Dzięki, mam swoje. Nie rozumiem, jak można palić mentolowe! – Pokręcił ze śmiechem głową. – Przecież to smakuje jak pasta do zębów.

– Nie to nie. – Magdalena odpaliła papierosa, wrzuciła zapalniczkę do torebki i podniosła kubek z kawą.

Upiła łyk i zaciągnęła się slimem. Dokładnie w tej kolejności. Nigdy odwrotnie.

– Wracając do Angeliki... – Piotr odpalił papierosa. – Nie irytuje cię to, że flirtuje z prezesem? Wiesz, jako jego kochanka będzie mogła liczyć na specjalne względy, a ty długo pracowałaś na swoją pozycję.

Magdalena wypuściła dym z płuc i zachichotała.

– Prawdę mówiąc, ta sytuacja mnie po prostu bawi. Poza tym... – zawahała się – myślisz, że prezes jest na tyle głupi, że wpadnie w jej sidła?

– Sam nie wiem, jak bym się zachował, gdyby młoda, atrakcyjna dziewczyna zaczęła mnie adorować.

– No wiesz! – Magdalena udała oburzenie. – Myślałam, że akurat ty jesteś inny!

Piotr wyciągnął przed siebie ręce w obronnym geście.

– Jestem tylko mężczyzną! Przypuszczam, że nie dałbym się podejść, ale...

– I tego się trzymajmy, bo inaczej będę musiała przestać cię lubić – roześmiała się Magdalena.

Przez dłuższą chwilę palili w ciszy. Magdalena nie rozumiała, dlaczego ludzie za wszelką cenę próbują przegadać milczenie. Czasem jest potrzebne.

– Zostajesz na imprezie? – zapytał Piotr.

Magdalena wywróciła oczami. Zgasiła papierosa i wyrzuciła papierowy kubek po kawie.

– Nie mam innego wyjścia, chociaż uwierz, że gdybym mogła, od razu po spotkaniach wróciłabym do domu. Ale prezes jeszcze gotów się na mnie obrazić, a wtedy na najważniejsze spotkania zacznie zabierać Angelikę!

– No tak, musisz być ostrożna, zwłaszcza teraz! – Piotr mrugnął okiem.

Magdalena ceniła znajomość z nim właśnie za tę swobodę i naturalność. Mogli pożartować, pośmiać się, poobgadywać współpracowników i wszystko zostawało między nimi. Z kobietami było trudniej. Magdalena już wielokrotnie przekonywała się, że nie można w pełni ufać koleżankom z pracy. Kobiety knują i spiskują, uśmiechając się przy tym do siebie słodko. Mężczyźni są mniej skomplikowani. Może dlatego podświadomie szukała męskiego towarzystwa? Jej relacje nigdy jednak nie wykraczały poza pewne granice.

– A ty idziesz na imprezę? – Magdalena odbiła piłeczkę.

– Jasne! – Piotr, który zdecydowanie był typem imprezowicza, spojrzał na nią urażony. – Chociaż moja żona nie będzie z tego specjalnie zadowolona...

– Pogniewa się przez dwa, trzy dni i jej przejdzie.

– Jak zawsze – skwitował mężczyzna.

Magdalena miała okazję poznać żonę kolegi i prawdę mówiąc, nie dziwiła się, że ta jest o niego zazdrosna. Pochodzili jakby z dwóch różnych światów. Piotr brylował w towarzystwie, podczas gdy Kinga pozostawała wycofana. On przykuwał spojrzenia, ona była taka... nijaka. Wydawało się, że ma niskie poczucie własnej wartości. Pewnie stąd te awantury o jego wyjścia. Ale Magdalena znała już Piotra na tyle, że wiedziała, iż Kinga nie ma się czego obawiać. Wbrew temu, co czasem sugerował, poza swoją żoną nie widział świata.

– Wracajmy, bo zaraz zaczynam spotkanie – powiedziała Magdalena.

Piotr wyrzucił niedopałek do wysokiej popielniczki i gestem zachęcił ją, by poszła przodem.

Kiedy tylko wrócili na salę, znalazł się przy nich prezes w towarzystwie dwóch mężczyzn. Szef natychmiast przystąpił do prezentacji.

– Magdalena Pudełko, nasza najlepsza tłumaczka – przedstawił ją, a jej się zrobiło jakoś tak cieplej na sercu.

Angelika kręciła się z pobliżu z widocznie niezadowoloną miną.

***

Magdalena ukradkiem spojrzała na zegarek. Zastanawiała się, kiedy będzie mogła się ulotnić, aby nikogo nie urazić. W przeciwieństwie do Piotra który wznosił już bodajże jedenasty toast, źle się czuła na tych firmowych spędach. Zbieranina przypadkowych ludzi, których połączyła praca w jednej instytucji. Podejrzewała, że gdyby nie wspólny pracodawca, połowa tych osób nawet nie próbowałaby udawać, że darzy się nawzajem sympatią. Magdalena daleka była od życia biurowymi romansami, plotkowania o współpracownikach i szefostwie. Bo po co? Oddzielała życie prywatne od zawodowego. Skupiała się wyłącznie na tym, aby dobrze wykonywać swoje zadania. Praca miała jasno określony cel – zarobkowy. Magdalena uważała więc te wszystkie imprezy integracyjne za zwyczajnie zbędne. Szefostwo miało jednak na ten temat inne zdanie, bo raczyło swoich pracowników podobnym przyjęciami przy każdej możliwej okazji. Targi, święta, imieniny prezesa, podpisanie ważnego kontraktu. I tak w kółko.

Siedziała sama, popijając sok. Wszyscy byli już podpici i zaczynali bredzić. Magdalena nie potrafiła powstrzymać się przed głośnym westchnięciem. Ona sama rzadko piła alkohol. Ot, czasem dwie, trzy lampki wina wieczorem, z Michałem. Nigdy się jednak nie upijała, bo zbyt boleśnie przekonała się, jak to jest utracić kontrolę nad własnym życiem. Obawiała się też tego, że pod wpływem alkoholu mogłaby chlapnąć za dużo o sobie. Nie po to strzegła jak oka w głowie swojej prywatności, żeby teraz pozwolić sobie na nieroztropne zachowanie.

W całym gwarze dłuższą chwilę zajęło jej zrozumienie, że dźwięk, który słyszy, wydobywa się z jej torebki. Znalazła telefon, kiedy ten przestał już dzwonić. Sprawdziła listę połączeń przychodzących i wyszła na korytarz, aby oddzwonić.

– Cześć, kochanie. Dzwoniłeś – powiedziała, kiedy w słuchawce rozległ się głos jej męża.

– Cześć. Chciałem zapytać, o której wrócisz. Nie wiem, czy czekać, czy kłaść się spać. Stęskniłem się za tobą.

Całe szczęście po tamtej pamiętnej burzliwej wymianie zdań w małżeństwie zapanował spokój. Magdalena wiedziała, że powrót do drażliwych tematów jest tylko kwestią czasu, ale cieszyła się, że teraz jest między nimi dobrze.

– Myślę, że wyjdę stąd maksymalnie za pół godziny. O tej porze nie będzie korków, powinnam dojechać do Bielska w ciągu pięćdziesięciu minut.

– Nie wiem, czy to dobry pomysł, żebyś jechała po nocy – zawahał się Michał. – Może powinnaś zostać do jutra w hotelu, tak jak pozostali?

– Oni zostają, żeby odespać kaca. Wrócę, tak jak się umawialiśmy. Do zobaczenia w domu!

– W takim razie czekam, do zobaczenia.

Magdalena wygładziła sukienkę na udach. Wrzuciła telefon do torebki, zmusiła się do szerokiego uśmiechu i wróciła na salę, gdzie zabawa trwała w najlepsze. Ktoś naprędce próbował zorganizować sprzęt grający, aby móc urządzić karaoke. Magdalena wiedziała, że to najlepszy sygnał do wyjścia. Skoro byli już tak pijani, że zamierzali prezentować współpracownikom swoje wątpliwe talenty wokalne, nikt nawet nie zorientuje się, że jej nie ma.

– Pani Magdalenko!

A jednak.

W jej stronę właśnie sunął prezes, chwiejąc się na nogach. W wyciągniętej w górę prawej ręce trzymał opróżnioną do połowy butelkę wódki. Magdalena z niedowierzaniem pokręciła głową. Poważni, ponoć inteligentni ludzie na poziomie tracą głowy z powodu kilku kieliszków alkoholu. I po co to komu? Kompletnie tego nie rozumiała. Czy warto za chwilę upojenia płacić cenę w postaci publicznego ośmieszenia się i kaca?

– Pani Magdalenko, pani musi się ze mną napić, no niechże pani się ze mną napije... – Prezes pochylił się nad nią, a z jego ust buchnął nieprzyjemny zapach.

– Nie mogę, muszę dzisiaj wracać. – Uśmiechnęła się przepraszająco.

– Ale jak to tak? Pani zawsze wychodzi pierwsza! Myśli pani, że ja tego nie widzę? Pani Magdalenko, ja wszystko widzę, wszystko!

– Po prostu nie lubię alkoholu – wytłumaczyła się. – Jestem abstynentką, proszę zrozumieć.

Za prezesem zmaterializowała się zaciekawiona całą sceną Angelika. No tak. Gdzie szef, tam i ona.

– Mnie się nie odmawia! – huknął prezes, a Magdalena nie wiedziała już, czy mężczyzna żartuje, czy mówi poważnie.

Obraz rozmywał jej się przed oczami. Miała wrażenie, że wszyscy na nią napierają, a ręka prezesa ciągnąca ją za łokieć tylko potęgowała to odczucie. Zamrugała, ale to nie pomogło. Obraz był coraz mniej realny, a ona doskonale wiedziała, co to oznacza. Nie była się w stanie skoncentrować na oddychaniu. Była zbyt przerażona perspektywą skompromitowania się przed współpracownikami, aby mogła w jakiś sposób zapobiec nieuchronnemu.

– Przepraszam, naprawdę już muszę iść... – Zaczęła się cofać, ale prezes nie zamierzał puścić jej ręki.

– Co się dzieje? – zapytał Piotr, który nagle pojawił się tuż obok Angeliki.

Magdalena posłała mu rozpaczliwe spojrzenie, ale nie rozumiał. I wcale nie dlatego, że w jego żyłach krążyła krew zmieszana z alkoholem. Po prostu nie miał o niczym pojęcia, jak oni wszyscy.

Ból rozszedł się po jej klatce piersiowej. Zaczęła oddychać coraz szybciej, walcząc z dusznościami i uczuciem braku tchu. Miała świadomość irracjonalności całej tej sceny – zaraz umrze na oczach współpracowników. W najbliższym otoczeniu nie było ani jednej osoby, która mogłaby ją wesprzeć. Wszyscy byli zalani w trupa. Ta myśl tylko spotęgowała jej strach. Lęk był silniejszy niż kiedykolwiek wcześniej. Cała się trzęsła. Wiedziała, że umiera i nie może liczyć na żadną pomoc.

Złapała się za serce i upadła. Dostrzegała pełne przerażenia twarze kolegów i koleżanek, ale jej mózg ich nie rejestrował. To już nie było ważne. Istotna była tylko rozpacz, w której otchłani się zanurzała. Tak bardzo się bała! Chciała kurczowo złapać się życia, ale nie miała sił. Coraz trudniej było jej zaczerpnąć oddech. Wybałuszyła oczy, ostatkiem sił próbując przekazać niemą prośbę o ratunek.

– Zadzwońcie pod sto dwanaście! Kurwa, szybciej! – krzyknął ktoś.

Rozdział 4

Kiedy wjeżdżali z Michałem na drogę krajową numer osiemdziesiąt sześć w kierunku Bielska-Białej, świtało. Nawet nie chciał słyszeć o tym, że miałaby wracać do domu własnym samochodem. Trudno, odbiorą go kiedy indziej.

W samochodzie panowała cisza. Michał minął Orlen i zjechał na przeciwny pas, aby ominąć wyłączony z ruchu, remontowany fragment drogi. Magdalena bała się na niego spojrzeć. Wiedziała, co jej mąż chce powiedzieć, i w głębi duszy przyznawała mu rację. Skończył się właśnie etap, kiedy udawało jej się zachowywać swoją chorobę w tajemnicy. Atak, najsilniejszy z dotychczasowych, nastąpił na oczach niemal wszystkich pracowników firmy. Nie mogła się dłużej oszukiwać. Miała poważny problem. Problem, który rzutował już nie tylko na jej życie osobiste, ale też zawodowe.

Kiedy na miejscu pojawiła się karetka pogotowia, najgorsze już minęło. Wszyscy wydawali się całkowicie trzeźwi, jakby to, co się stało, odparowało z ich głów alkohol. Ratownicy medyczni podłączyli Magdalenę pod EKG i podali jej leki wziewne, bo przypuszczali, że mają do czynienia z atakiem astmy. Kiedy ją ustabilizowali i założyli jej wenflon, zabrali Madgalenę na SOR, gdzie ruszyła cała machina. Pobranie krwi, ponowne EKG, spirometria, USG, aby wykluczyć atak wyrostka. W międzyczasie pojawił się zawiadomiony przez kogoś z firmy Michał. Potem zszedł do niej psycholog, ale niewiele udało mu się z niej wyciągnąć, bo przez cały czas tylko leżała i płakała. Płakała nad sobą, nad utraconymi zmysłami, bo była przekonana, że dawno wszystkie postradała. Przeprowadzone badania nic nie wykazały, pacjentka wydawała się okazem zdrowia. I tylko ta „wskazana konsultacja psychiatryczna” na wypisie sugerowała, w jak kiepskiej jest kondycji.

Wjeżdżali już do Tychów, kiedy postanowiła przerwać milczenie. Michał miał rację. Musi poprosić o pomoc.

– Tym razem było inaczej – zaczęła zachrypniętym głosem. – Gorzej niż wcześniej. O wiele gorzej.

Michał na chwilę oderwał wzrok od pustej o tej porze dnia drogi i spojrzał na żonę z zaciekawieniem.

– Co masz na myśli?

– Byłam pewna, że umrę – odezwała się cicho. – W myślach już żegnałam się z życiem i ta świadomość... – urwała nagle. – Ta świadomość wywołała we mnie taką rozpacz, taki ból... Nie jestem w stanie wyrazić tego słowami. To było najgorsze, co kiedykolwiek przeżyłam.

Gdzieś w jej głowie odezwał się cichy głosik: Kłamczucha, ale nie posłuchała go. Nie skłamała. Tamtego nie przeżyła przecież w sposób racjonalny. Była tam, tak wszyscy twierdzą, ale nie miała stamtąd żadnych wspomnień. A skoro w jej świadomości nie zachował się choćby ślad tamtych wydarzeń, jak mogłaby mówić, że je przeżyła?

Michał ze smutkiem pokręcił głową.

– Nawet nie wiem, co powiedzieć. Nie potrafię sobie tego wyobrazić. Na dodatek mam paskudne wyrzuty sumienia.

Magdalena uniosła wysoko brwi.

– Ty? Ale dlaczego?

– No wiesz... – Zastukał palcami w kierownicę. – Mając świadomość, w jak kiepskiej jesteś kondycji, próbowałem naciskać na ciebie w kwestii dziecka. To było głupie z mojej strony. Poczekamy, aż wyzdrowiejesz, i wtedy wrócimy do tamtej rozmowy. Teraz musisz przede wszystkim zadbać o siebie!

Odwróciła wzrok. Z jednej strony czuła ulgę na myśl, że temat dziecka został odsunięty na dalszą przyszłość, a z drugiej – wiedziała, że oszukuje Michała. Nie wierzyła w to, że może wyzdrowieć. Ataki tak głęboko wpisały się w jej codzienność, że nie wyobrażała sobie życia bez nich. To niemożliwe, żeby tak po prostu się skończyły. To nie wyrostek, który można wyciąć, czy angina do wyleczenia antybiotykami.

– Pójdziesz do lekarza, prawda? – Michał jakby czytał w jej myślach.

– Pójdę – potwierdziła Magdalena.

Bo rzeczywiście podjęła taką decyzję, jeszcze zanim dostała wypis z informacją o konieczności odbycia konsultacji psychiatrycznej. Jej choroba zadecydowała za nią, atakując na oczach ludzi z firmy. Postawiła ją pod ścianą.

– Moi rodzice mieli nas dzisiaj odwiedzić, ale mogę to odwołać – powiedział Michał.

– Nie, proszę. Niech będzie normalnie – zaprotestowała Magdalena, a w jej oku zakręciła się łza.

Normalność. Czy kiedykolwiek stanie się częścią jej życia?

Nie potrafiła w to uwierzyć, ale bardzo mocno tego pragnęła.

***

To właśnie potrzeba normalności nakazała jej wstać z łóżka po ledwie trzech godzinach snu. Była niedziela handlowa, dlatego poprosiła Michała, żeby pojechał z nią do marketu. Nie przygotowała się na wizytę teściów. Prawdę mówiąc, kompletnie o niej zapomniała. Jej uwagę pochłonęły targi i wszystkie związane z nimi sprawy. Chciała wypaść jak najlepiej i owszem, wypadła, ale obawiała się, że to, co stało się później, zachwieje jej mocną pozycją w firmie. Wydawało jej się, że wszyscy już się zorientowali, że jest chora psychicznie. Czuła się żałosna. Bała się powrotu do pracy. Co powie, kiedy ludzie zaczną pytać? „Ach, to nic takiego, od siedemnastego roku życia borykam się z nagłymi napadami paniki, ale poza tym wszystko u mnie w porządku”?

Sprawdziła telefon, ale nie miała żadnych nieodebranych połączeń, co tylko utwierdziło ją w przekonaniu, że współpracownicy mają ją za wariatkę. Na myśl o poniedziałku czuła krople potu spływające jej po karku. Strach narastał. Zapuścił korzenie na tyle głęboko, że Magdalena nie miała pojęcia, czy kiedykolwiek uda jej się go pozbyć. Teraz miała więc kolejny powód do obaw.

Michał chodził za nią po markecie krok w krok, jakby bał się, że kiedy tylko spuści ją z oczu, znowu jej się coś stanie. Nie mogła mu się dziwić, chociaż po trosze irytowało ją to obchodzenie się z nią jak z jajkiem. Nadal, mimo ostatnich wydarzeń, miała silną potrzebę niezależności i udowodnienia innym, że sobie radzi. Nawet jeśli w ogóle sobie nie radziła.

Po powrocie do domu zaszyła się w kuchni. Teoretycznie mogła podjąć teściów ciastem, ale jej natura perfekcjonistki w życiu by jej na to nie pozwoliła. Babcia była taka sama i jeśli wierzyć Zofii, matka wykazywała się identyczną skrupulatnością. Magdalena miała takie wspomnienie: mama chodzi po domu i domyka wszystkie szafki, ustawia równo w rządku buty, poprawia firanki. Zawsze wszystko musiało być idealne. Niewiele było tych wspomnień, ale z tych, które miała, wyłaniał się obraz matki dbającej o dom i rodzinę. Obiad nigdy nie mógł składać się tylko z jednego dania, a w niedzielę obowiązkowo piekła ciasto, niezależnie od tego, czy spodziewała się gości. Magdalena mogłaby przysiąc, że wciąż czuje na języku smak tamtej szarlotki. Twarz Izabeli znała właściwie tylko ze zdjęć, a mimo to pamiętała smak pieczonego przez nią ciasta. Wtedy była szczęśliwa. Tak. Na pewno. Mama wydawała się odprężona, bo tata był z nimi i mogła się spełniać w roli pani domu. Wbrew temu, co mówiła Zofia, Magdalena pamiętała szeroki uśmiech mamy, kiedy ta podsuwała tacie pod nos dwudaniowy obiad. Nie mogła udawać. Na pewno nie.

Niektóre wspomnienia wykluczały się nawzajem. Nie pamiętała wypowiedzi, zdarzeń, kontekstu. Jedynie swoje emocje. Bardzo ambiwalentne. Czasem kiedy myślała o mamie, czuła błogość, ale po chwili pojawiał się lęk. Przypuszczała, że wynika on z tego wszystkiego, co wydarzyło się później. Widok nieżywej matki musi być dla dziecka strasznym szokiem. Dobrze, że zapomniała. Pamięć była darem, ale też przekleństwem. Wspaniale, że zaszwankowała akurat w odniesieniu do tamtych wydarzeń.

Magdalena przygotowała dwie sałatki: jedną jarzynową, drugą z kurczakiem, koreczki z oliwkami, pomidorami, ogórkiem i serem feta, sernik i jabłecznik. Kiedy Michał w końcu otrzymał pozwolenie na wejście do kuchni, aż gwizdnął z podziwu.

– Kochanie, ale pamiętasz, że przychodzą do nas tylko moi rodzice? – roześmiał się, obejmując ją ramieniem.

– Najwyżej weźmiesz coś jutro do pracy. – Magdalena wzruszyła ramionami. – Idę się przebrać, bo znając życie, twoi rodzice będą przed czasem.

Nie pomyliła się. Rzeczywiście, pojawili się kwadrans przed umówioną godziną. Magdalenie to nie przeszkadzało. Wolała to, niż gdyby mieli się spóźnić. Zresztą w ogóle perspektywa wizyty teściów poprawiła jej humor. Nie była synową z dowcipów, a matka Michała – teściową z komedii. Magdalena lubiła rodziców męża i zawsze chętnie ich u siebie gościła. Michał pochodził z normalnej rodziny. Żadnych dramatów, traum, tajemnic. Czuła się między nimi wspaniale. W ich towarzystwie zostawiała wszystko, co złe, daleko za sobą i po prostu cieszyła się chwilą.

Kiedy Dorota weszła do domu, trzymając w rękach jabłecznik, Magdalena roześmiała się głośno.

– Szkoda, że wcześniej nie ustaliłyśmy, jakie ciasta upieczemy! – powiedziała, całując teściową w policzek.

Dorota wydawała się zmieszana swoją nadgorliwością.

– Przepraszam, wyskoczyłam z tym ciastem jak filip z konopi... – Przygryzła wargę. – Michał mówił, że późno wróciłaś z Katowic, dlatego pomyślałam, że nie będziesz miała siły stać przy garach.

Magdalena posłała mężowi pełne wdzięczności spojrzenie. Przypuszczała, że w końcu nadejdzie taka chwila, kiedy będzie musiała powiedzieć teściom o swoich problemach, ale cieszyła się, że Michał nie zrobił tego za nią. Nie znała drugiego mężczyzny, który wykazywałby się takim wyczuciem.

– To żaden problem, naprawdę. Mój łasuch poradzi sobie nawet z dwoma jabłecznikami i sernikiem! – Musnęła dłoń męża.

– Najwyżej zorganizujemy konkurs, który jabłecznik jest smaczniejszy. – Cezary puścił do niej oko.

Magdalena wzięła od teściowej ciasto i zaniosła do kuchni, aby je pokroić. W tym czasie Michał posadził gości przy stole i zajrzał do niej, aby zapytać, czy nie potrzebuje pomocy.

– Nie, dziękuję – odmówiła.

Mężczyzna już miał wrócić do salonu, kiedy Magdalena go zatrzymała.

– Tak? – Spojrzał na żonę z zaciekawieniem.

– Dziękuję. No wiesz, za to, że nie powiedziałeś rodzicom.

– Powiesz im, kiedy będziesz na to gotowa – skwitował Michał. – A teraz chodźmy jeść, bo umieram z głodu!

Magdalena przypuszczała, że to lekkie nadużycie, w końcu przed dwiema godzinami jadł obiad, ale nie skomentowała jego słów, tylko dołączyła do wszystkich w salonie. Świadomość, że jest częścią tej rodziny – serdecznej, kochającej, normalnej – była dla niej taka budująca, że omal nie popłakała się ze wzruszenia przy stole. Naprawdę, dostała więcej, niż marzyła. Nie mogła tego zepsuć. Gawędząc z mężem i teściami, poczuła, że ma w nich ogromne wsparcie. Potrzebowała tego. Najbliższe dni i tygodnie będą trudne, ale przyszedł w końcu czas, żeby się zmierzyć z problemem. Pójdzie do lekarza, poprosi o leki, może nawet zgodzi się na terapię. Miała tylko jeden warunek. Za nic w świecie nie pozwoli sobie na babranie się w tamtych wspomnieniach. Nie chciała ich szukać. Dobrze, że zniknęły.

– Myślisz, że mogłabyś jej pomóc? – z zamyślenia wyrwał ją głos teściowej.

Magdalena zaczerwieniła się po cebulki włosów. Prawdę mówiąc, wyłączyła się i nie miała pojęcia, o co pyta ją Dorota.

– Przepraszam, czy mogłabyś powtórzyć? – bąknęła.

– Córka mojej siostry chce wyjechać do pracy za granicę. Potrzebuje pomocy przy napisaniu CV i listu motywacyjnego. Wprawdzie ty tłumaczysz z hiszpańskiego, ale przecież angielski też dobrze znasz.

Magdalena nie wróżyła siostrzenicy Doroty świetlanej przyszłości za granicą, skoro nie potrafiła nawet samodzielnie napisać CV i listu motywacyjnego, ale życzyła jej jak najlepiej. Młodym wciąż się wydaje, że zagranica jest krainą mlekiem i miodem płynącą, a to już nie te czasy, kiedy ludzie po liceum wyjeżdżali i z marszu zarabiali naprawdę dobre pieniądze.

– Oczywiście, że pomogę – zaofiarowała się Magdalena.

– Dziękuję.

– Dlaczego mnie o to nie poprosiłaś? – żachnął się Michał.

– Bo Madzia zrobi to lepiej – roześmiała się Dorota.

– Nie wiem, dlaczego młodych tak pociąga ta zagranica – wtrącił Cezary. – Rozumiem, pojechać, zobaczyć i wrócić, ale tak na stałe? Zawsze jak wyjadę, choćby na kilka dni, czuję się obco. Nie mógłbym tak na dłuższą metę.

Magdalena go rozumiała. Mimo że Hiszpania była jej drugą ojczyzną, to, no właśnie, była drugą ojczyzną.

– Nie tylko młodzi wyjeżdżają. Twój tata – Dorota zwróciła się do Magdaleny – siedzi za granicą już przecież tyle lat.

Magdalena przełknęła głośno ślinę.

– Najwyraźniej mu tam dobrze. – Wzruszyła ramionami.

– Ale żeby tak całkiem zapomnieć o dotychczasowym życiu, o rodzinie, dziecku... – powątpiewała Dorota. – Czy ty w ogóle wiesz, gdzie on dokładnie jest?

– Nie – przyznała Magdalena. – Wiem tylko, że wyjechał do Niemiec.

– Straszne – westchnęła Dorota. – Zostawił cię w momencie, kiedy najbardziej go potrzebowałaś, po śmierci mamy... Ech, mężczyźni są jednak beznadziejni!

Michał i Cezary nieśmiało zaprotestowali, a Magdalena skupiła się na tym, aby uspokoić bijące jak oszalałe serce.

Rozdział 5

Michał położył swoją dłoń na dłoni Magdaleny, a ona z miejsca poczuła wdzięczność za ten drobny gest. Wcale nie musiał z nią być tego dnia, jednak wziął wolne, aby dodać jej otuchy swoją obecnością. To dla niej bardzo dużo znaczyło. Próbowała zachować spokój, ale wewnątrz aż kipiała z emocji. Przypatrywała się twarzom innych oczekujących na wizytę i ze zdumieniem odkryła, że nikt nie ma szaleństwa wypisanego na twarzy. Wszyscy wyglądali normalnie. Zatrzymała wzrok na zadbanej kobiecie, która siedziała po jej lewej stronie i zawzięcie stukała długimi paznokciami w ekran swojego smartfona. Z naprzeciwka zerkał na nią elegancki mężczyzna. Młoda, piękna dziewczyna wbiła wzrok w krajobraz za oknem. Ich zwyczajność w jakiś dziwny sposób uspokajała Magdalenę. Nie czuła się, jakby trafiła do innego świata.

– Chcesz, żebym wszedł z tobą? – wyszeptał Michał prosto do jej ucha.

Szybko zaprzeczyła ruchem głowy.

– Poczekaj tutaj na mnie, proszę.

Nawet jeśli poczuł się urażony, nie dał tego po sobie poznać. Uśmiechnął się tylko pokrzepiająco, kiedy Magdalena została wezwana do gabinetu, i uniósł wyciągnięty w górę kciuk.

Stanęła w progu. Rozejrzała się po pomieszczeniu i dopiero kiedy uznała, że nie znajduje się tam nic, co mogłoby jej zagrażać, weszła do środka. Gabinet, tak jak poczekalnia, wyglądał do bólu normalnie. Siedzący za biurkiem lekarz również wydawał jej się zwyczajny. Ta wizyta nie miała w sobie nic strasznego. W jednej chwili pożałowała, że tak długo z nią zwlekała.

– Dzień dobry – powiedziała, wpatrując się z napięciem w doktora.

– Dzień dobry. – Zaskoczył ją głos lekarza. Łagodny, głęboki. Nie pasował do jego potężnej postury. – Proszę usiąść, zaraz porozmawiamy. Pani jest u mnie pierwszy raz, zgadza się?

– Tak – przyznała Magdalena, zajmując miejsce wskazane przed doktora Wójcika.

– Czy wcześniej leczyła się pani psychiatrycznie?

– Nie – zaprzeczyła natychmiast. – To znaczy kiedyś, jako mała dziewczynka...

– Tak? – zachęcił ją lekarz.

Magdalena zwilżyła usta językiem i zacisnęła mocno dłonie na podłokietnikach. Swoją drogą, spodziewała się niewygodnego krzesła, a nie komfortowego fotela.

– Byłam konsultowana psychiatrycznie, ale to nic takiego. Po prostu... była taka konieczność – urwała gwałtownie.

– Proszę rozwinąć, to może być ważne.

– Nie sądzę – wymamrotała Magdalena. – Ja... ja byłam świadkiem śmierci mojej mamy, ale tego nie pamiętam.

– W jakim wieku pani była? – Doktor poruszył się niespokojnie.

– Miałam pięć lat. To naprawdę nieistotne. Mój problem leży gdzie indziej.

– Proszę wybaczyć, ale pytam o to dlatego, że traumy przeżyte w dzieciństwie często są źródłem objawów zaburzeń psychicznych już w dorosłym życiu.

Magdalena skinęła głową na znak, że rozumie. Sama do tego doszła, dawno temu, bez pomocy lekarza. Po prostu nie była gotowa, żeby rozmawiać na ten temat. Jej wizycie w gabinecie przyświecał konkretny cel – chciała dostać lek, który pozwoli jej zapanować nad atakami paniki.

– Tak, tak, rozumiem. Cóż. Moja mama zmarła w wyniku... – Odchrząknęła. – Moja mama zginęła w wypadku. Byłam tam, ale niczego nie pamiętam. Przypuszczam, że w taki sposób poradziłam sobie, lepiej lub gorzej, z tą traumą. I proszę mi uwierzyć, cieszę się, że nie pamiętam, dlatego... – Wciągnęła głośno powietrze do płuc. – Nie jestem gotowa o tym rozmawiać, w porządku?

– Oczywiście. – Doktor Wójcik wyglądał na niepocieszonego, a Magdalena odniosła dziwne wrażenie, że oto stała się obiektem badań naukowych lekarza. – W takim razie co panią do mnie sprowadza?

– Lęk – wyrzuciła z siebie szybko pacjentka. – Paniczny, nie do opanowania lęk, który dopada mnie w najmniej spodziewanych momentach.

– W jakich sytuacjach czuje pani ten lęk?

Zapadła cisza. Magdalena nie wiedziała, jak ma odpowiedzieć na to pytanie. Prościej byłoby powiedzieć, kiedy się nie boi.

– Mam wrażenie, że kiedy się to wszystko zaczęło, ten lęk był racjonalny. Rozumie pan, strach przed maturą, przed egzaminem, przed podjęciem pierwszej pracy... – Wyliczyła na palcach.

– A teraz?

– Dopada mnie w trakcie wykonywania codziennych czynności. W zasadzie nie istnieje żadne źródło tego lęku, a mimo to on nieustannie mi towarzyszy. Mam dobrą pracę, jestem szczęśliwą mężatką, mieszkamy w fajnym miejscu. Widzi pan, doktorze, nie mam żadnych powodów, żeby się bać. Jestem zdrowa, regularnie się badam i nic mi nie dolega. A mimo to... mimo to bardzo się boję. Kiedy zaczyna się atak, jestem pewna, że umrę. Za każdym razem jest tak samo. – Magdalena schowała twarz w dłoniach. I tak długo była twarda.

Lekarz rzucił jej pełne zrozumienia spojrzenie. Bez słowa podsunął jej pudełko chusteczek higienicznych. Nie pocieszał, nie przekonywał, że będzie dobrze, po prostu pozwolił jej się wypłakać.

– Dziękuję i przepraszam – powiedziała Magdalena po kilku minutach.

– Proszę nie przepraszać za swoje emocje, są zrozumiałe. Jakie objawy towarzyszą pani atakom? – Doktor przeszedł do rzeczy.

– Zawroty głowy, ból w klatce piersiowej, palpitacje serca, uczucie braku tchu – wymieniała, podczas gdy lekarz notował w jej karcie pacjenta.

Podobało jej się to, że pisze piórem.

– Ile trwają te ataki?

– Nie dłużej niż dwadzieścia minut – odparła Magdalena, na co on skinął głową. Najwyraźniej spodziewał się takiej odpowiedzi.

– Zapytam jeszcze, jak często występują.

– Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Różnie.

– Ale ostatnio się nasiliły? – domyślił się lekarz.

– Tak. Niedawno po raz pierwszy miałam atak na oczach moich współpracowników. Cała ta sytuacja była... – zawahała się Magdalena. – No cóż, była dla mnie mocno żenująca. Potem bałam się iść do pracy, ale na szczęście nikt nie dociekał, tylko prezes wezwał mnie na rozmowę i zapytał, czy wszystko w porządku. Przypuszczam, że firma huczy od plotek na mój temat.

Urwała gwałtownie, bo miała wrażenie, że schodzi na tematy, które niekoniecznie powinny być przedmiotem rozmowy u lekarza, ale on sprawiał wrażenie zadowolonego z jej wyjaśnień. Kiedy w końcu przestał pisać w karcie, odłożył pióro i spojrzał na nią. Jego spojrzenie było takie samo jak głos. Łagodne. Miał w sobie coś takiego, że budził w innych poczucie bezpieczeństwa.

– Pani objawy to książkowe symptomy zespołu lęku napadowego.

Magdalena przełknęła głośno ślinę. Tak, doskonale zdawała sobie z tego sprawę.

– Wiem i chcę się poddać leczeniu – zadeklarowała.

– Najskuteczniejsze jest połączenie farmakoterapii i psychoterapii. Czy brała pani kiedykolwiek jakieś leki na swoje objawy?

Magdalena poczuła, że się czerwieni.

– Mhm. Xanax.

Twarz doktora Wójcika nie zmieniła się. Nie pojawiły się na niej żadne emocje. Po prostu zapisał tę informację w karcie.

– Jak się pani po nim czuła? – zapytał.

– Dobrze – odparła niepewnie Magdalena. – Czułam się... naprawdę szczęśliwa. Nie miałam żadnych zmartwień.

– Xanax działa objawowo, nie rozwiązuje problemu, dlatego ja proponuję pani paroksetynę. Będzie pani zażywała lek w dawce dziesięciu miligramów dziennie przez cztery dni, potem zwiększymy dawkę do dwudziestu miligramów – mówił doktor, jednocześnie zapisując zalecenia w karcie. – Tę dawkę jeszcze zwiększymy po miesiącu, ale wcześniej chciałbym panią zobaczyć.

Magdalena poczuła ogromną ulgę. Jakby doktor, przepisując jej lek, podarował jej gotową receptę na życie.

– Po jakim czasie mogę się spodziewać poprawy? – zapytała.

– Zamierzony efekt osiągniemy po około miesiącu, proszę nie spodziewać się cudów. W ulotce przeczyta pani, że paroksetynę powinno się zażywać nie dłużej niż sześć miesięcy, ale ja podzielam zdanie ekspertów, którzy twierdzą, że leki trzeba stosować dłużej, aby mózg był w stanie prawidłowo funkcjonować. Czasem nawet dwa, trzy lata. – Poczuła, jak opada jej szczęka. Dwa, trzy lata? Tego się nie spodziewała. Lekarz chyba dostrzegł jej zmieszanie, bo szybko dodał: – Ale wcale nie jest powiedziane, że w pani przypadku będzie potrzebne tak długie leczenie, prawda? Może też być tak, że lek trzeba będzie zmienić, bo nie dostrzeże pani poprawy. Takie sytuacje się zdarzają, każdy pacjent jest inny, czasem szuka się miesiącami, aż w końcu trafi się na to, co pomaga. Proszę nie robić takiej przerażonej miny. – Doktor pozwolił sobie na niewinny uśmiech. – Wspominała pani o tym, że ataki pojawiały się już przed maturą... To trwa od lat. Nie wyleczę pani w ciągu tygodnia, jestem tylko lekarzem, a nie cudotwórcą.

Jego słowa sprawiły, że Magdalena poczuła się nieswojo. Miał rację. Przez lata lekceważyła swój stan. Nie może teraz wymagać od lekarza, aby postawił ją na nogi z dnia na dzień.

– Oczywiście – zgodziła się.

– Może się zdarzyć tak, że przez pierwsze dwa, trzy miesiące będzie się pani czuła dobrze, a potem stwierdzi, że lek nie działa już tak jak wcześniej. Muszę o tym wszystkim pani powiedzieć, żeby mogła się pani przygotować. Czeka panią długa droga, proszę mieć tego świadomość.

Magdalena opuściła gabinet lekarski z receptą i długą listą wątpliwości. Spodziewała się, że po tej wizycie poczuje ulgę, tymczasem była przytłoczona tym, co ją czeka. Ogarnęła ją złość. Sama już nie wiedziała, na kogo się gniewa – na siebie czy na doktora. Po początkowym zadowoleniu nie pozostał już ślad.

– Jak poszło? – zapytał Michał, kiedy wyszli z przychodni.

– Wiesz, że leczenie może potrwać nawet trzy lata? – zaatakowała go, choć on w tej całej sytuacji był najmniej winien. – Że mogę brać leki przez pół roku i w ogóle nie czuć się lepiej? Że mogę zostać królikiem doświadczalnym, na którym będzie się testować kolejne prochy, a i tak wszystko może się okazać nieskuteczne?

Michał zbladł. Mrugał nerwowo oczami, próbując nadążyć za informacjami podsuwanymi przez żonę.

– Tak ci powiedział ten lekarz?

– Mniej więcej. Dostałam lek, po którym mogę się dobrze czuć, ale nikt mi tego nie gwarantuje. Nikt też nie jest w stanie mi powiedzieć, czy i kiedy całkowicie wyzdrowieję! – Magdalena z każdym słowem coraz bardziej się nakręcała. Michał próbował ją nakłonić, żeby wsiadła do samochodu, ale ona mu się wyrwała. – Jestem pierdoloną wariatką i nawet psychiatra nie jest w stanie mi pomóc! Może zostaw mnie od razu, po co masz czekać na coś, co nigdy nie nastąpi? – wykrzyczała mężowi prosto w twarz.

– Czy ty się słyszysz? O czym ty w ogóle mówisz? – zdenerwował się Michał.

– Chcesz mieć dziecko, normalną rodzinę... Po co ci taka wariatka jak ja, no po co? – łkała Magdalena.

– Kocham cię, słyszysz? Kocham, i tylko to się liczy! Razem przez to przejdziemy! – Mężczyzna złapał twarz żony w dłonie. – Nie pozwalam ci tak myśleć!

Przez cały czas towarzyszyło jej dziwne wrażenie, że już kiedyś była świadkiem podobnej sceny.

Rozdział 6

Otworzyła stary album ze zdjęciami. Dawno tego nie robiła i sama nie wiedziała, dlaczego akurat teraz się na to zdecydowała. Po przeprowadzce do nowego domu schowała wszystkie fotografie głęboko w szafie. Myślała nawet o tym, żeby je wyrzucić, ale Michał się temu sprzeciwił.

– To jest twoja rodzinna historia – powiedział wtedy. – Co pokażesz naszym dzieciom? Co im opowiesz?

Problem polegał na tym, że nie zamierzała niczego tym hipotetycznym dzieciom ani pokazywać, ani opowiadać. To znaczy, gdyby w ogóle chciała mieć dzieci. Ale nawet jeśliby już były, jej historia rodzinna to ostatnie, czym pragnęła się z nimi dzielić.

Na pierwszym zdjęciu uwieczniono jej rodziców w dniu ślubu. Zatrzymała wzrok na twarzy matki. Rzeczywiście, wyglądały niemal identycznie. Jedyna różnica polegała na tym, że inaczej się uśmiechały. Zresztą, jakby się tak przyjrzeć, to na tej fotografii śmiały się tylko usta mamy. Oczy pozostawały zimne. Dlaczego? Przecież w dniu ślubu powinna być najszczęśliwszą kobietą na świecie! Magdalena spojrzała w oczy matki i zadała sobie i jej pytanie, na które miała nigdy nie otrzymać odpowiedzi. Powoli przeniosła wzrok na twarz ojca. Zadziwiające, ale oglądając go na zdjęciu, czuła się o wiele lżej, niż kiedy przyglądała się Izabeli. Tata budził w niej znacznie cieplejsze uczucia, a przecież powinno być odwrotnie.

Przewróciła stronę. Kiedyś zdjęcia robiło się tylko z okazji ważnych wydarzeń. Ślub, chrzest, komunia, urodziny. Były jeszcze jakieś fotografie z wakacji. Wiedziała więc, że nie znajdzie w albumie urywków codzienności, a tego właśnie potrzebowała, aby zrozumieć. Tylko czy chciała zrozumieć?

Na następnym zdjęciu zobaczyła samą siebie w wieku kilku miesięcy. Rodzice i chrzestni pozowali do fotografii, uśmiechając się szeroko. I znów oczy matki pozostawały zimne. Czy od początku była nieszczęśliwa w tym małżeństwie? Czy pojawienie się na świecie córki uniemożliwiło jej wycofanie się? Magdalena bała się choćby pomyśleć, że to ona może być winna tej całej sytuacji. Winna. Tak, to było właściwe słowo. Poczucie winy towarzyszyło jej od zawsze. Była jedyną osobą, która mogła wtedy pomóc mamie. Niby nie powinno się oczekiwać cudów od pięcioletniego dziecka, ale przecież mogła wybiec z domu i zawołać kogoś na pomoc. Nie zrobiła tego, a matka wykrwawiła się na kuchennej podłodze. Chyba po raz pierwszy świadomie spróbowała przywołać ten obraz, urzeczywistnić go, ale jej się nie udało. I dobrze.

Na kolejnej fotografii miała już rok. Kolejne ważne wydarzenie, pierwsze urodziny. Tym razem trzymała ją babcia Zofia. Tuż obok niej stała druga kobieta. Magdalena nie widziała jej od wielu lat, ale bez problemu rozpoznała babcię Lidię ze strony ojca. Co się z nią stało? Czy jeszcze żyła? Magdalena nie miała z nią kontaktu od bardzo dawna, tak jak i z jej mężem Kazimierzem. Wyrzuciła tamtych dziadków z serca i pamięci. Nie było to trudne, bo tata pochodził z wioski oddalonej od Wąsewa o dwadzieścia kilometrów i tam też mieszkali jego rodzice. Nawet kiedy jeszcze mieszkała na Mazowszu, nie spotykała ich przypadkiem w drodze do szkoły czy podczas zakupów. Wiedziała, że próbowali utrzymywać z nią kontakt, dzwonili, przyjeżdżali, ale Zofia nie chciała przekazać Magdalenie słuchawki czy wpuścić ich pod swój dach. Zwykle nakazywała wnuczce, żeby siedziała cicho.

– Będziemy udawać, że nas nie ma. Oni nie są nam do niczego potrzebni, nie chcemy mieć z nimi nic wspólnego – powtarzała małej Madzi, aż ta w końcu w to uwierzyła.

Bo dziecko uznaje słowa dorosłych za pewnik. Zaczyna w nie wątpić dopiero, kiedy dorasta. Wcześniej ślepo wierzy we wszystko, co mówią jego opiekunowie.

Nagle Magdalena poczuła ogromną potrzebę, żeby porozmawiać z babcią, zapytać o to zimne spojrzenie matki i kłamstwa opowiadane tak często, że stały się prawdą. Ona naprawdę uwierzyła w to, że nie potrzebuje kontaktu z tamtą rodziną, a przecież w taki sposób poznała tylko połowę swojej spuścizny.

Nie wiedziała, czy to sprawka leków, które brała od dwóch tygodni, czy odwagi, która kiełkowała w niej od miesięcy, ale chwyciła za telefon i wybrała numer babci. Musiała odczekać pięć sygnałów, zanim w słuchawce rozległ się zaskoczony głos Zofii. Wnuczka rzadko pierwsza do niej dzwoniła.

– Madziu, to ty? Coś się stało? – zapytała babcia.

– Nie, wszystko w porządku – odpowiedziała, posiłkując się tym ogólnikiem. Nic nie było w porządku, ale Zofia była ostatnią osobą, której mogła wyznać, że jest na lekach od psychiatry. Nie zrozumiałaby. – Po prostu chciałam z tobą porozmawiać.

– Ach, naprawdę? – Babcia wyraźnie się rozluźniła. – To naprawdę miło z twojej strony! Właśnie wróciłam z przychodni. Mówiłam ci o tych moich skokach ciśnienia, prawda?

– Prawdę mówiąc, chciałam z tobą porozmawiać o czymś innym – weszła jej w słowo Magdalena.

– Tak, a o czym? – zainteresowała się babcia.

– Czy moja mama była szczęśliwa, wychodząc za tatę? No wiesz, jak to się w ogóle stało, że wzięli ślub, czy go kochała...

W słuchawce zapadła dłuższa cisza.

– Ale dlaczego ty w ogóle o to pytasz? – nie rozumiała Zofia.

– Oglądałam dziś stare zdjęcia i tam była fotografia z ich ślubu... – zaczęła Magdalena, ale babcia nie pozwoliła jej skończyć.

– Moja biedna córka jeszcze nie wiedziała, jaki sprowadza na siebie los!

– Nie wyglądała na szczęśliwą – podchwyciła Magdalena, licząc, że pociągnie Zofię za język.

– Może już wtedy wiedziała, co to za ziółko? Nie wiem, nigdy z nią o tym nie porozmawiałam, nie zdążyłam.

– Myślisz, że go kochała?

– Oczywiście, że go kochała! Co to w ogóle za pytanie? Gdyby go nie kochała, nie wyszłaby za niego, przecież nikt jej nie zmuszał. Powiem ci więcej: on mi się od początku nie podobał! – oznajmiła Zofia, a Magdalena miała wrażenie, że słyszy w jej głosie coś na kształt satysfakcji. – Pamiętam, jak przed tym całym ślubem mówiłam Edziowi, że to nie jest chłopak dla naszej Izabeli, i miałam rację!

Magdalena miała wrażenie, że nie wyciągnie z babci więcej, dlatego zadała drugie z nurtujących ją pytań.

– Dlaczego odcięłaś mnie od babci Lidzi i dziadka Kazika?

Zofia zachichotała nerwowo.

– Skąd w ogóle to pytanie?

– Mówiłam już, że oglądałam dziś zdjęcia i...

– Posłuchaj. – W głosie babci nie pozostał żaden ślad niedawnej wesołości. – Cała ta rodzina jest zła, przeklęta. To chyba oczywiste, że nie chciałam mieć z nimi nic wspólnego po tym, co się stało. Musiałam cię chronić!

– Przed dziadkami? – powątpiewała Magdalena.

– Jak ty to sobie wyobrażasz: miałam zaprosić ich do siebie do domu i może jeszcze ciastem poczęstować? Trzeba się było od tego odciąć, innego wyjścia nie było! Podjęłam taką decyzję i do dzisiaj uważam, że zrobiłam, co do mnie należało.

– Miałaś z nimi jakiś kontakt przez te wszystkie lata?

– Przecież mówię, że nie! – zdenerwowała się Zofia.

– Ale czy oni nie próbowali...

– Na początku przychodzili, ale szybko odpuścili. Przestań mnie tak wypytywać! Ja już jestem w takim wieku, że chcę mieć święty spokój. Mało krzywd w życiu zaznałam?

Magdalena wiedziała, że to typowe zagranie ze strony babci, aby wzbudzić w niej poczucie winy. Wielokrotnie przerabiała to z Zofią, gdy jeszcze mieszkały pod jednym dachem. Zawsze kiedy Magdalena wychodziła do koleżanki i długo nie wracała albo dostawała w szkole gorszą ocenę, babcia zaczynała biadolić, jak bardzo ma w życiu pod górkę. Prawdę mówiąc, Magdalena dawno się na to uodporniła i słowa seniorki nie robiły na niej większego wrażenia. Już nie. Minęły te czasy, kiedy pozostawała pod silnym wpływem Zofii.

– Dobrze, już nie będę. Widzę, że nie chcesz rozmawiać na ten temat.

– Kiedy przyjedziesz?

– Dam ci znać – obiecała Magdalena, choć chyba żadna z nich w to nie wierzyła.

Rozmowa z babcią właściwie nic nie zmieniła. Magdalena pożegnała się, rozłączyła i schowała album z powrotem głęboko do szafy. Postanowiła wyjść na krótki spacer, zanim Michał wróci do domu. Włożyła grubą kurtkę, owinęła szyję szalikiem, wsunęła stopy w wysokie kozaki, po czym wyszła na zewnątrz.

Osiedle sprawiało wrażenie ospałego. Nic dziwnego, zamieszkane raptem przez cztery rodziny, wcale nie tętniło życiem. Osiedle – Magdalenie wydawało się, że to określenie jest mocno przesadzone. Na osiedlu mieszkają setki, nawet tysiące ludzi. Ich zakątek był enklawą spokoju i ciszy. Magdalena lubiła myśleć, że mieszka na końcu świata. Na nowoczesnym końcu świata. Oddalone od głównych dróg i centrum miasta Osiedle Pogodne łączyło w sobie dwie cechy, które ceniła najbardziej: spokój i luksus. Pięć sporych rozmiarów domów, każdy z nich z garażem, ogrodem i tarasem. Cztery już zamieszkane, piąty gotowy na przyjęcie lokatorów. Deweloper zadbał o intymność i prywatność mieszkańców, budując domy w bezpiecznej odległości od siebie. To nie było kolejne osiedle bliźniaków, których najemcy mogą zaglądać do mieszkań sąsiadów przez płot. Wybudowane na zboczach góry, położone w bliskim sąsiedztwie zieleni osiedle przyciągało wzrok tych, którzy o zakupie nieruchomości w takiej lokalizacji mogli tylko pomarzyć.

Mijała właśnie dom sąsiadów, kiedy drzwi się otworzyły i na zewnątrz wyszła elegancko ubrana kobieta w średnim wieku. Skinęła głową i wsiadła do luksusowego samochodu. Magdalena po cichu jej zazdrościła. Tamta wyglądała, jakby nie miała żadnych trosk. Mąż, w domu dwoje dzieci, spokój wypisany na twarzy, zero ataków paniki. Chociaż z drugiej strony... Każdy ma jakieś tajemnice.

Poszła dalej, w stronę zbocza. Nie, nie zamierzała się wspinać. Mieszkała w Bielsku-Białej od kilku lat, a nigdy nie wypuściła się w góry. Nie rozumiała tej gorączki. Szczyty podziwiała, owszem, ale z daleka. Nie potrzebowała bliżej, mocniej. Zresztą tego dnia była naprawdę paskudna pogoda. Siąpił deszcz ze śniegiem, a porywisty wiatr coraz bardziej jej dokuczał. Z tym spacerem to nie był najlepszy pomysł, ale potrzebowała przewietrzenia myśli.

Zawahała się i przystanęła. Dalej był już tylko las, nie było sensu wchodzić. Rozejrzała się niepewnie. Miała wrażenie, że tabletki nieco wyciszyły emocje, ale wciąż się bała, a nie dalej niż wczoraj zdarzył się kolejny atak. Nie tak silny jak wtedy, na firmowej imprezie, ale znów skutecznie zachwiał jej poczuciem bezpieczeństwa i pewnością siebie.

Zawróciła. Michał niedługo powinien wrócić do domu. Poza tym musiała się przygotować na jutrzejsze spotkanie w pracy. Prezes dał jej plan rozmów. Skupiła się na obowiązkach. Prawie zapomniała o rozmowie z babcią. Prawie.

Rozdział 7

Magdalena mocniej wcisnęła pedał gazu. Miała wyjść z pracy o szesnastej, tymczasem spotkanie się przeciągnęło i obawiała się, że spóźni się na pierwszą wizytę u psychoterapeutki, którą umówiła na siedemnastą. Wcześniej spędziła długie wieczory, czytając w sieci opinie o bielskich terapeutach. Z góry odrzucała specjalistów, którzy na swoich profilach na Znanym Lekarzu nie dodali żadnych zdjęć. Była wzrokowcem. Niby wiedziała, że nie powinno się oceniać książki po okładce, a człowieka po wyglądzie, jednak wybrała psychoterapeutkę, która wydawała się sympatyczna. Miała spędzić z tą kobietą sporo czasu, rozmawiając o najbardziej osobistych sprawach, siłą rzeczy terapeutka musiała wzbudzać w niej pozytywne odczucia. Magdalenie zresztą zależało również na tym, żeby zrobić dobre pierwsze wrażenie, dlatego tego dnia wyjątkowo długo stała przed szafą i zastanawiała się, co włożyć. W końcu postawiła na kwiecistą sukienkę, ciemne rajstopy we wzorki i czarne buty na niewielkim obcasie. Długie włosy, które zazwyczaj związywała w ciasny kucyk lub spinała w kok, rozpuściła, aby swobodnie opadały na ramiona. Wyglądała naprawdę dobrze i tak chciała zostać odebrana, a teraz to nieszczęsne spotkanie się przedłużyło i miała się spóźnić.

Energicznie wcisnęła się między srebrną mazdę a czarną astrę, ignorując trąbienie wściekłego kierowcy drugiego pojazdu. Nie miała czasu na jego fochy. Zerknęła na deskę rozdzielczą. Zegar wskazywał szesnastą pięćdziesiąt. Przyspieszyła, licząc, że kierowca mazdy zjedzie łaskawie na prawy pas. Na szczęście zrozumiał jej zamiary i wykonał manewr zmiany pasa. Lewy był wolny. Magdalena mknęła przez miasto, w myślach przeliczając koszty mandatu, który na pewno by dostała, gdyby zatrzymała ją drogówka. Tak się jednak nie stało i cztery minuty przed umówioną godziną wjechała w osiedle Złote Łany. Wypatrzyła wolne miejsce parkingowe przy ulicy i zatrzymała się. Nie znała dobrze tej części miasta. Siedziba jej firmy znajdowała się przy ulicy Barlickiego i Magdalena poruszała się głównie w najbliższej okolicy, gdzie miała wszystko, czego potrzebowała – galerię handlową, kino, piekarnię, bank, pocztę i świetną pączkarnię. Na obiad wyskakiwała do Sfery, a po papierosy – do Żabki.

Wysiadła z samochodu i wzrokiem odszukała właściwy numer budynku. Z zewnątrz nie robił dobrego wrażenia. Ot, kolejny peerelowski pawilon, jakich w Bielsku nie brakuje. Nie miała jednak nawet czasu rozejrzeć się po okolicy, bo zegar już wskazywał siedemnastą. Odszukała gabinet i po prostu weszła do środka, nie zastanawiając się zbyt długo. W sumie dobrze, że to wszystko odbywało się w takim pędzie. Przynajmniej nie próbowała uciekać.

Na miejscu przywitała ją kobieta jeszcze atrakcyjniejsza niż na zdjęciu. Zanim Magdalena się do niej zapisała, starannie prześledziła jej karierę zawodową. Wiedziała, że ma kilkunastoletnie doświadczenie poparte licznymi sukcesami. Musiała dobiegać czterdziestki, ale wyglądała na nie więcej niż trzydzieści dwa, trzy lata. Dopasowane dżinsy podkreślały jej zgrabną figurę, a nieco zbyt głęboki dekolt prezentował opaleniznę na pewno nie z solarium.

– Pani Magdalena, zgadza się? – Psychoterapeutka ruszyła w jej stronę z wyciągniętą ręką. – Alicja Twardowska. Zapraszam do środka.

– Magdalena Pudełko.

Uścisnęła jej niewielką dłoń i rozejrzała się niepewnie wokół. Spodziewała się kozetki, tymczasem w niewielkich rozmiarów gabinecie stała tylko czarna skórzana kanapa, dwa fotele i szklany stolik, na którym od razu rzucała się w oczy paczka chusteczek. Pomieszczenie było urządzone w sposób minimalistyczny.

Magdalena zrobiła dwa kroki, po czym zatrzymała się, zastanawiając się, czy ma usiąść w fotelu, czy na kanapie.

– Gdzie pani wygodniej. – Nie była chyba pierwszą, która poczuła się zagubiona, bo terapeutka od razu ruszyła jej z pomocą.

Wybrała kanapę, bo wydawała się wygodniejsza. Alicja zaproponowała jej wodę. Zgodziła się, aby jeszcze na moment odwlec nieuniknione. Już wcześniej ułożyła sobie w głowie przebieg tej rozmowy. Postanowiła, co zdradzi, a co zachowa dla siebie. Chciała kontrolować sytuację.

Zapadła cisza. Myślała, że to psychoterapeutka zacznie rozmowę, ale najwyraźniej ten ciężar spadł na nią. Odchrząknęła nerwowo.

– Ja... ekhm. Lekarz zdiagnozował u mnie zaburzenia lękowe, a konkretnie zespół lęku napadowego. Od trzech tygodni jestem na lekach, czuję się trochę lepiej, ale chyba za wcześnie, żeby mówić o jakiejś znaczącej poprawie. Umówiłam się z panią, bo chciałabym... hm, chciałabym przepracować te lęki, pozbyć się ich, po prostu normalnie żyć. Taki jest mój cel, więc gdybyśmy mogły od razu...

– Rozumiem – Alicja weszła jej w słowo. – Dzisiejsza wizyta, tak jak mówiłam pani przez telefon, jest wstępną konsultacją i takich konsultacji trzeba odbyć kilka. Muszę panią poznać, pani musi się przekonać, jak się czuje w moim towarzystwie i czy proponowany przeze mnie nurt terapii pani odpowiada. Co ważne, to pani będzie tutaj miała prawo głosu, bo to pani decyduje, co chce zrealizować. Czy to jasne?

Kąciki ust Magdaleny drgnęły delikatnie. Pasowało jej to.

– Oczywiście. A proszę mi powiedzieć, ile spotkań będziemy musiały odbyć, żebym odczuła poprawę?

Psychoterapeutka z uśmiechem pokręciła głową.

– Widzę panią po raz pierwszy w życiu. Nie wiem nic o pani sytuacji osobistej, rodzinnej, zawodowej, więc nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie. Na pewno mówimy o psychoterapii długoterminowej, bo zgodnie z moją wiedzą, nie można wyleczyć nerwicy w dwa, trzy miesiące – powiedziała spokojnym głosem. – Na początku każdej terapii uprzedzam pacjenta, że będą momenty kryzysowe i te okresy nie są przyjemne. Zawsze porównuję terapię do robienia porządków w szafie: na początku, kiedy wyciągamy rzeczy z szafy, jest większy bałagan, niż zanim zaczęliśmy sprzątać. Dopiero później wszystko się układa, porządkuje.

– Dobrze – westchnęła Magdalena. Wcale nie podobała jej się ta nieco przydługa przemowa, ale uznała, że w ostateczności może zaakceptować te warunki, skoro to ona miała decydować, co chce osiągnąć za pomocą terapii. – Co chciałaby pani wiedzieć?

– Proszę mi po prostu o sobie opowiedzieć. Niech pani mówi to, co chce mi pani przekazać.

Magdalena odwróciła wzrok. Nie była dobra w opowiadaniu historii. Może dlatego wybrała zawód tłumacza? Obowiązek przekazywania informacji spadał na innych. Ona tylko przekładała.

– Mam trzydzieści lat, od pięciu jestem mężatką. Mój mąż to naprawdę dobry człowiek, czasem mam wrażenie, że aż za dobry. – Uśmiechnęła się smutno. – Nie mamy dzieci, bo... bo nie. Jestem tłumaczką języka hiszpańskiego, pracuję w oddziale dużej, międzynarodowej firmy. Ten hiszpański to nie tylko praca, ale też moja wielka pasja. Uwielbiam literaturę iberyjską, zaczytuję się w powieściach wielkich hiszpańskich pisarzy. Często z mężem wyjeżdżamy, bo obydwoje kochamy podróże. Zwykle właśnie do Hiszpanii, ale lubimy zwiedzać też inne europejskie kraje – Portugalię, Włochy, Grecję, Chorwację. Mogłabym powiedzieć, że moje życie jest bardzo udane, naprawdę. Jesteśmy zdrowi, nie musimy się martwić o pieniądze. Niedawno kupiliśmy nowy dom. Wykończyliśmy go pod siebie i dobrze się czuję w tym miejscu.

Magdalena sama miała wrażenie, że brzmi fałszywie, jakby na siłę chciała przekonać psychoterapeutkę, że jej życie jest usłane różami, a przecież z jakiegoś powodu zgłosiła się do jej gabinetu.

Zapadła cisza. Magdalena liczyła na to, że Alicja w jakiś sposób skomentuje jej wypowiedź, ale ta uparcie milczała. Dziwna była ta rozmowa. W niczym nie przypominała zwykłej międzyludzkiej konwersacji.

– No, a jeśli chodzi o te ataki... – Magdalena zaczęła skubać skórki przy paznokciach. – Borykam się z nimi właściwie od szkoły średniej. Wcześniej nie szukałam pomocy, bo wydawało mi się, że jestem w stanie poradzić sobie sama. No, ale nie jestem.

– Co skłoniło panią, żeby teraz zacząć szukać pomocy?

Magdalena pochyliła się w stronę terapeutki i oparła łokcie na kolanach. Twarz podparła dłońmi.

– Ataki się nasiliły i destabilizują moje życie. Prawdę mówiąc, każdego dnia rano zmuszam się do tego, aby wstać z łóżka. Boję się, że atak dopadnie mnie w trakcie drogi do pracy, w czasie spotkania czy załatwiania sprawunków. Przeżyłam już ataki na poczcie, w sklepie, na imprezie firmowej – przyznała z żalem Magdalena. – Ukrywam swoje problemy przed innymi, właściwie tylko mąż wie o tym, co się dzieje. Mam w nim duże wsparcie, ale jego cierpliwość przecież kiedyś może się skończyć.

– Opowie mi pani o swoim związku? – Alicja spojrzała na nią z zainteresowaniem.

Magdalena ochoczo skinęła głową. Akurat ten temat należał do najprzyjemniejszych.

– Poznaliśmy się sześć i pół roku temu. Wie pani, mój mąż to typ romantyka. Raczej nie szukał przygód na jedną noc, a kobiety na stałe. Nie wiem, jak on się uchował – roześmiała się. – To on od początku o mnie zabiegał. Ja nie byłam do końca przekonana, czy w ogóle jestem gotowa na związek, ale nie odpuszczał, starał się, no i końcu uległam. Ale od początku to ja miałam kontrolę nad sytuacją – zastrzegła. – Nie lubię jej tracić. A mój mąż, no cóż... Muszę przyznać, że nigdy nie miał problemów z tym, żeby mi się podporządkować. Taki typ.

– A jak się czuje w związku z pani problemami zdrowotnymi?

Magdalena upiła łyk wody, bo zaschło jej w gardle.

– Wspiera mnie, tak jak mówiłam, ale myślę, że jest nimi zmęczony. Wielokrotnie próbował mnie przekonywać, że powinnam coś z tym zrobić, bo przecież tak nie można żyć. W sumie miał rację, ale nie jest łatwo prosić o pomoc, zwłaszcza takiej osobie jak ja, która...

– Która? – Alicja zapytała tak cicho, że Magdalena nie była pewna, czy się nie przesłyszała.

– Która nienawidzi tracić kontroli nad swoim życiem.

– A czy kiedyś już wcześniej pani ją utraciła?

Magdalena odwróciła wzrok. Zaczynało się robić mniej przyjemnie.

– Nie, chyba nie. Wszystkie kobiety w mojej rodzinie takie były. Chyba, nie wiem... W każdym razie moja babcia na pewno. Myślę, że mam dużo jej cech. Ona też zawsze miała kontrolę nad wszystkim, trzymała dziadka pod pantoflem. – Jej źrenice rozszerzyły się, kiedy dotarło do niej, co właśnie powiedziała. – To znaczy ja nie uważam, że trzymam mojego męża pod pantoflem, tylko...

– Spokojnie. – Alicja wyciągnęła w jej stronę dłoń w łagodzącym geście. – Ja nie oceniam. Nie jestem tu po to, aby decydować, czy słusznie pani postępuje. Jeśli zdecyduje się pani na terapię u mnie, będę chciała pomóc pani wzbogacić repertuar mechanizmów obronnych, ale nigdy nie będę pani oceniać. Proszę kontynuować.

Magdalena była wdzięczna terapeutce, że jej przerwała. Zyskała trochę czasu, aby poukładać sobie w głowie to, co chce powiedzieć.

– Babcia jest perfekcjonistką, lubi, kiedy wszystko układa się po jej myśli. Ja tego nie pamiętam, bo kiedy przyszłam na świat, dziadek już nie pił, ale wiem, że kiedyś miał ogromny problem z alkoholem – wyznała, starannie ważąc słowa. – To był kryzysowy moment dla całej rodziny. Moja babcia jest... hm. Sama nie wiem, jak to powiedzieć. Życie z nią nie należy do lekkich, ale to bardzo dobra kobieta. Tylko z zewnątrz wydaje się taka zimna. Przypuszczam, że dziadek po prostu uciekał w alkohol przed wszystkim tym, co czekało na niego w domu. Jak tak teraz słucham sama siebie, to zdaję sobie sprawę, jak to wszystko brzmi, ale oni naprawdę są zgranym małżeństwem. Tylko że... no, dziadek w pewnym momencie musiał się podporządkować.

– Przestał pić? – domyśliła się terapeutka.

– Tak, ale zanim to się stało, babcia wyrzuciła go z domu. Nie znam szczegółów, bo tak jak powiedziałam, mnie wtedy jeszcze nie było na świecie, wiem tyle, ile opowiadały mi babcia i jej siostra, która już zresztą nie żyje – zastrzegła Magdalena. – Babcia podobno powiedziała dziadkowi, że nie będzie trzymać pod dachem alkoholika, i kazała mu wrócić, kiedy zmądrzeje. I proszę sobie wyobrazić, że rzeczywiście spotulniał i z tego, co wiem, już nigdy nawet nie spojrzał na alkohol. Pamiętam z dzieciństwa różne imprezy, urodziny, imieniny, komunie, wesela. Wszyscy pili, a on nie skusił się choćby na symbolicznego kielicha.

– Widzę, że dziadkowie są pani bardzo bliscy.

– Zajmują szczególne miejsce w moim życiu – powiedziała wymijająco Magdalena. Zerknęła dyskretnie na zawieszony na ścianie zegar. Zostało tylko dziesięć minut. Czas minął jej zadziwiająco szybko, mogłaby wręcz powiedzieć, że przyjemnie, gdyby nie to, że musiała tak zręcznie lawirować. – W każdym razie – podjęła przerwany wątek – dziadek przestał pić, dzięki czemu w ich małżeństwie wszystko się poukładało i mogę powiedzieć, że tworzą udaną parę. W pewnym sensie są dla mnie wzorem do naśladowania. Sądzę, że w jakiś sposób przeniosłam te wzorce do mojego małżeństwa, chociaż mam nadzieję, że nie jestem taka ostra jak babcia – zachichotała nieszczerze. – Zresztą ja z mężem nigdy nie miałam takich problemów jak ona z dziadkiem. Nie wiem, jak bym się zachowała.

– A jak przyjęli w rodzinie pani męża?

Magdalena w nerwowym geście potarła dłonią skórę na karku. Zaczynały się schody.

– Dziadkowie mieszkają czterysta pięćdziesiąt kilometrów od Bielska, rzadko się widujemy, niestety. Ale oczywiście poznali mojego męża i polubili go.

Kiedy mówiła, nie patrzyła w oczy terapeutki. W ogóle unikała zaglądania ludziom prosto w oczy. Nie na darmo mówi się, że są zwierciadłem duszy.

– Czy dobrze rozumiem, że to dziadkowie panią wychowali?

Magdalena wstrzymała oddech. W myślach odliczała sekundy. Poczuła się zagrożona. Po niedawnym rozluźnieniu nie został ślad. Najchętniej wyszłaby z gabinetu i nigdy do niego nie wróciła.

– Zgadza się. Moja mama nie żyje, a ojciec wyjechał za granicę i nie mam z nim żadnego kontaktu – wyrzuciła z siebie szybko, aby mieć to już za sobą.

– Rozumiem – wtrąciła terapeutka, a Magdalena miała ochotę wygarnąć jej, że tak naprawdę niczego nie rozumie. – Na dzisiaj będziemy kończyć, ale może następnym razem zechce mi pani o tym opowiedzieć.

– Tak, następnym razem. – Magdalena głośno wypuściła powietrze.

Zapłaciła i bez pożegnania wybiegła z gabinetu.

***

Michał czekał na nią w domu z obiadem. Mieli niepisaną zasadę, że nie zaczynają posiłku, dopóki to drugie nie wróci. Przy obiedzie omawiali wydarzenia z całego dnia, opowiadali sobie, co w pracy i u wspólnych znajomych. Magdalena ceniła tę ich tradycję. Cieszyła się, że jest w zdrowym związku, w którym oboje prowadzą swoje życia. Ufali sobie nawzajem, nie dzwonili w ciągu dnia co chwilę, aby sprawdzić, co robi drugie. Według Magdaleny to właśnie był sekret ich udanego małżeństwa. Każde z nich miało własne sprawy, nie dzielili ze sobą absolutnie każdej godziny, dzięki czemu kiedy wracali do domu, znajdowali ochotę i tematy do rozmów.

Magdalena umyła ręce, usiadła przy stole i w ciszy obserwowała męża, kiedy podgrzewał obiad. Była ciekawa, co tym razem przygotował. Sama lubiła gotować i uważała, że całkiem nieźle jej to wychodzi, ale to Michał był prawdziwym mistrzem. Śmiała się czasem z niego, sugerując, że minął się z powołaniem i powinien był zostać kucharzem. Wtedy on odpowiadał jej, że przecież nic straconego i na emeryturze może otworzyć własną restaurację. Znając Michała, dotrzyma słowa. Zawsze dopinał swego. Przez te wszystkie lata ani razu jej nie zawiódł. Jeśli się czegoś podejmował, to zawsze na poważnie. Nie zaczynał, jeżeli wiedział, że jego plan nie ma szans na powodzenie.

Przypatrywała mu się z najwyższą przyjemnością. Nie miała przyjaciółek, te z dzieciństwa zostały w Wąsewie, o ile w ogóle jakieś miała. Ani na studiach, ani w pracy nie nawiązała trwałych relacji. Nie plotkowała więc z koleżankami o mężach, ale z podsłuchanych w firmowym pokoju socjalnym rozmów wywnioskowała, że spora część jej rówieśnic jest znudzona swoimi małżeństwami. Ona nigdy nawet o tym nie pomyślała. Między nią i Michałem wciąż była ta mistyczna wręcz magia. Nadal czuła dreszcze, kiedy jej dotykał, mogła go słuchać i wpatrywać się w niego godzinami. Nie towarzyszyło jej znużenie. Nie miała poczucia, że czyta w kółko tę samą książkę. Każdego dnia dopisywali przecież nowe rozdziały.

Zatrzymała na dłużej wzrok na jego przystojnej, pokrytej pierwszymi zmarszczkami twarzy. Nie przeszkadzały jej, tak jak i przedwczesna łysina czy dodatkowe kilogramy. Wszystko to przypominało jej o tym, co wspólnie przeżyli. Zresztą ona też się zmieniła. Jej cera nie była już tak świetlista jak wtedy, kiedy go poznała, a wokół oczu utworzyła się drobna siatka kurzych łapek. Jak mogłaby wymagać od niego, żeby był idealny, skoro sama taka nie była?

– Dlaczego tak mi się przypatrujesz? – zapytał, kiedy między mieszaniem sosu i nakładaniem ryżu na talerze złapał w przelocie jej spojrzenie.

– Podobasz mi się. – Wzruszyła ramionami.

– Przyznaj się, co przeskrobałaś, że tak się przymilasz! – Michał odłożył talerz na blat i żartobliwie pogroził żonie palcem.

– Ja? – Magdalena zrobiła minę niewiniątka. – A czy ja kiedykolwiek coś przeskrobałam?

Mężczyzna podszedł do niej i cmoknął jej usta.

– Nie. Muszę przyznać, że żona mi się udała – rzucił lekko i wrócił do przerwanej czynności.

Po chwili postawił przed Magdaleną talerz z rybą w sosie pomidorowym z ryżem.

– Pachnie nieziemsko – pochwaliła.

– Mam nadzieję, że tak samo smakuje. Smacznego.

– Smacznego!

Danie było przepyszne. Lekkie, smaczne i pożywne. Ryby były dla Magdaleny problemem. Po prostu nie potrafiła ich właściwie przyprawić i przyrządzić. Zdecydowanie lepiej wychodziły jej dania mięsne. Michał tymczasem miał mnóstwo pomysłów na podanie ryby. Co ciekawe, był samoukiem. W przeciwieństwie do żony nigdy nie korzystał z gotowych przepisów. Wszystko gotował na oko.

– Czy to nie za dużo szczęścia jak na jedną osobę? – zapytała Magdalena, kiedy już kończyła swoją porcję. – Przystojny, inteligentny, dobry w łóżku, a na dodatek świetnie gotuje!

Michał udawał niewzruszonego, ale Magdalena doskonale wiedziała, że jej słowa go dowartościowały. Lubił komplementy. Jak każdy.

– Uważaj, bo uwierzę, że naprawdę zgrzeszyłaś!

Magdalena odsunęła od siebie talerz. Uznała, że posprząta później.

– Jak w pracy? – zagadnęła Michała, który też już zdążył zjeść.

– Nic nowego. Wiesz, że moja praca w zasadzie jest bardzo nudna!

Wiedziała, że z jego strony to zwykłe przekomarzanie się. Michał lubił to, co robił. Inaczej nie odnalazłby się w tej pracy. Straciłby zainteresowanie w ciągu kilku minut. Taki był. Poświęcał czas temu, co w jakiś sposób mogło go rozwinąć i co po prostu pozwalało mu się spełniać.

– Bo uwierzę!

– Opowiedz lepiej, jak było u terapeutki.

Magdalena wyraźnie spochmurniała. W głębi serca żywiła nadzieję, że Michał zapomniał o tej wizycie, chociaż wiedziała, że to niemożliwe. On nigdy nie zapominał. Przecież właśnie za to, między innymi, go kochała.

– Na początku całkiem przyjemnie, potem już trochę gorzej, ale koniec końców całość raczej znośna – podsumowała.

– A coś więcej? – dociekał Michał.

– Nie zaczęłyśmy jeszcze właściwej terapii. Pierwsze wizyty polegają na tym, że mamy się poznać, dotrzeć, i wtedy będę mogła zdecydować, czy ta terapeutka w ogóle mi pasuje i czy chcę, żeby prowadziła moją terapię – wyjaśniła Magdalena.

– Jakie zrobiła na tobie pierwsze wrażenie?

– Całkiem niezłe – przyznała zgodnie z prawdą. – Czuję się swobodnie w jej towarzystwie. Prosiła, abym opowiedziała jej o sobie, więc to zrobiłam, ale... Kurczę, Michał, ja nie wiem, czy chcę się babrać w tym gównie. – Spuściła głowę, żeby nie widzieć rozczarowania w oczach męża.

– Przecież o tym rozmawialiśmy. Podjęłaś już decyzję – przypomniał jej mąż. – Nie możesz się teraz wycofać, nie teraz, kiedy wreszcie zrobiłaś pierwszy krok.

– Wiem, ale pod koniec rozmowa zeszła na moich rodziców i... – westchnęła Magdalena. – Chyba nie jestem gotowa, żeby o tym rozmawiać.

– A kiedy będziesz? Kochanie, wiem, że to dla ciebie trudne, ale nie jesteś jedyną osobą, która straciła matkę we wczesnym dzieciństwie.

Ale nie każdy stracił ją w takich okolicznościach – chciała dodać, ale oczywiście tego nie zrobiła.

– Zdaję sobie z tego sprawę – powiedziała tylko.

Michał z zakłopotaniem podrapał się po głowie.

– Wiesz, dużo o tym myślałem... – zaczął niepewnie. – Może powinnaś spróbować odnaleźć ojca? Uważam, że rozmowa z nim mogłaby ci pomóc.

– Jak ty to sobie wyobrażasz? – zdenerwowała się Magdalena. – Miałabym go zapytać, dlaczego mnie zostawił, dlaczego w ogóle nie dał znaku życia? Nie, to nie wchodzi w grę. – Wstała od stołu. – Z dwojga złego wolę już tę terapię. A teraz przepraszam cię, ale muszę posprzątać – powiedziała i zaczęła zbierać naczynia.

Michał przypatrywał się w jej milczeniu. Wiele by dał, aby pomóc żonie, ale ona nie przyjmowała żadnej formy wsparcia. Był bezradny. Pozostawało mu tylko mieć nadzieję, że ta psychoterapeutka zdziała więcej niż on sam.

Rozdział 8

Magdalena wcisnęła się w oparcie skórzanej czarnej kanapy. Tym razem poprosiła o kawę. Od samego rana paskudnie bolała ją głowa. Zawsze tak reagowała na gwałtowne zmiany pogody. Jeszcze poprzedniego dnia było słonecznie i pogodnie, a teraz Bielsko pogrążyło się w odcieniach szarości. Przed południem padał deszcz ze śniegiem. Było mgliście i nieprzyjemnie.

Alicja Twardowska cierpliwie czekała, aż pacjentka sama zacznie mówić. Podskórnie wyczuwała sporą niechęć kobiety do rozmowy o jej rodzicach. Intuicja i wieloletnie doświadczenie podpowiadały jej, że źródło problemu tkwi właśnie w nieprzepracowanej żałobie i trudnych, a właściwie żadnych relacjach z ojcem. Nie zamierzała jednak naciskać. Nie taka była jej rola. Nie mogła powiedzieć Magdalenie, że musi poukładać swoje relacje, aby odzyskać kontakt ze sobą, bo wyparte emocje objawiają się w ciele. Ona musiała dojść do tego sama.

– Będziemy tak milczeć? – zapytała zirytowana Magdalena.

– Jeśli tego sobie pani życzy.

Pacjentka sapnęła ze zniecierpliwieniem. Nie za to płaciła Twardowskiej. Chciała, żeby terapeutka powiedziała jej, jak żyć bez lęku, ale wyglądało na to, że Alicja woli słuchać niż mówić.

– Ostatnio rozmawiałyśmy o moich dziadkach. Wspomniałam, że to oni mnie wychowali – wymamrotała, konsekwentnie unikając wzroku psychoterapeutki.

– Zgadza się. Mówiła pani, że matka zmarła, a ojciec wyjechał za granicę. Co pani czuje, kiedy myśli o ojcu? – spytała Alicja, domyślając się, że Magdalenie łatwiej będzie zacząć od rozmowy o tacie.

Żałoba tkwiła w niej zbyt głęboko, pozostawała wyparta. Magdalena nigdy świadomie jej nie przeżyła.

– Żal, złość – odpowiedziała błyskawicznie Magdalena.

– Dlaczego?

– To chyba jasne.

– Niekoniecznie – zauważyła Alicja, zakładając nogę na nogę.

Magdalena odstawiła na szklany stolik pustą filiżankę po kawie. Nadal czuła się kiepsko. Trzecia już tego dnia mała czarna wcale nie postawiła jej na nogi. Magdalenie brakowało chęci i energii do działania.

– Nie wiem. Nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Dorastałam w atmosferze nienawiści do niego.

– Co ma pani na myśli?

– Cóż... – Magdalena wbiła wzrok w szare płytki, którymi była wyłożona podłoga. – Zawsze dostawałam czytelne sygnały ze strony dziadków, w szczególności babci. Mój ojciec jest złym człowiekiem i nie mam co szukać z nim kontaktu.

– Pani też tak uważa?

– Że jest złym człowiekiem? – spytała Magdalena, a kiedy terapeutka potwierdziła skinieniem głowy, odpowiedziała szybko: – Oczywiście. Dobrzy ludzie nie robią takich rzeczy.

– Jakich rzeczy?

Pytanie Twardowskiej wybiło Magdalenę z rytmu. Podniosła wzrok i rzuciła terapeutce spanikowane spojrzenie.

– No... Nie opuszczają swoich dzieci.

– Rozumiem. Czy właśnie z tym związany jest pani żal?

– Wydaje mi się, że tak. Nie, nie wydaje mi się – poprawiła się Magdalena. – Jestem tego pewna.

Przez cały czas miała wrażenie, że psychoterapeutka prześwietla jej myśli i doskonale zdaje sobie sprawę, że Magdalena kłamie. Przypuszczała, że zdradza ją ciało – spocone dłonie, uporczywy, długi kontakt wzrokowy, głęboki oddech – ale Alicja, nawet jeśli była świadoma, że jest oszukiwana, nie dała tego po sobie poznać.

– A co z tym kontaktem? Rzeczywiście nigdy nie zadzwonił, nie próbował się spotkać?

– Nie. – Magdalena odetchnęła z ulgą. Tym razem nie musiała panować nad każdym potencjalnie zdradliwym gestem, bo mówiła prawdę. – Nigdy.

– A gdyby to zrobił? Zastanawiała się pani, jak by zareagowała?

Magdalena wzruszyła ramionami, próbując utrzymać swobodny ton rozmowy. Wiele razy o tym myślała, ale nigdy nie doszła do żadnych sensownych wniosków. Możliwe, że za jakiś czas ojciec pojawi się w jej życiu. Nie mogła tego wykluczyć. Jak się wówczas zachowa, co zrobi? Jeśli się z nim spotka i chociaż spróbuje zrozumieć – zrozumieć, bo przecież nie wybaczyć – zdradzi całą rodzinę. Mamę, babcię, dziadka. Ale z drugiej strony... to jej ojciec. Nie przestał nim być, kiedy to zrobił.

– Nie wiem, naprawdę. Nie potrafię pani odpowiedzieć na to pytanie, bo nie mam pojęcia, czy w moim życiu jest dla niego miejsce. Było mi trudno wszystko sobie poukładać. Dla większości ludzi wejście w związek, zbudowanie rodziny są naturalne. Ja wyniosłam z domu rodzinnego słabe wzorce, straciłam poczucie bezpieczeństwa we wczesnym dzieciństwie, na dodatek żyłam z ogromnym piętnem.

Zamilkła. Powiedziała stanowczo zbyt wiele.

– Piętnem? Co pani ma na myśli?

Do Magdaleny w jednej chwili dotarła cała absurdalność tej sytuacji. Przypomniały jej się pytania polonistki o to, co autor miał na myśli, i omal nie parsknęła śmiechem. W gabinecie psychoterapeutki czuła się właśnie jak wezwana do odpowiedzi uczennica.

– Śmierć mamy, wyjazd ojca. Pochodzę z małej miejscowości na Mazowszu. Tam wszyscy się znają, wiedzą o sobie stanowczo zbyt wiele – wytłumaczyła, zastanawiając się, jaką ocenę otrzymałaby za taką odpowiedź.

– Pani rodzina stała się obiektem plotek? – domyśliła się Twardowska.

– Oczywiście, że tak – odpowiedziała szybko Magdalena, zatrzymując wzrok na obrączce na serdecznym palcu terapeutki. Zastanowiła się nad tym, jaką tamta jest żoną. Jak wyglądają jej mąż, mieszkanie, dzieci? Czy w ogóle ma dzieci? Pomyślała, że to niesprawiedliwe – ona się uzewnętrznia, a nie wie nic o Alicji.

– Jak pani to przeżyła?

– A jak mogłam przeżyć? – zdenerwowała się Magdalena. – Nienawidzę tego miejsca. To właśnie z nim związane są moje najgorsze wspomnienia. Najchętniej w ogóle nigdy bym tam nie wracała, ale są dziadkowie. Za rzadko ich odwiedzam, ale kiedy mam tam jechać... cóż, na tydzień przed wyjazdem jestem chora.

Magdalena była kobietą czynu. Oczekiwała natychmiastowych rezultatów swoich działań, dlatego cała ta terapia coraz bardziej ją irytowała, choć jeszcze jej na dobre nie rozpoczęła. Nie rozumiała, w jaki sposób rozmowa o tym, jak plotki sąsiadów odbiły się na jej życiu, miałaby jej w ogóle pomóc.

– Nie ma pani żadnych dobrych wspomnień związanych z domem rodzinnym?

Magdalena zmarszczyła czoło, zastanawiając się nad odpowiedzią.

– Mam – odezwała się po dłuższej chwili.

– Opowie mi pani o nich?

Pacjentka wykonała ledwo dostrzegalny ruch głową, który miał służyć za odpowiedź twierdzącą.

– Byłam szczęśliwa, kiedy oboje byli w domu: mama i tata. Lubiłam patrzeć na zadowoloną mamę. Ona bardzo chętnie o nas dbała. Gotowała dla nas, prała, prasowała... Wie pani, babcia uważa, że mama czuła się zmuszana do tych wszystkich obowiązków, ale mnie się wydaje, że ona to naprawdę lubiła. Pamiętam też... – urwała gwałtownie.

– Tak? – zachęciła ją Twardowska.

– Pamiętam też zapach perfum mamy – dokończyła Magdalena.

Nie dodała, że ten aromat budził w niej raczej przykre skojarzenia. Nie wiedziała dlaczego, ale była pewna, że jako mała dziewczynka nie lubiła poduszki, na której matka często ucinała sobie drzemki. Przesiąkła jej zapachem.

– Ile miała pani lat, kiedy mama zmarła? – zainteresowała się Alicja.

– Pięć.

Twardowska była wyraźnie zadowolona z siebie. Wyglądała, jakby spodziewała się dokładnie takiej odpowiedzi.

– Wspomnienia pięcio-, sześcioletniego dziecka skupiają się wokół uczuć. Nie są racjonalne. Nie będzie więc pani raczej pamiętać konkretnych sytuacji, a to, jak się pani wtedy czuła – wyjaśniła psychoterapeutka, a Magdalena pomyślała, że oto po raz pierwszy z jej ust padły słowa, które cokolwiek wnoszą.

– W takim razie moje wspomnienia są mocno wybiórcze – uśmiechnęła się smutno.

– Jak każdego. Różnica polega na tym, że w pani przypadku wydają się one szczególnie istotne. Utraciła pani nie tylko oboje rodziców – bo nie oszukujmy się, pani straciła nie tylko matkę, choć ojca w zupełnie inny sposób – ale także wspomnienia o nich.

– Może to i lepiej? – Magdalena poruszyła się niespokojnie. – Po co rozdrapywać stare rany?

– Naprawdę pani tak uważa?

– Nie wiem, nic już nie wiem – wycofała się. – Chcę tylko w miarę normalnie żyć. Nic więcej. Pójść dalej – o niczym innym nie marzę. A rozmowy o przeszłości wcale mi nie pomagają, jeśli chce pani znać moje zdanie.

Alicja nie wyglądała na zaskoczoną. Magdalena zastanawiała się, czy tę kobietę cokolwiek jest w stanie jeszcze zdziwić.

– Uprzedzałam panią, że początki mogą nie być przyjemne.

– A później będzie lepiej?

– Według mojej wiedzy – tak, ale to pani musi podjąć decyzję, czy chce uczęszczać na terapię, i wyznaczyć sobie cele – przypomniała pacjentce Twardowska.

– Dobrze, w takim razie chcę skupić się na tym, po co tu przyszłam. Na moich lękach.

– Oczywiście – zgodziła się natychmiast Alicja. – Czy jest pani w stanie określić, w jakich sytuacjach te ataki się pojawiają? Może co wywołuje w pani ten lęk?

Magdalena westchnęła z rezygnacją.

– Wszystko. I na tym polega problem. Nie jestem w stanie przewidzieć, kiedy i w jakich okolicznościach przydarzy się atak. Czasem radzę sobie z naprawdę stresującymi sytuacjami w pracy, a przerasta mnie zrobienie zakupów czy spotkanie ze znajomymi.

– A czy jest coś, czego boi się pani najbardziej?

– Woda – odpowiedziała bez zastanowienia Magdalena.

– Woda?

A jednak Twardowska bywała czasem zdziwiona.

– Tak. To akurat mocno problematyczne, bo w moim przypadku odpadają wakacje nad morzem, jeziorem czy w hotelu z basenem. Nikt nie byłby mnie w stanie zmusić do tego, żebym chociaż wyszła na plażę. Już sam widok wody wywołuje we mnie panikę, a im jest jej więcej, tym strach jest silniejszy. – Magdalena aż się wzdrygnęła. – Sama więc pani widzi, że mój mąż wykazuje się naprawdę sporym zrozumieniem i cierpliwością wobec moich... dziwactw. Chciałby, jak każdy normalny człowiek, pojechać na urlop nad Bałtyk czy Adriatyk, a to niemożliwe. To znaczy oczywiście może się wybrać, ale ja nie będę mu towarzyszyć.

– Boi się pani wody płynącej czy stojącej? – Twardowska poprosiła o doprecyzowanie.

– Każdej, ale płynąca nie przeraża mnie tak jak stojąca. Dziwne, prawda? Teoretycznie powinnam bardziej się bać wejść do rwącej rzeki niż do spokojnego jeziora.

– Czego konkretnie się pani boi?

– Że się utopię – odpowiedziała Magdalena bez zastanowienia. – Gdyby się nad tym zastanowić, wychodzi na to, że po prostu boję się śmierci. W trakcie ataków mam wrażenie, że umieram, i to jeszcze bardziej nakręca ten strach.

– Możemy zostać przez chwilę przy tej wodzie? – Alicja zmusiła pacjentkę do zatrzymania się. – To może być kluczowe. Proszę sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek uległa pani jakiemuś wypadkowi w wodzie?

Magdalena mocno zacisnęła powieki. Skupiła się na wyłowieniu z otchłani pamięci jakiegoś konkretnego wspomnienia, ale to na nic. Poczuła tylko dobrze znane uczucie strachu, dlatego odpuściła. Byłaby masochistką, gdyby sama przywoływała swoje lęki. Chciała się ich pozbyć, a nie zachęcać, aby się rozgościły.

– Nie, nie wydaje mi się – powiedziała, pragnąc, aby to była prawda, jednak jej ciało zareagowało tak jak zawsze wtedy, gdy kłamała.

Rozdział 9

Wracała do domu z kolejnej wizyty u psychiatry bez większej nadziei, że cokolwiek się w jej życiu zmieni. Dostała receptę na leki na kolejny miesiąc. Lekarz pytał ją, czy zauważyła poprawę. Skłamałaby, gdyby powiedziała, że nie, ale rozminęłaby się też z prawdą, utrzymując, że czuje się dobrze. Nie widziała przed sobą żadnych perspektyw. Celowości tych wszystkich procedur, szumnie nazywanych leczeniem, również, ale posłuchała Michała, który poprosił ją, żeby dała sobie jeszcze trochę czasu i ewentualnie poprosiła o zmianę leku.

Michał. Czasem miała wrażenie, że tylko on trzyma ją przy życiu. Poza nim nie było przy niej nikogo, kto pociągnąłby ją w górę. Przerażała ją ta myśl, ta zbyt silna, jak dla niej, symbioza z drugim człowiekiem. Przekonała się już, jak łatwo ludzie znikają, i to podobno ludzie, którzy mieli być na zawsze. Gdyby i Michał odszedł z jej życia, ta marna egzystencja nie miałaby najmniejszego sensu. Tylko jego miała, tylko jemu ufała. Ufała? Prychnęła, czując nienawiść do samej siebie. Oszukiwała jedynego człowieka, który naprawdę był po jej stronie. Fatalnie się czuła z tą świadomością. Mogła okłamywać terapeutkę, psychiatrę, znajomych z pracy, nawet babcię czy dziadka. Była do tego przyzwyczajona. Kłamstwo weszło jej już w krew. W końcu oszukiwała, odkąd tylko pamiętała. Sama już się pogubiła w tym, co jest prawdą, a co fałszem. Ale okłamywać Michała? To było najgorsze, co kiedykolwiek zrobiła.

Zwolniła przed wjazdem na osiedle. Jakiś czas temu przyjęto do pracy nowego ochroniarza, który jeszcze nie do końca połapywał się w tym, kto jest kim, dlatego przypuszczała, że będzie chciał ją sprawdzić, ale na widok jej samochodu podniósł szlaban. Wyglądało na to, że w końcu nauczył się swojej roboty.

Parkując przed domem, zastanawiała się, jakie właściwie ma możliwości. Tylko dwie. Powiedzieć prawdę albo dalej żyć w kłamstwie. Ryzykowała, decydując się na którąkolwiek z tych opcji, ale wydawało jej się, że wybierając drugą z możliwości, nadstawia się jakby mniej. Bo skoro tak długo się udawało, niby dlaczego teraz dobra passa miałaby się skończyć? Czterysta pięćdziesiąt kilometrów od rodzinnego domu czuła pozorne bezpieczeństwo. Pozorne, bo świat jest zadziwiająco mały. Kiedyś w Murcji natknęła się na znajomą ze studiów. Nie mogła mieć więc pewności, że wychodząc z Michałem do kina czy spacerując po rynku, nie spotka kogoś, kto ją rozpozna i chlapnie o kilka słów za dużo. Minimalizowała ryzyko. Jeśli już odwiedzali z mężem dziadków, to na krótko i nigdy nie kręcili się po wiosce. Pilnowała, żeby Michał nie wychodził sam do sklepu, a kiedy mąż sugerował spacer, odmawiała, tłumacząc, że jest zmęczona albo że pogoda jest kiepska.

Zbudowała swoje życie na kłamstwie i płaciła za to ogromną cenę. Cenę strachu przed zdemaskowaniem.

Kiedy wysiadała z samochodu, poślizgnęła się na podjeździe. W ostatniej chwili udało jej się uniknąć zderzenia z ziemią, ale uderzyła ręką o drzwi auta. Zaklęła głośno, nie zwracając uwagi na sąsiadów – mężczyznę w średnim wieku i nastoletnią dziewczynę, jego córkę. Facet rzucił jej oburzone spojrzenie, ale nic sobie z tego nie zrobiła. Młoda więcej przekleństw nasłucha się wśród rówieśników.

Drzwi wejściowe do domu otworzyły się i ukazał się w nich Michał. Wybiegł na zewnątrz. W kilka sekund był przy żonie.

– Stało ci się coś? Widziałem przez okno, jak się przewróciłaś.

– Omal się nie przewróciłam – poprawiła go Magdalena. – Jestem cała. Weźmiesz tylko książki z bagażnika? Kurier przywiózł mi je dziś do pracy.

Michał skinął głową i obszedł samochód.

– Co zamówiłaś?

– Dwie powieści Roberta Bolaña. Miałam go na swojej liście wstydu.

Nie pytał. Wiedział, o co chodzi. Magdalena miała swoją prywatną listę, na której znajdowały się nazwiska pisarzy, z których twórczością chciała się zapoznać, a dotychczas nie miała po temu okazji.

– Słyszałem o nim skrajne opinie – przyznał, wyciągając paczkę z bagażnika.

– Ja też, dlatego postanowiłam przekonać się sama – stwierdziła Magdalena, rozmasowując obolałą rękę.

W myślach przeanalizowała zawartość domowej apteczki, zastanawiając się, czy znajdzie w niej coś na stłuczenia. Dawniej, kiedy się poobijała, babcia robiła jej okłady z waty nasączonej roztworem z rozpuszczonych w wodzie tabletek. Pomagało w dzieciństwie, dlaczego miałoby nie zadziałać teraz?

– Ale on chyba nie jest Hiszpanem, prawda? – Michał kontynuował temat, kiedy weszli do domu.

Magdalena odwiesiła płaszcz, wygładziła go i ustawiła buty w równym rządku. Nawyk z rodzinnego domu. Tylko sama już nie wiedziała którego.

– Nie był, bo nie żyje. Pochodził z Chile, ale jako dwudziestokilkulatek wyemigrował do Barcelony. Właściwie do końca życia był związany z Katalonią. Prawdziwą popularność zyskał już po śmierci – opowiadała, przechodząc do salonu, gdzie zamierzała rozpakować paczkę i oddać się swojemu rytuałowi – zawsze zanim postawiła nową książkę na półce, głaskała ją, wąchała i przeglądała.

Podczas takiego wertowania wielokrotnie zdarzało jej się przeczytać zakończenie. Dla Michała to było kompletnie niezrozumiałe – po co czytać książkę, wiedząc, jak się skończy, ale Magdalenie to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie. Zapewniało jej to swego rodzaju przewidywalność. Nie lubiła być zaskakiwana. Zresztą skoro potrafiła czytać tę samą powieść po kilka razy, jaką różnicę stanowiło poznanie zakończenia przed lekturą?

– To takie typowe. Ludzie często zostają docenieni dopiero, kiedy ich zabraknie – skomentował Michał, ale Magdalena go zignorowała.

Nie zamierzała głębiej wchodzić w ten temat. Była zmęczona, a ból ręki coraz bardziej jej dokuczał. Nie znalazła nic na stłuczenia, bo skąd? Była na siebie zła za swoją nieroztropność. Chwycił przymrozek, mogła się spodziewać, że podjazd będzie śliski, tymczasem bez zastanowienia wyskoczyła z samochodu i proszę, nieszczęście gotowe. Dobrze, że wszystko skończyło się tylko na stłuczeniu. Wzięła tabletkę przeciwbólową, licząc, że to pomoże.

Wieczorem Michał zaproponował, żeby coś obejrzeli. Zadziwiające, jak bardzo się do niej dopasował przez tych pięć lat małżeństwa – poprosiła, żeby on wybrał, a i tak postawił na Almodóvara. Oczywiście to ona zaraziła go hiszpańskim kinem. Z reguły sięgała po tych mniej znanych reżyserów, ale w przypadku Almodóvara popularność była w pełni zrozumiała – był prawdziwym geniuszem. W jego filmach czuło się obecność reżysera, który łapie widza za rękę i puszcza dopiero po napisach końcowych. Magdalena z przyjemnością zanurzyła się w prostej historii Przerwanych objęć, którą znała już na pamięć, ale to nie zakłóciło jej odbioru. Penélope zachwycała w każdym filmie, ale w pełni rozkwitała, grając właśnie u Almodóvara. Ta kobieta była wulkanem emocji. Magdalena po cichu zazdrościła aktorce tej emocjonalności. Ona też wolałaby być kolorowym ptakiem, ale zadowalała się rolą nielota, który nie potrafi rozłożyć skrzydeł.

– Byłaś dziś u lekarza? – zagadnął niby spontanicznie Michał, ale Magdalena doskonale zdawała sobie sprawę, że tylko czekał, aby zadać to pytanie.

– Aha – potwierdziła, wpychając do ust stanowczo zbyt dużo chipsów, które znalazła w kuchennej szafce.

– Dostałaś nowe leki?

Magdalena gestem dała znać, że musi przełknąć.

– Nie, te same.

– Dlaczego? Przecież mówiłaś, że nie działają tak, jak oczekiwałaś.

– Może mam za duże oczekiwania? – Wzruszyła ramionami. – Na razie nie będę nic zmieniać. Pożyjemy, zobaczymy.

Michał w żaden sposób nie skomentował jej słów, tylko z powrotem skupił się na ekranie. Jego zmęczenie narastało z dnia na dzień. To dla Magdaleny oglądał te same filmy, chociaż wolałby zobaczyć coś nowego, był cały czas w pogotowiu, gdyby znów poczuła się gorzej, zrezygnował dla niej nawet z dziecka, przynajmniej na razie. Jego życie składało się z mniejszych i większych wyrzeczeń. Nie dostrzegała tego? Czuł rozczarowanie. Mogłaby się bardziej postarać.

Kiedy na ekranie pojawiły się napisy końcowe, poczuł na swoim udzie jej dłoń. Podobał mu się kierunek, w którym ta dłoń podążała, ale nie drgnął. Czekał na rozwój sytuacji. Ręka była coraz wyżej. Odwrócił się powoli w stronę Magdaleny i trafił prosto na jej usta. Smakowała paprykowymi chipsami i mentolowym slimem, którego wypaliła na balkonie w połowie filmu. Ale nie to było najważniejsze. Najważniejszy był ten zapach, zapach czegoś znajomego, obietnicy spełnienia. Gdzieś w głębi serca Michał poczuł ukłucie na myśl, że skoro Magdalena sama inicjuje zbliżenie, na pewno wypadają jej dni niepłodne, ale szybko o tym zapomniał. Skupił się na tu i teraz.

***

Próbowała złapać oddech, ale brakowało jej powietrza. Walcząc o każde tchnienie, nałykała się wody, która była już wszędzie. W ustach, w nosie, w uszach. Magdalena miotała się, szukając ratunku. Otworzyła oczy, aby rozeznać się w sytuacji, ale szybko zamknęła je z powrotem. I tak nie była w stanie nic zobaczyć. Szybko poruszała nogami i rękami, ale jakiś ogromny ciężar ciągnął ją pod wodę. Ciągnął, może wpychał. Nie wiedziała. Była zbyt spanikowana, żeby logicznie myśleć. Serce biło jak oszalałe, pompując krew, ale zaraz i ono miało się poddać. Ratunek nie nadchodził. Czuła, że umiera i nic nie jest w stanie zrobić. Jej ciałem szarpały konwulsje. Nie potrafiła już określić, w którą stronę powinna się kierować. Straciła rachubę, gdzie jest dno, a gdzie tafla wody. Nadzieja na ocalenie nikła. Rozglądała się za kobietą, która jeszcze przed chwilą była tuż obok, a teraz gdzieś zniknęła. Co się z nią stało? Czy i ona się topiła? A może się uratowała?

Nagle Magdalena poczuła mocne szarpnięcie. Ktoś złapał za jej włosy i pociągnął w górę. Była uratowana! Zabolało, kiedy wciągnęła powietrze do płuc. Zaczęła kaszleć jak szalona. W oddali usłyszała głos, z całą pewnością należący do mężczyzny. Coś krzyczał, ale ona nie była w stanie rozróżnić poszczególnych słów. Serce biło jeszcze szybciej niż tam, pod wodą. Bardzo powoli otworzyła oczy. Pochylała się nad nią blada kobieta z ciemnymi włosami i zimnym spojrzeniem. Jej oczy były niebieskie, tak jak oczy Magdaleny, ale w zupełnie inny sposób. Ten odcień błękitu był chłodny, nieprzyjazny. Właścicielka spojrzenia wyglądała na wściekłą.

– Co ty wyprawiasz? Mogłaś się utopić! – krzyczała, wymachując przy tym rękami.

Magdalena poczuła na udach ciepły strumień moczu. Było jej wstyd. Mama mówiła przecież, że duże dziewczynki nie siusiają w majtki.

Mama. Magdalenie dłuższą chwilę zajęło dojście do siebie po początkowym szoku wywołanym świadomością, że właśnie patrzy w oczy swojej matki. Ale jak? To niemożliwe. Co ona tu robiła? I, przede wszystkim, co ona tu robiła?

Magdalena poderwała się z łóżka. Zaczęła kaszleć, to było silniejsze od niej. Wciąż czuła w ustach słony smak wody. Płuca bolały ją, a w uszach rozlegał się szum. Potrzebowała kilkunastu sekund, aby zrozumieć, że to był sen. Ale czy na pewno?

Dygocząc, wstała z łóżka. Narzuciła na siebie szlafrok i bezszelestnie wyszła z pokoju. Na zewnątrz panowała minusowa temperatura, ale nawet o tym nie pomyślała, chwytając za paczkę papierosów i zapalniczkę. Musiała zapalić. Tylko to było w stanie ją uspokoić, chociaż trochę.

Odpalając papierosa, wciąż miała przed oczami twarz matki. Wprawdzie widziała ją setki razy na zdjęciach, ale to było coś innego. Tym razem nie miała do czynienia z zastygłą na fotografii, pozbawioną wyrazu twarzą. Widziała człowieka, jego emocje, gesty, mimikę. Czy to możliwe, aby wspomnienie powróciło do niej we śnie?

Nie pamiętała, kiedy po raz ostatni tak bardzo się bała, a przecież strach towarzyszył każdego dnia. Wciągnęła dym do płuc, ale ukojenie nie nadchodziło. Wręcz przeciwnie. Szum narastał, świat tracił na realności.

Rozdział 10

Magdalena wpadła na Piotra przed wejściem do firmy. Kiedy tylko zobaczyła jego minę, zrozumiała, że to nie przypadek. On specjalnie na nią czekał.

– Musimy porozmawiać. – Złapał ją za łokieć i poprowadził na tyły budynku, gdzie nikt nie mógł im przeszkodzić.

– Piotr, spóźnię się do pracy! Co się dzieje? – dopytywała Magdalena, ale on nie odezwał się ani słowem, dopóki nie znaleźli się w odosobnionym miejscu. – Ale nie będziesz mi wyznawał miłości, prawda? – zachichotała, bo cała ta scena wydawała jej się absurdalna.

– Oszalałaś? Miałbym popsuć sobie relacje z jedyną osobą w firmie, która jest w porządku, głupim zakochaniem? Jak w ogóle mogłaś tak pomyśleć? – Piotr udał oburzenie.

– Nie podobam ci się? Nie uważasz mnie za atrakcyjną? – Magdalena zmrużyła oczy.

Piotr wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów i westchnął znacząco.

– Nie powiedziałem tego. Jesteś atrakcyjna, ale ja nie postrzegam cię w tych kategoriach.

– Dobra, przecież żartowałam – uspokoiła go Magdalena. – Daj papierosa. Nie zdążyłam skoczyć do Żabki. Może nie uduszę się tym twoim syfem.

Piotr bez słowa podał jej papierosy. Wyjęła z paczki jednego. Skrzywiła się. Nie umiała utrzymać w przyzwyczajonych do slimów palcach grubego camela.

– No, ale do rzeczy – zreflektował się Piotr. – Angelika rozpuszcza w firmie plotki, że leczysz się psychiatrycznie. Coś sugeruje, chyba sama nie wie do końca co, ale przy okazji wypomina tamten incydent na imprezie integracyjnej i... – spojrzał niepewnie na koleżankę, zastanawiając się, czy powinien dokończyć. Zrezygnował. Z pewnością zrozumie, co miał na myśli.

Magdalena zastygła w bezruchu. Nie spodziewała się takich rewelacji z samego rana.

– Ale... jak? Skąd?

– Nie dociekam, czy to prawda, bo uważam, że to twoja prywatna sprawa – zastrzegł Piotr, zaciągając się camelem. – Będziesz chciała, to mi opowiesz, nie – też zrozumiem, ale uznałem, że powinnaś wiedzieć, co się dzieje. Uważam, że to czyste skurwysyństwo – posuwać się do takich zagrań, wywlekać prywatne sprawy w walce o pozycję w firmie.

Magdalena poczuła, że pod powiekami zbierają jej się łzy. Bardzo nie chciała się rozpłakać, bo w kontaktach zawodowych zawsze stawiała na profesjonalizm, ale od jakiegoś czasu była w takim stanie, że kompletnie nie panowała nad emocjami. Kiedy Piotr zobaczył jej mokre oczy, poczuł konsternację. Nie miał pojęcia, jak się zachować. Przytulić ją, pocieszyć czy raczej udawać, że nie zauważył?

– Ej no, nie maż mi się tu! Jak chcesz, możesz się przytulić, a potem szybko o tym zapomnę, obiecuję.

Magdalena uśmiechnęła się do niego przez łzy.

– Dzięki, obejdzie się. – Zaciągnęła się papierosem. Tak jak się spodziewała, smakował obrzydliwie. Dlaczego Piotr nie mógł palić mentoli tak jak ona? – Słuchaj, a prezes wie?

Piotr wzruszył ramionami.

– Wiesz przecież, że on ma uszy i oczy wszędzie. Może jeszcze do niego to nie dotarło, ale...

– Co za sucz! – Magdalena się skrzywiła. – Skąd ona w ogóle ma takie informacje?

– Podobno ktoś cię widział, jak wychodziłaś od lekarza – wyjaśnił Piotr. – Słuchaj, mnie nic do tego. Psychiatra to doktor jak każdy inny, ale wiesz, że żyjemy w średniowieczu i...

– Wiem – przerwała mu. – Nie musisz mi tego tłumaczyć. I przepraszam, ale nie jestem gotowa, żeby o tym rozmawiać.

– Jasne, przecież nie zatrzymałem cię po to, żeby cię zapytać, czy to prawda, ale żeby cię przygotować na to, co nastąpi, kiedy wejdziesz do firmy.

Magdalena przygryzła wargę. Najchętniej wróciłaby do domu, zaszyła się pod kołdrą i już nigdy spod niej nie wychodziła. W myślach przeanalizowała zawartość swojej torebki. Powinna mieć przy sobie xanax. Wprawdzie rano zażyła leki przepisane przez lekarza, ale to za mało. Potrzebowała czegoś, co zadziała doraźnie. Inaczej się rozsypie. Nie miała pojęcia, czy w ogóle można łączyć te leki, ale to było teraz nieistotne. Najważniejsze to przetrwać ten dzień.

– Słuchaj, muszę jeszcze skoczyć do Żabki – podjęła decyzję. – W razie gdyby ktoś pytał, widziałeś mnie już w biurze, ale nie wiesz, gdzie teraz jestem. Może uda mi się przemknąć niepostrzeżenie do siebie i nikt nawet się nie zorientuje, że się spóźniłam.

– Jasne. Potrzebujesz czegoś?

– Wody i papierosów – przyznała, rzuciła niedopałek na ziemię i przygasiła go butem.

– Iść z tobą?

– Nie, ty wracaj do pracy i nadzoruj sytuację – zakomenderowała Magdalena. – Kurwa, ale się porobiło!

– Będzie dobrze – powiedział Piotr, chociaż nie brzmiał na przekonanego.

Magdalena nie miała mu tego złe. Wiedziała, co ją czeka. Przez najbliższe dni jej wizyta u psychiatry będzie w firmie tematem numer jeden. Magdalena od zawsze była skryta, nie rozmawiała ze współpracownikami o swoim życiu prywatnym. Doskonale zdawała sobie sprawę, że jej niechęć do podtrzymywania relacji sprawiała, iż krążyły różne domysły na jej temat. Ona sama lubiła, kiedy inni myśleli, że dobrze jej się wiedzie. Podtrzymywała iluzję, że nie ma żadnych problemów, a jej życie jest usłane różami. Teraz sytuacja się zmieniła. Najpierw ten atak na oczach niemal wszystkich współpracowników, później ta plotka o psychiatrze... Kto wie, jakie Angelika wyciągnęła wnioski i co zasugerowała ludziom? Magdalena czuła się zapędzona w kozi róg. Tak długo udawało jej się utrzymywać swoje problemy w tajemnicy przed światem, że zdążyła uwierzyć w to, iż tak będzie już zawsze. Wszystko się posypało. Brakowało jeszcze tylko tego, aby Michał poznał prawdę, i będzie miała komplet. Straciła jakąkolwiek kontrolę nad swoim życiem i to ją przerażało. Wszystko rozegrało się niezależnie od niej, jakby poza nią. Nie znosiła tego uczucia, kiedy kolejne wydarzenia zachodziły samoistnie, bez jej udziału i zgody.

Wbiegła do sklepu z uczuciem narastających duszności i mocnym postanowieniem, że już nigdy nie zażyje leków przepisanych przez psychiatrę. Po takim czasie powinna poczuć poprawę, a tymczasem miała wrażenie, że jest jeszcze gorzej. Po co się truć, narażać na śmieszność, skoro to i tak nie pomaga? Była wściekła na samą siebie, że dała się w ogóle przekonać do tego leczenia. Xanax działał na nią lepiej niż podobno cudowny środek zalecony przez lekarza.

Wzięła z półki półlitrową butelkę wody mineralnej i podeszła do kasy. Na szczęście nie było kolejki. Ekspedientka spojrzała na nią jakoś tak niemiło, jakby i ona wiedziała, że ma przed sobą wariatkę, która leczy się psychiatrycznie, ale Magdalena nie zwróciła na nią większej uwagi. Skoncentrowała się na opanowaniu zbliżającego się ataku, przynajmniej do czasu, aż xanax zacznie działać. Później będzie bezpieczna. Pracownica sklepu nabiła na kasę butelkę wody i zapytała, czy to wszystko, ale Magdalena jej nie odpowiedziała. Na oczach kobiety wyciągnęła z torebki opakowanie tabletek. Łyknęła jedną, popijając wodą, za którą przecież nie zapłaciła. Jeszcze jakiś czas temu nie pozwoliłaby sobie na takie zachowanie, ale teraz to było już nieistotne. Miała poważniejsze problemy na głowie.

– Cienkie mentolowe L&M-y – odezwała się drżącym głosem.

Kasjerka bez słowa odwróciła się, odszukała papierosy, nabiła je na kasę, po czym położyła na ladzie.

– To wszystko – rzuciła Magdalena, pokazując, że będzie płacić kartą.

Zbliżyła kartę do terminala, a kiedy usłyszała piknięcie, schowała ją z powrotem do portfela. Złapała paczkę papierosów i nie czekając na rachunek, wybiegła ze sklepu. Po klatce piersiowej rozchodził się dobrze jej znany ból, ale parła do przodu, próbując udowodnić sobie i światu, że potrafi, że może, że znaczy coś więcej niż ta pieprzona choroba. Oddychała głęboko. Z każdym kolejnym krokiem coraz bardziej się bała, ale nie poddawała się. Szła dalej.

Zadzwonił telefon.

– Gdzie jesteś? Prezes o ciebie pyta – rzucił Piotr, kiedy tylko odebrała.

– Wracam ze sklepu. Ale... Piotr, źle się czuję. Mógłbyś wyjść mi naprzeciw? Potrzebuję cię.

– Jasne, gdzie się spotkamy?

– Przed pączkarnią.

Żadne z nich nie siliło się na pożegnania. Magdalena się rozłączyła i wrzuciła telefon do torebki. Strach odbierał jej władzę nad ciałem, ale ona nie chciała pozwolić mu przejąć nad sobą kontroli. Miała wrażenie, że znalazła się w decydującym momencie swojego życia. Jeśli się podda, będzie skończona. Musiała stanąć do tej nierównej walki, musiała chociaż spróbować się oprzeć.

– Co się stało? – usłyszała nad sobą głos Piotra, chociaż miała wrażenie, że od ich rozmowy minęło raptem kilka sekund.

Była tak wycieńczona kolejnym atakiem, że nawet gdyby chciała, nie znalazłaby w sobie siły na wyszukanie jakiegoś kłamstwa. Ale nie chciała. Piotr był jedną z nielicznych osób, z którymi mogła być szczera.

– Wiem, że zabrzmi to, jakbym zwariowała, ale czuję, że umieram... Chociaż tak racjonalnie wiem, że nic mi nie grozi.

Jego twarz nie wyrażała żadnych emocji. Po prostu patrzył na nią skamieniały, nie rozumiejąc znaczenia słów, które wypowiedziała.

– Ale jak to? Mam wezwać karetkę?

Magdalena szybko pokręciła głową.

– Nie, już raz to przerabialiśmy, to nic nie da. Ja... to jest tutaj. – Wskazała palcem na swoją skroń. – Po prostu bądź tu ze mną, poczekaj... poczekaj, aż to minie.

– Potrzebujesz czegoś? Jakichś leków?

– Przed chwilą wzięłam xanax. Zaraz będzie lepiej. Po prostu stój tu i się nie odzywaj – zażądała.

Nawet jeśli Piotr uznał tę sytuację za absurdalną, nie dał tego po sobie poznać. Złapał Magdalenę pod rękę i posadził ją na ławce. Nie miał pojęcia, jak powinien się zachować, ale uznał, że po prostu zaufa intuicji.

Przyjrzał się koleżance. Wyglądała naprawdę źle. Dlaczego wcześniej tego nie dostrzegał? Zawsze była szczupła, ale teraz już nie mogło być mowy o żadnej szczupłości, a po prostu o chudości. Jej cera poszarzała, a ciemne worki pod oczami zdradzały, że ich właścicielka nie sypia ostatnio najlepiej. Kiedy tego dnia usłyszał, że Magdalena Pudełko leczy się psychiatrycznie, popukał się w czoło. Jednak w tym momencie niczego nie był pewien. Było mu jej tak po ludzku żal.

– Może zadzwonię do twojego męża? – zasugerował nieśmiało, ale Magdalena spojrzała na niego z wyrzutem, więc zamilkł.

Ukradkiem zerknął na zegarek. Za pół godziny miał ważne spotkanie. Pozostawało mieć nadzieję, że do tego czasu koleżanka poczuje się lepiej. Jak długo ten cały xanax mógł się wchłaniać?

Magdalena zamknęła oczy, wsłuchując się w sygnały, jakie wysyłało jej ciało. Serce wciąż kołatało, ale oddech się uspokajał. Z każdą minutą narastało poczucie realności sytuacji, w której się znalazła, ale jednocześnie zaczynało jej być wszystko jedno. W firmie plotkują o jej chorobie? I co z tego? Za tydzień, może dwa pojawi się nowy temat, nowa sensacja. Piotr właśnie był świadkiem jej ataku? Nikomu nie powie, co najwyżej żonie, którą Magdalena widziała dwa czy trzy razy w życiu, a która jest jej kompletnie obojętna. Tak, obojętna. Wszystko stawało się jej obojętne. Lubiła ten stan. Ze wszystkich leków, z którymi eksperymentowała, również na własną rękę, xanax był najskuteczniejszy. Pomagał tu i teraz, a właśnie tego potrzebowała.

– Lepiej? – domyślił się Piotr.

– Lepiej – potwierdziła Magdalena, powoli otwierając oczy.

Mężczyzna wyglądał na przerażonego. Musiała go solidnie przestraszyć.

– Idziemy do pracy?

– Daj mi jeszcze minutę, proszę. – Magdalena posłała mu błagalne spojrzenie. – Xanax działa szybko, dziesięć, piętnaście minut po przyjęciu. Jest najlepszy ze wszystkich tabletek, które wypróbowałam. Najpierw radziłam sobie, posiłkując się lekami wydawanymi bez recepty, które reklamowano w telewizji, potem poprosiłam lekarza rodzinnego o przepisanie xanaxu, a ostatnio dostałam tabletki od psychiatry, ale koniec końców tylko xanax mi pomaga. – Czuła, że powinna się jakoś wytłumaczyć, ale jego wzrok pozostawał nierozumiejący.

– Radzisz sobie jakoś? – Piotr zadał jedyne pytanie, które przyszło mu do głowy.

– Jakoś – wymamrotała Magdalena, po czym nagle podniosła się z ławki. – To wszystko zostaje między nami, mam nadzieję?

– Oczywiście – zapewnił Piotr.

Bez słowa wrócili do firmy. Mężczyzna otworzył przed Magdaleną drzwi, a ona poszła prosto do siebie, ignorując ciekawskie spojrzenia pracowników. W pewnym momencie odwróciła się, aby podziękować Piotrowi, jednak zorientowała się, że już go za nią nie ma. Trudno, zrobi to później. Teraz musiała skupić się na innych sprawach.

Z całej listy skutków ubocznych xanaxu – osłabienie, zmęczenie, obniżenie nastroju, suchość w ustach lub, przeciwnie, nadmierne wydzielanie śliny, zaburzenia świadomości, nadpobudliwość – jej samej w udziale musiało przypaść to ostatnie, niestety. Chyba wolałaby już być ospała niż pilnować każdego ruchu, aby nie zdradzał pobudzenia. Starała się zachowywać normalnie, tak jak każdego dnia, aby nie wzbudzać dodatkowych podejrzeń i plotek. Angelikę minęła obojętnie, żeby nie dawać jej powodów do satysfakcji. Krążący w organizmie lek pozwalał jej sprawować kontrolę nad sytuacją i chyba właśnie dlatego uznawała jego działanie za najlepsze.

– Cześć – rzuciła Angelika, zerkając niepewnie na Magdalenę.

– Cześć, jak leci? – Magdalena posłała jej pełne wyższości spojrzenie i nie czekając na odpowiedź, usiadła przy swoim biurku.

Angelika miała na tyle przyzwoitości, żeby się zawstydzić otwartością koleżanki z pracy.

– Dobrze. Słuchaj, prezes prosił, żebyś do niego zajrzała, jak tylko się zjawisz...

– Jasne. Nie wiesz przypadkiem, w jakiej sprawie? – zapytała Magdalena słodkim głosem, żeby jeszcze bardziej dokopać tamtej.

– Nie, nie mówił. – Angelika odwróciła wzrok.

Magdalena przypatrywała się jej z zainteresowaniem i zastanawiała się, jak można być tak fałszywym człowiekiem. Co ona czuje, patrząc w lustro? Całkiem możliwe, że to samo, co ty – podszepnął jej podstępny głosik w głowie.

– Dobra, to idę od razu do niego. – Magdalena wstała od biurka. – Przyszły już te dokumenty do przetłumaczenia?

– Jeszcze nie, ale się tym nie przejmuj. Jeśli chcesz, mogę się tym zająć.

– Dlaczego? – Magdalena udała zdziwienie. – Czyżbym dostała jakieś nowe zadanie i o tym nie wiedziała?

Angelika poruszyła się niespokojnie, a jej rozbiegany wzrok świadczył o zdenerwowaniu. Przyjemnie się na to patrzyło. Zasłużyła sobie.

– Nie. Masz rację. Nic się nie zmieniło – odezwała się w końcu, a Magdalena bez słowa odeszła od biurka i skierowała swoje kroki prosto do gabinetu prezesa.

Ten xanax naprawdę uratował jej tego dnia życie. Nawet nie była w jakiś szczególny sposób podenerwowana perspektywą rozmowy z prezesem o swoim stanie zdrowia. Najchętniej zaczynałaby każdy dzień od tej pigułki szczęścia, ale przekonała się na własnej skórze, że jest tak samo skuteczna, jak i niebezpieczna. Bała się wpaść w szpony uzależnienia, dlatego uznała, że będzie zażywać lek według potrzeby. Zrezygnuje natomiast z tabletek przepisanych przez psychiatrę. Nie widziała żadnego sensu w kontynuowaniu leczenia, które nie przynosiło zamierzonych skutków, a tylko dostarczało jej problemów. Bielsko to duża wioska. Ludzie wiedzą o sobie stanowczo za dużo.

Prezes chyba rzeczywiście na nią czekał, bo kiedy pojawiła się w sekretariacie, Kaśka nawet jej nie zaanonsowała, tylko od razu zaprosiła do środka. Przed wejściem do gabinetu wygładziła spódnicę i poprawiła włosy. Pojedyncze pasma wydostały się już z ciasno ściągniętego kucyka.

– Dzień dobry. Chciał pan ze mną rozmawiać. – Magdalena wkroczyła pewnie do gabinetu, aby swoim zachowaniem wzmocnić przekaz, z którym przyszła.

Prezes z kolei był wyraźnie zażenowany koniecznością odbycia takiej rozmowy. I bardzo dobrze. Magdalena nie zamierzała mu w niczym pomagać.

– A, dzień dobry, pani Magdaleno, dzień dobry. Proszę usiąść. – Zachęcił ją, aby zajęła miejsce naprzeciwko niego. – Może kawy, herbaty?

– Dziękuję. Czeka mnie dziś sporo pracy, nie mam czasu na pogawędki przy kawie czy herbacie. – Dopiero kiedy to powiedziała, zrozumiała, że zabrzmiała zbyt agresywnie. Nie powinna była się tak zwracać do prezesa. – Proszę powiedzieć, po co mnie pan wezwał, bo chciałabym wrócić do swoich obowiązków – dodała łagodnie.

– Tak, tak... – Szef z zakłopotaniem podrapał się po głowie. – Przypuszczam, że to tylko takie ludzkie gadanie, ale chciałem z panią zamienić kilka słów, bo... Zdaje sobie pani sprawę, że jest naszą najlepszą tłumaczką, prawda?

– Skoro tak pan uważa, nie pozostaje mi nic innego, jak podziękować.

– Oczywiście, że tak uważam! Współpraca z panią to czysta przyjemność, tylko... – Prezes z każdym kolejnym słowem zapadał się w sobie. Przetarł dłonią spocone czoło. W tamtej chwili naprawdę mu nie zazdrościła. – Zależy mi na tym, żeby moi pracownicy byli w dobrej formie. Każdy z nas ma swoje, eee, problemy, co jest oczywiście zrozumiałe, i każdy z nas może... no, może prosić o pomoc w rozwiązaniu swoich problemów.

– Nie rozumiem – zablefowała Magdalena, zmuszając się do całkowitej kontroli nad własnym ciałem. Musiała pozostać górą do końca tej rozmowy. – Chce mi pan pomóc rozwiązać moje problemy?

– Nie, nie, źle mnie pani zrozumiała. Absolutnie nie wnikam w pani prywatne sprawy – zastrzegł prezes – ale chciałbym, żeby one pozostały, no, eee, prywatne.

– Proszę powiedzieć wprost, o co chodzi. Czy ma pan do mnie jakieś zastrzeżenia? Uważa pan efekty mojej pracy za niezadowalające? Przyznam, że nie mam pojęcia, o czym pan mówi, dlaczego...

Magdalena sama podziwiała się za to opanowanie, podczas gdy jeszcze przed godziną była w kompletnej rozsypce.

– Pani Magdaleno, sprawa jest delikatna. Doszły do mnie słuchy, że leczy się pani psychiatrycznie. Oczywiście nie uważam, że to powód do wstydu – zastrzegł prezes, nie patrząc swojej pracownicy w oczy – ale zastanawiam się, czy będzie pani w stanie wywiązywać się ze swoich obowiązków tak rzetelnie jak dotychczas. Jeśli weźmiemy pod uwagę pani ostatni, eee... to, co zdarzyło się na imprezie integracyjnej...

Miała ochotę wygarnąć mu, że choruje już od wielu lat i cały czas wywiązuje się ze swoich obowiązków pomimo silnych zaburzeń psychicznych, ale nie wiedziała, czy po takim wyznaniu czekałaby ją w tej firmie jakakolwiek przyszłość.

– Nie może pan dyskryminować pracowników ze względu na ich stan zdrowia – przypomniała.

– A kto tu mówi o dyskryminacji? – Prezes rzucił jej spanikowane spojrzenie. Magdalena mogłaby się założyć, że zapaliła mu się lampka ostrzegawcza. Wiadomo, gazety, telewizja, sąd pracy. Takie sprawy z miejsca stawały się bardzo głośne, ale rozgłos był akurat ostatnim, na czym jej zależało. – Zapewniam pani pełne wsparcie – kontynuował. – Po prostu, cóż... Nie chciałbym, żeby sytuacja z przyjęcia powtórzyła się podczas jakiegoś oficjalnego spotkania. Jeśli będzie pani chciała iść na zwolnienie lekarskie, proszę się nie obawiać. Poczekamy na panią tyle, ile będzie trzeba.

– Dziękuję, nie ma takiej potrzeby. Rzeczywiście, byłam ostatnio u psychiatry, ale była to jednorazowa konsultacja. Każdy czasem potrzebuje drogowskazu, prawda? – Magdalena obdarzyła szefa swoim najbardziej urzekającym z całej palety fałszywych uśmiechów.

– Tak, tak, rozumiem. Oczywiście skoro pani twierdzi, że wszystko jest w porządku, to na pewno tak jest, ale gdyby potrzebowała pani pomocy... – urwał gwałtownie prezes.

Był nawet bardziej zażenowany niż na początku rozmowy.

– Czy ma pan do mnie jeszcze jakieś pytania, czy mogę wrócić do pracy?

– Nie, to wszystko. Bardzo pani dziękuję i przepraszam. Z reguły nie wtykam nosa w sprawy moich pracowników, ale zmartwiła mnie informacja o pani problemach. W razie gdybym mógł jakkolwiek pani pomóc, zapraszam. Drzwi do mojego gabinetu są zawsze dla pani otwarte, a firma, tak jak już powiedziałem, oferuje pełne wsparcie – zapewnił, wyraźnie odprężony, że ta rozmowa dobiegła końca.

Magdalena, wychodząc z gabinetu, czuła dziwną satysfakcję. Udało jej się ukręcić łeb sprawie, a przy okazji utrzeć nosa Angelice. Tamta na pewno spodziewała się, że kiedy problemy ze zdrowiem psychicznym drugiej z tłumaczek wyjdą na jaw, ona zostanie numerem jeden. Nic bardziej mylnego.

Magdalena czuła na karku spojrzenie Kaśki, do której na pewno zdążyły już dotrzeć plotki – sekretariat zawsze wiódł prym w wyłapywaniu nowych pogłosek – ale minęła ją bez słowa. Doszła do wniosku, że właśnie tak najszybciej rozprawi się z plotkarzami: nie dostarczając im nowych tematów do rozmów. W końcu odpuszczą, zapomną. Któraś z dziewczyn z handlowego nawiąże romans z żonatym mężczyzną z finansowego, komuś urodzi się dziecko, ktoś inny się rozwiedzie i wszystko wróci do normy. Magdalena znów stanie się „tą tłumaczką”, która trzyma się z boku i zawsze jako pierwsza wychodzi z firmowych imprez.

Zatrzymała się przed drzwiami do gabinetu Piotra. Nasłuchiwała, ale wyglądało na to, że w pomieszczeniu panowała cisza. Nieśmiało zapukała, a kiedy Piotr krzyknął: „Proszę!”, wsunęła się do biura i zamknęła za sobą drzwi.

– Jesteś bardzo zajęty? – zapytała.

– Nie, już nie. Przed chwilą skończyłem spotkanie, a o co chodzi?

Magdalena z jękiem opadła na jeszcze ciepły fotel. Rzeczywiście, spotkanie skończyło się dosłownie przed chwilą.

– Właśnie wyszłam od prezesa – przyznała, masując sobie skronie.

– I jak?

– Chyba dobrze, przekonałam go, że nadal będę się rzetelnie wywiązywać ze swoich obowiązków, a tak w ogóle to wszystko jest w porządku, super, fantastycznie i tak dalej – westchnęła.

– A jest? – Piotr spojrzał na nią czujnie.

Magdalena wzruszyła ramionami.

– Kurwa, Piotr, co mam ci powiedzieć? Widziałeś, w jakim stanie byłam jeszcze godzinę temu. Naprawdę musisz pytać?

Mężczyzna ze wstydem spuścił głowę.

– Przepraszam, masz rację, nie powinienem był.

– Idziemy zapalić? – Magdalena nagle wstała i wbiła w Piotra wyczekujące spojrzenie.

– Teraz? – zdziwił się on. – Nie wiem, czy nie przesadzamy dzisiaj z tymi wagarami...

– Och, daj spokój! – Przewróciła oczami. – Ty jesteś dyrektorem, a ja przed chwilą wygarnęłam prezesowi, że nie może dyskryminować pracowników ze względu na ich stan zdrowia. Poza tym xanax mnie pobudza, nie wysiedzę przy biurku. Obawiam się, że mogłabym zrobić Angelice krzywdę – rzuciła lekko.

Piotr wahał się tylko przez chwilę.

– Naprawdę to zrobiłaś? – zapytał, wstał z fotela i poprawił marynarkę.

– Ale co?

– Wygarnęłaś prezesowi, że nie może dyskryminować pracowników ze względu na ich stan zdrowia?

– Oczywiście. Musiałam przecież uciąć tę dyskusję, zanim rozgorzała na dobre. – Magdalena machnęła tylko ręką, przestępując niecierpliwie z nogi na nogę.

Obserwował ją w milczeniu. Xanax rzeczywiście ją pobudzał. Zachowywała się, jakby natrętna mucha wciąż latała jej koło ucha. Piotr wyszedł za Magdaleną ze swojego gabinetu, nie mogąc uwierzyć w to, jak wiele jej twarzy poznał tylko tego jednego dnia. Pomyślał o jej mężu, który żył z jej skrajnościami przez tyle lat. Szczerze podziwiał tego faceta.

Jak na koniec listopada, dzień był bardzo ciepły. Nie zabrali więc płaszczy, wychodzili zresztą tylko na chwilę. Zatrzymali się tuż przy schodach, którymi, jak zwykle, przechodnie przemykali bez przerwy w górę i w dół. Magdalena często łapała się na tym, że zastanawia się, z czego ci wszyscy ludzie żyją, skoro w tygodniu mają czas tak beztrosko zajmować się wszystkim, tylko nie pracą.

– Chcesz? – Piotr podsunął jej pod nos paczkę cameli.

– Nie, fuj. Kupiłam sobie mentole i wybacz, ale nie poczęstuję się. – Magdalena wzdrygnęła się z niesmakiem na samo wspomnienie wypalonego rano papierosa.

– Zostanie więcej dla mnie – podsumował mężczyzna, wzruszając ramionami.

Palili w milczeniu, każde z nich pogrążone w świecie własnych myśli. Dopiero w połowie drugiego papierosa – bo oboje uważali, że nie opłaca się wychodzić na jednego – Magdalena się odezwała.

– Byłeś świadkiem książkowych – jeśli wierzyć mojemu psychiatrze – objawów zaburzeń lękowych, a dokładnie zespołu lęku napadowego – powiedziała, patrząc daleko przed siebie. Zaciągnęła się papierosem. – Choruję na to, odkąd tylko sięgam pamięcią, ale dopiero niedawno zaczęłam się leczyć i... widzisz, czy to nie ironia, że wszystko posypało się właśnie wtedy, kiedy przyznałam, że mam problem?

– Czy ja wiem? – Piotr oparł się o mur. Jego prawa ręka zatrzymała się na wysokości ust, a między palcami wskazującym i środkowym tlił się papieros. – Wcześniej spychałaś problem poza granice świadomości, więc teoretycznie nie istniał.

– Chyba nie jestem zbyt dobra w rozmawianiu o tym – przyznała z wahaniem Magdalena. – Właściwie nie mówiłam o moich problemach nikomu poza moim mężem, lekarzem i terapeutką.

– Chodzisz na terapię? – zainteresował się Piotr.

– Daj spokój. Nawet nie mogę nazwać tego terapią, a raczej farsą. To mi nie pomaga, a szkodzi. Nic mi, kurwa, nie pomaga. – Strzepnęła nerwowo popiół z papierosa.

Piotr czuł się skonsternowany. W całym życiu nie usłyszał z ust Magdaleny tylu kurw, co tego dnia.

– Mówiłaś, że xanax dobrze na ciebie działa – przypomniał sobie.

– Tak, ale jest silnie uzależniający. Nie chcę popadać z choroby psychicznej w nałóg. Wtedy Michał już na pewno zamknąłby mnie w wariatkowie – sapnęła ze złością Magdalena.

– Jestem zdziwiony. Trochę się znamy, myślałem, że jesteśmy ze sobą blisko, a tu nagle taka rewelacja... – przyznał Piotr.

– Przepraszam – jęknęła ona. – Nie miej mi za złe, że ci o niczym nie powiedziałam. To nie jest sprawa, o której opowiada się podczas przerwy na papierosa. – Zatrzymała wzrok na trzymanym w prawej dłoni slimie i nagle się roześmiała. – Chociaż dokładnie to teraz robię.

– Nie jestem zły, no co ty. Raczej... – zastanowił się – właśnie tak, zdziwiony. Nie musisz mi przecież opowiadać o swoich prywatnych sprawach. Po prostu jestem w szoku, bo nie zorientowałem się, że coś ci w ogóle dolega, a przecież znamy się nie od dziś.

Magdalena wyrzuciła niedopałek i uśmiechnęła się smutno.

– Wariaci nie mają wypisane na twarzy, że są wariatami – zauważyła.

– Dlaczego od razu wariaci? – Piotr zacmokał z dezaprobatą. – To słowo ma bardzo negatywny wydźwięk.

– Spora część społeczeństwa uważa ludzi takich jak ja za wariatów.

– Ludzie po prostu boją się tego, czego nie znają – podsumował mężczyzna. – Nigdy nie oceniałem i teraz też nie zamierzam tego robić. Zapewniam cię też, że mój stosunek do ciebie się przez to nie zmieni.

– Dziękuję. To naprawdę dużo dla mnie znaczy. – Ku swojemu zdumieniu złapała go za dłoń i ścisnęła mocno.

– Nie ma za co, to nic takiego. – Piotr ani mrugnął. Albo nie zdziwił go ten nagły dotyk jej dłoni, albo potrafił dobrze ukrywać zaskoczenie. – W razie gdybyś kiedyś chciała jeszcze o tym pogadać, wiesz, gdzie mnie znaleźć. A co do tej terapii... jak długo na nią chodzisz?

– Byłam dopiero na dwóch spotkaniach. Dlaczego pytasz?

– Moja siostra jest po terapii i pamiętam, że na początku podchodziła do całej sprawy mocno sceptycznie, a koniec końców ta terapeutka bardzo jej pomogła. Jeśli chcesz, mogę poprosić ją o namiary na tamtą kobietę – zaoferował się Piotr.

– Ta moja nie jest zła – powiedziała Magdalena – tylko to chyba nie dla mnie. Nie wiem. Pójdę jeszcze na dwa, trzy spotkania i wtedy zdecyduję.

– Nie rezygnuj tak łatwo.

– Nie jestem kobietą, która zbyt szybko się poddaje, ale w tym przypadku... – Magdalena ogrzała ramiona dłońmi, bo zaczynało być jej zimno. – Mam wrażenie, że babranie się w przeszłości nic nie zmieni. Wiesz, odkąd wyjechałam z Wąsewa...

– Z Wąsewa? – Piotr wszedł jej w słowo. – Pochodzisz z Wąsewa?

Zadrżała. Nie podobała jej się ekscytacja, z jaką zadał to pytanie.

– Tak – odpowiedziała niepewnie.

– Cóż za zbieg okoliczności! Moi dziadkowi są z Modlinka, to wieś obok.

Magdalena przełknęła głośno ślinę. Doskonale wiedziała, gdzie leżał Modlinek. Blisko jej rodzinnej wioski. Zbyt blisko.

W jednej krótkiej chwili zrozumiała, że nigdzie nie mogła czuć się bezpiecznie. Tak niewiele wystarczy, aby ktoś skojarzył ją z tamtą tragedią. Nigdy nie ucieknie przed tym brzemieniem.

Rozdział 11

Czuła się fatalnie. Wyglądało na to, że przypałętała się do niej paskudna grypa. Bolały ją mięśnie, głowa i kręgosłup. Najchętniej zostałaby w domu, ale wiedziała, że teraz, kiedy jest na cenzurowanym, każde zwolnienie lekarskie może być w firmie różnie odebrane. Łyknęła więc paracetamol i zaczęła się szykować do pracy.

Michał przypatrywał się żonie w milczeniu. Uważał, że nie powinna w takim stanie wychodzić z łóżka, ale ona się uparła. Jak zwykle. Nie trafiały do niej żadne logiczne argumenty. Michał powinien był już się do tego przyzwyczaić, ale nie potrafił. Nie mógł zgodzić się na to, żeby kobieta, którą kochał, doprowadzała się do samounicestwienia. I wcale nie chodziło o tę grypę. W każdym razie nie tylko. Kilka dni wcześniej odstawiła leki. Tak po prostu. Z dnia na dzień przestała je przyjmować. Nie skonsultowała tego z lekarzem, nie zmniejszyła dawki, nie odstawiła ich stopniowo. Nie. Zrobiła to tak, jak i wszystko inne – pod wpływem chwili, kierując się jakąś pokrętną logiką, w końcu – uciekając przed problemami. Tak. Chowanie głowy w piasek wychodziło jej najlepiej.

– Jeśli nadal będę się źle czuła, zwolnię się wcześniej z pracy – powiedziała Magdalena, próbując udobruchać męża, ale on tylko wzruszył ramionami.

– Rób, co chcesz – odburknął.

Magdalena otarła z kącika oka łzę. Raniła wszystkich, których kochała, ale najwyraźniej nie potrafiła inaczej. Może to dziedziczne, może w tej rodzinie każdy tak ma.

Wiedziała, z czego wynika jej kiepskie samopoczucie, ale wolała zwalać je na wirusa. Gdyby Michał zdał sobie sprawę z tego, że objawy grypopodobne towarzyszą gwałtownemu odstawieniu leków, zrobiłby jeszcze większą awanturę, a ona naprawdę nie chciała się z nim kłócić. On nie rozumiał. Nie rozumiał, że po tabletkach wcale nie czuła się lepiej, a samo leczenie doprowadziło ją do konfrontacji, na którą nie była gotowa.

Znowu śniła jej się woda. Obudziła się zlana zimnym potem, walcząc o każdy oddech. Dopóki nie zaczęła rozmawiać z terapeutką o swoich wspomnieniach, nie miała z nimi żadnego kontaktu. Nie pojawiały się ani na jawie, ani we śnie. Tkwiły ukryte zbyt głęboko, by mogły wyjść na światło dzienne. Wszystko się jednak zmieniło. Sama je przywołała, a one nachodziły ją w najmniej spodziewanych momentach. Nie tylko we śnie. Jej umysł tworzył most pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, podsuwając jej pojedyncze fragmenty. Nawet nie sceny, a obrazy zastygłe niczym na starej fotografii. Nie chciała ich układać w całość.

– Może sprawdzimy loty i wybierzemy się gdzieś na weekend? – zapytała, zapinając kolczyk.

– Może – odpowiedział Michał, kreśląc palcem kółka po brzegu kubka.

Siedział przy blacie kuchennym i bezmyślnie patrzył się w okno.

– Gdzie chciałbyś pojechać?

– Nie wiem.

Magdalena podeszła do niego i położyła mu dłoń na policzku, ale ją odtrącił.

– O co ci chodzi? – zapytała, zaciskając pięści ze złości.

– Jestem zmęczony. Ucieszyłem się, kiedy zaczęłaś leczenie, bo pojawiła się realna szansa, że w naszym życiu coś się zmieni, a teraz wracamy do punktu wyjścia – powiedział Michał, powoli przesuwając wzrok z widoku za oknem na żonę.

Twarz Magdaleny nie wyrażała żadnych emocji. Patrzyła przed siebie, a z jej spojrzenia wyzierała pustka.

– Rozmawialiśmy już o tym. Zrozum, że te leki w ogóle mi nie pomagały. Sama wiem, co jest dla mnie najlepsze!

– Wątpię. Odkąd cię znam, konsekwentnie się wyniszczasz. Siebie, ale też ludzi w swoim otoczeniu. Mam wrażenie, że stoimy pod ścianą. Dalej nie ma już nic.

Kiedy do Magdaleny dotarł sens wypowiedzianych przez Michała słów, poczuła ucisk w klatce piersiowej. Nie mogła go stracić. Był wszystkim, na czym jej w życiu zależało. Pierwszym i ostatnim.

– Chcesz ode mnie odejść? – spytała płaczliwym głosem.

– Tego nie powiedziałem, ale nie wiem, co będzie za miesiąc, pół roku, rok, dwa lata. Nie mam pojęcia, ile tak pociągnę. – Schował twarz w dłoniach. – Jestem tylko człowiekiem i też mam uczucia! Chciałbym normalnie żyć, mieć rodzinę, dzieci! Wiedziałaś o tym od samego początku, niczego przed tobą nie ukrywałem!

– A ja od samego początku mówiłam, że nie chcę mieć dzieci! Myślałeś, że mi się odmieni? – Magdalena podniosła głos.

– Nie wiem – przyznał bezradnie Michał. – Nie wiem, co sobie myślałem, ale... tak się nie da żyć. Powiedz mi, tak szczerze – prześwidrował żonę spojrzeniem – czy jest jakakolwiek szansa na to, że kiedyś będzie zupełnie normalnie? Jak myślisz?

– A skąd mogę wiedzieć? – odbiła piłeczkę Magdalena. – Myślisz, że mnie się dobrze żyje z zaburzeniami lękowymi? Że nie chciałabym prowadzić normalnego życia, nie musieć obawiać się, kiedy zdarzy się następny atak i jak go przetrwam?

– To dlaczego nic z tym nie robisz?! – Michał poderwał się z krzesła i wrzasnął na żonę.

Magdalena była tak zdziwiona jego krzykiem – mąż nigdy wcześniej nie podnosił na nią głosu – że potrzebowała dłuższej chwili, aby się otrząsnąć.

– Bo to mi szkodzi – odpowiedziała spokojnie. – Spróbowałam i jest gorzej. Mam koszmary, babrzę się we własnej pamięci, która podsuwa mi najgorsze obrazy.

– Za szybko rezygnujesz. Daj sobie jeszcze trochę czasu! – błagał Michał.

– Pytasz, czy będzie normalnie – kontynuowała Magdalena, jakby nie usłyszała jego prośby. – Sam sobie odpowiedz na to pytanie: czy może być normalnie po tym, jak pięcioletnie dziecko, brodząc we krwi własnej matki, potrząsa nią i prosi, żeby otworzyła oczy, żeby się obudziła?

Michał ze wstydem spuścił głowę. Teraz jego wybuch wydał mu się niewłaściwy. Magdalena była przede wszystkim ofiarą. Ale on, do jasnej chory, też nią był! Dwadzieścia pięć lat temu rozegrał się dramat, w którym on nie uczestniczył, ba, nie miał o nim najmniejszego pojęcia, a mimo to był jedną z ofiar tamtych wydarzeń. Płacił najwyższą cenę.

– Przepraszam. Nigdy o tym nie opowiadałaś – wymamrotał, zażenowany własnym zachowaniem.

– Bo sama niewiele pamiętam, ale ostatnio... – Wciągnęła głośno powietrze. – Ostatnio mi się to przyśniło i jestem przekonana, że w taki sposób powróciło wyparte wspomnienie. Nie chcę, żeby to wracało, rozumiesz? A właśnie do tego prowadzi całe to leczenie.

– Co się właściwie stało twojej mamie? – zapytał nagle Michał, a ona poczuła, że każdy włos na jej ciele staje dęba.

– Jak to: co się właściwie stało mojej mamie? Przecież wiesz. Opowiadałam ci. – Magdalena zacisnęła usta w cienką kreskę.

– Tak po prostu upadła, uderzyła się w głowę i umarła?

– Nie umarła od razu – odezwała się drżącym głosem. – Lekarz powiedział, że... że chwilę to trwało, zanim, no wiesz, zanim się wykrwawiła. Gdybym pobiegła wtedy do któregoś z sąsiadów i poprosiła o pomoc... mama może nadal by żyła.

– Byłaś tylko dzieckiem. Nie można oczekiwać od pięciolatki, że udzieli rannej matce pierwszej pomocy – uspokoił ją Michał.

– Udzielić pierwszej pomocy może nie, ale przecież mogłam szukać ratunku, a tego nie zrobiłam.

– Wiesz, długo o tym myślałem i... jesteś pewna, że wiesz, co się wtedy wydarzyło? Sama mówiłaś, że niczego nie pamiętasz z tamtego dnia.

– Ale babcia mi opowiadała – broniła się coraz słabiej Magdalena.

– A skąd twoja babcia może wiedzieć, skoro jej tam nie było? – Michał podszedł do sprawy racjonalnie.

– Przecież na miejscu była policja, ustalili, co się stało – przypomniała mu żona. – Wiem, że to najgłupsza z możliwych śmierci i wciąż nie mogę pogodzić się z tym, że moja mama właśnie tak zginęła, ale przecież takie rzeczy się zdarzają. – Magdalena nie wiedziała już, kogo chce przekonać. Siebie czy Michała. – Ojciec twojego znajomego zakrztusił się skórką od chleba i zmarł.

– Źle mnie rozumiałaś. Nie chodzi mi o same okoliczności śmierci – powiedział Michał, a na jej policzki wypełzł rumieniec wstydu. – Wciąż obwiniasz się, że nie pomogłaś mamie, a przecież nie wiesz, czy miałaś taką możliwość. Może spałaś, może bawiłaś się w swoim pokoju i zorientowałaś się dopiero, gdy było za późno. To był po prostu nieszczęśliwy wypadek i musisz przestać się zastanawiać, czy mogłaś coś zmienić! Byłaś dzieckiem. Tylko dzieckiem. Od dzieci nie wymaga się, żeby zbawiały świat. Dzieci mają się bawić, śmiać, kochać, a nie ratować swoich rodziców.

Po policzku Magdaleny potoczyła się łza. Słowa Michała wydawały się oczywiste, a mimo to nigdy sama do tego nie doszła. Przez całe życie zastanawiała się, czy mogła coś zmienić, a przecież odpowiedź była oczywista. Nie miała najmniejszego wpływu na to, co się stało.

– Dziękuję – powiedziała, wyraźnie wzruszona. – Chyba potrzebowałam tych słów i... Pójdę już, bo zaraz będę spóźniona. Dziękuję. Nawet sobie nie wyobrażasz, ile dziś dla mnie zrobiłeś.

Michał musnął ustami jej czoło.

– Proszę cię, nie rezygnuj z tej terapii. Jeśli nie chcesz brać leków, nie bierz, ale nie rezygnuj z terapii. Uważam, że jeśli tylko dasz sobie szansę, będzie lepiej.

Uśmiechnęła się do niego smutno.

– Zastanowię się – odpowiedziała, choć jeszcze przed chwilą była pewna, że podjęła już decyzję.

Rozdział 12

Magdalena od kilku dni konsekwentnie unikała Piotra. Kiedy chciał pogadać, zawsze miała dużo pracy i sprawy niecierpiące zwłoki. W zasadzie czuła się dość obojętnie w związku z tym, że poznał prawdę o jej zaburzeniach, ale kiedy okazało się, że jego dziadkowie mieszkali w wiosce sąsiadującej z jej rodzinną miejscowością, poczuła się osaczona. Dawno zakorzenione nawyki dały jej sygnał do ucieczki, ale przecież nie mogła teraz tak po prostu wyjechać. Miała męża, dom. Nie chodziło już tylko o nią. Unikała więc Piotra, żeby nie pojawiły się niepotrzebne pytania. On sam zachowywał się profesjonalnie, chociaż dostrzegała w jego spojrzeniu urazę za każdym razem, kiedy mijała go na korytarzu, przywołując na twarz fałszywy uśmiech.

Trzymała go na dystans. Kiedy więc po wyjściu z pracy przekonała się, że Piotr czeka na nią przy jej samochodzie, rozejrzała się w panice, szukając drogi ucieczki, ale było już za późno. Piotr zdążył ją zauważyć i machał do niej ręką.

– Cześć – odezwała się niepewnie, podchodząc do niego.

– Czy mi się tylko wydaje, czy rzeczywiście mnie unikasz? – Piotr od razu przeszedł do rzeczy.

Magdalena wcisnęła dłonie do kieszeni i podniosła nieznacznie ramiona do góry, co miało oznaczać „nie wiem”, ale w zasadzie mogło być zinterpretowane dowolnie.

– Przecież wiesz, że wszystko to, co powiedziałaś mi tamtego dnia, zostanie między nami. Nie będę opowiadał w firmie o twoich problemach, bo to nie moja sprawa. Wygadałaś się, w porządku. Wysłuchałem cię, doradziłem, jak mogłem, i tyle. Sprawa zamknięta. Nic się między nami nie zmieniło – zapewnił Piotr.

– Wiem. – Magdalena przygryzła dolną wargę. – Po prostu mi głupio. Nie jest mi łatwo rozmawiać z ludźmi o moich prywatnych sprawach. Prawdę mówiąc, z reguły tego unikam. Zrobiłam wyjątek i sama nie wiem, jak się z tym czuję.

– Brakuje mi twojego towarzystwa podczas przerw na papierosa. – Piotr uśmiechał się tak, że nie sposób było nie rozchmurzyć się pod wpływem jego uśmiechu. Miał w sobie coś takiego, że potrafił zjednywać sobie ludzi. Nic dziwnego, że zaszedł tak wysoko.

– W porządku, masz rację – wycofała się Magdalena. – Nie powinnam była się odcinać, to było głupie z mojej strony. Mam do ciebie tylko jedną prośbę. Możemy już nigdy do tego nie wracać, po prostu o tym nie rozmawiać?

– Jasne – zgodził się Piotr. – Nie zamierzam naciskać. Ale w razie gdybyś kiedyś chciała jednak pogadać, pamiętaj, że jestem.

– Dzięki. – Magdalena obdarzyła kolegę nieśmiałym uśmiechem. – Przepraszam cię, ale się spieszę. Mam kilka spraw do załatwienia.

– Nie zatrzymuję cię! – Mężczyzna zrobił jej miejsce, aby mogła wsiąść do samochodu. – Do jutra!

– Do zobaczenia!

Magdalena usadowiła się wygodnie na fotelu kierowcy, zapięła pasy i przekręciła kluczyk. Nie okłamała Piotra. Przynajmniej nie w kwestii pośpiechu. Rzeczywiście miała kilka spraw do załatwienia, a na szczycie tej listy widniała wizyta u psychoterapeutki. Sama nie wiedziała, co powinna zrobić. Jeszcze rano była przekonana, że zrezygnuje, ale po rozmowie z Michałem niczego nie mogła być już pewna. Może powinna dać sobie więcej czasu?

Problem polegał na tym, że jej ciało buntowało się za każdym razem, kiedy tylko pomyślała o tym, że znów będzie musiała wrócić w myślach do dzieciństwa, chociaż spróbować jakoś nazwać relację z matką, ojcem i dziadkami. Jej organizm uparcie bronił się przed zaakceptowaniem wypartych wspomnień. Lata temu nieświadomie wypracował taki mechanizm obronny, uznawszy, że tylko w ten sposób będzie bezpieczny. Magdalena nie chciała burzyć porządku, który udało jej się zbudować, nawet jeśli był on tylko pozorny. Z drugiej strony, Michał miał rację. Tak nie można żyć na dłuższą metę. Trzeba się w końcu na coś zdecydować. Nie powinno się tkwić pośrodku tylko dlatego, że tak jest bezpieczniej.

Jadąc do psychoterapeutki, analizowała w głowie wydarzenia ostatnich dni i tygodni, także ostatnią rozmowę z Piotrem. Nigdy nie miała przyjaciół. Trzymała się na dystans, nie angażowała w żadne bliższe relacje. Kiedy czuła, że drugi człowiek staje się jej bliski, uciekała. Michał był wyjątkiem. Tylko jemu pozwoliła się zbliżyć, ale przez cały czas trzymała rękę na pulsie. Kontrolowała sytuację i swoje emocje, pozwalała sobie na nie. W przypadku Piotra było zupełnie inaczej. Długo utrzymywała sama przed sobą, że on jest jednym z wielu ludzi, którzy pojawiają się w jej życiu tylko na chwilę, nie pozostawiając po sobie ani dobrych, ani złych wspomnień. Nie mogła już jednak dłużej się okłamywać – polubiła go, naprawdę go polubiła, można było nawet mówić o czymś na kształt przyjaźni. Kiedy Piotr wyznał, że brakuje mu ich wspólnych wyjść na papierosa podczas przerwy, zrozumiała, że i ona w jakiś sposób odczuła jego nieobecność. Ta myśl ją jednocześnie cieszyła i przerażała. Cieszyła, bo wyglądało na to, że jej relacje z innymi choć w niewielkim stopniu przypominają te nawiązywane przez normalnych, zdrowych ludzi. Przerażała, bo nie chciała okłamywać kolejnej osoby, a do tego sprowadzały się jej stosunki z otoczeniem. Poza tym Piotr mógł wiedzieć za dużo. W każdej chwili mógł skojarzyć Magdalenę z tamtymi wydarzeniami. Wystarczy, że zapyta o jej nazwisko panieńskie. Tamta sprawa była głośna w powiecie, zresztą nie tylko. Czy była gotowa zaryzykować dekonspirację dla utrzymania relacji z drugim człowiekiem?

Pogrążona w ponurych myślach zaparkowała kilkaset metrów od wejścia do gabinetu. Szła szybkim krokiem, co chwilę oglądając się za siebie i wpatrując w mijanych przechodniów. Szukała znajomych rysów twarzy. Odkąd w firmie zaczęto plotkować o jej problemach, nieustannie towarzyszyło jej wrażenie, że jest obserwowana.

Weszła do gabinetu dwie minuty przed czasem. W drzwiach minęła się z poprzednim pacjentem – wysokim mężczyzną w średnim wieku. Minimalizowała czas spędzony w tym miejscu, obawiając się, że w poczekalni może zostać przez kogoś zagadnięta. Starała się przyjeżdżać na czas, tak aby od razu wchodzić do środka i nie ryzykować. Nie chciała, by z tym gabinetem wiązało ją więcej, niż musiało. Zero pogadanek, zero relacji, zero zaangażowania – tak było łatwiej.

– Pani Magdaleno, proszę usiąść. – Twardowska uśmiechnęła się na jej widok. – Zrobić pani coś do picia?

– Może herbaty – postanowiła Magdalena. – Na zewnątrz jest bardzo zimno, a ja chyba się przeziębiłam.

Terapeutka tylko się uśmiechnęła i zaczęła przygotowywać herbatę. Po chwili postawiła przed pacjentką dużą filiżankę z gorącym napojem,

– Słodzi pani?

– Nie, dziękuję.

Alicja usiadła wygodnie w fotelu i sięgnęła po swój notatnik.

– Co u pani słychać? – zapytała przyjaznym głosem.

– Prawdę mówiąc, zastanawiam się nad rezygnacją z naszych spotkań. – Magdalena postanowiła od razu przejść do sedna. – Mówiła pani na początku, że po kilku pierwszych spotkaniach będę musiała podjąć decyzję, czy odpowiada mi taka forma terapii.

– Oczywiście ma pani do tego prawo. – Twardowskiej nawet nie drgnęła powieka.

Magdalena gdzieś na poziomie podświadomości chciała zrobić przykrość terapeutce, podważyć jej kompetencje, udowodnić, że ta nie potrafi jej pomóc.

– Myślę o sprawach, o których wcale nie chcę myśleć. Śnią mi się rzeczy, których wolałabym nie pamiętać – wyjaśniła, ale na tamtej nadal nie robiło to większego wrażenia.

– Co konkretnie ma pani na myśli?

– Pytała mnie pani o to, co wzbudza we mnie największy lęk.

– Zgadza się – potwierdziła Alicja. – A pani odpowiedziała, że woda.

– No właśnie. Ostatnio kilka razy śniło mi się, że się topiłam, a moja mama... – zawahała się Magdalena. – A moja mama była w pobliżu.

– Ratowała panią?

– T-tak, myślę, że tak. Ale była na mnie zła. Powiedziałabym wręcz, że wściekła. Za każdym razem sen jest bardziej rozbudowany. Początkowo śniło mi się tylko to, jak byłam pod wodą – przyznała pacjentka, sama nie wiedząc, po co to robi, bo przecież jeszcze przed chwilą chciała zrezygnować. Było jednak w tych snach coś takiego, że przyciągały jej uwagę. – Z każdym kolejnym snem widzę więcej. Ostatnio dostrzegłam pewien szczegół. Zobaczyłam w oddali latarnię morską i tak się zastanawiam...

Zapadła cisza. Magdalena urwała w połowie zdania, a Alicja najwyraźniej nie zamierzała jej pospieszać, wychodząc z założenia, że mają czas.

Pacjentka pochyliła się nad szklanym stolikiem i łyżeczką wyjęła z filiżanki torebkę herbaty. Powoli ją wycisnęła i odłożyła na talerzyk. Upiła łyk napoju i z powrotem odstawiła filiżankę na spodeczek. Wszystko to robiła jakby w zwolnionym tempie. Głębiej wcisnęła pupę w kanapę i założyła nogę na nogę. Dopiero wówczas spojrzała na terapeutkę.

– Zastanawiam się, czy to możliwe, żeby to wspomnienie było prawdziwe.

– W snach pacjenci często przeżywają to, co trudno przeżyć im tak realnie – wtrąciła cicho Twardowska, jakby bała się spłoszyć Magdalenę.

– Ostatnio znalazłam zdjęcie z wakacji nad morzem. Mogłam mieć ze cztery lata. Byliśmy tam we trójkę, ja, mama i tata. Tylko że... – Magdalena zacmokała z niezadowoleniem. – W tych snach w ogóle nie ma mojego ojca. Jest tylko mama, a przecież na zdjęciu on stoi obok nas.

– A czy to coś zmienia dla pani?

Magdalena zaczęła bawić się kosmykiem włosów.

– Nie, chyba nie. Głośno myślę. Zastanawiam się, dlaczego w tym wspomnieniu w ogóle nie ma mojego ojca. – Machnęła ręką. – To pewnie nieistotne! Może poszedł po coś do jedzenia albo po prostu leżał na kocu.

– Co to wspomnienie mówi o pani i o pani mamie?

– Nic. – Magdalena wzruszyła ramionami. – Jeśli jest rzeczywiste, rozumiem swój lęk przed wodą. Omal nie utopiłam się w morzu, nic dziwnego, że panicznie boję się wody. A jeśli chodzi o mamę... Cóż, nic dziwnego, że była wściekła. Pewnie prosiła mnie, żebym bawiła się blisko brzegu, a ja odeszłam i naraziłam się na niebezpieczeństwo.

– Czy świadomość, że może istnieć konkretne źródło pani lęku, w jakiś sposób pani pomaga? – zapytała Twardowska, kreśląc coś ukradkiem w swoich notatkach.

Magdalena potrzebowała dłuższej chwili, aby zastanowić się nad odpowiedzią.

Czy fakt, że zrozumiała, dlaczego boi się wody, sprawił, że bała się mniej?

– Nie. Nic się nie zmieniło.

– I jak się pani z tym czuje? Czy żywiła pani jakieś oczekiwania w związku z tym odkryciem?

Magdalena spojrzała na terapeutkę jak na wariatkę. Co to w ogóle za pytanie? Jakie oczekiwania miała żywić? O czym tamta mówiła?

– Normalnie się czuję. Zresztą nie ma o czym mówić, przecież nadal nie wiemy, czy tamto wspomnienie jest prawdziwe.

– Czy przypomniała sobie pani coś jeszcze?

Magdalena pomyślała o małych stópkach w kałuży krwi i zamknęła oczy.

– Nie. Czy możemy o tym nie rozmawiać? – zdenerwowała się. – Chciałaby pani wracać myślami do najgorszych chwil swojego życia i wciąż analizować je na nowo?

– Wróciłam, na swojej terapii – odpowiedziała lekko Twardowska – ale teraz spotykamy się, aby mówić o pani.

– Chyba nie czuję się komfortowo w tej roli – bąknęła Magdalena, naciągając rękawy na dłonie. Nie to, że było jej zimno. Po prostu potrzebowała miejsca, gdzie mogłaby się schować.

– Dlaczego?

– Bo nie lubię mówić o sobie – wyjaśniła za zniecierpliwieniem pacjentka.

– Co jest złego w mówieniu o sobie? – dociekała Alicja.

– Nie wiem. Utrata kontroli, ujawnienie swoich emocji. To się nigdy dobrze nie kończy – oświadczyła z pełnym przekonaniem Magdalena. – Widzi pani, wielokrotnie przekonywałam się, że lepiej jest, kiedy ludzie nie wiedzą o nas zbyt dużo. Wtedy nie mogą nas tak łatwo zranić. Im większą mają wiedzę na nasz temat, tym celniejszy będzie ich cios.

– Jeśli założymy, że ludzie są z natury źli, owszem, ma pani rację.

– A tak nie jest? Koniec końców z każdego z nas wychodzi to, co najgorsze.

– Spotkała pani na swojej drodze tylko złych ludzi?

– Jest kilka wyjątków – Magdalena mówiła powoli, starannie dobierając słowa – jak choćby mój mąż. Ale, jeśli mam być szczera, nie opłaca się być dobrym i przyzwoitym.

– Bo?

– Bo wtedy łatwiej jest zostać zranionym – odpowiedziała Magdalena bez chwili zastanowienia.

Alicja nie spuszczała wzroku z jej twarzy. Czujnie śledziła każdy skurcz mięśni, każdy grymas.

– Czyli wracamy do punktu wyjścia – wtrąciła.

– Skoro tak pani uważa. – Magdalena ze zniecierpliwieniem machnęła ręką.

– A kto panią zranił? Skąd w pani takie poczucie krzywdy?

Twardowska była mistrzynią w powstrzymywania emocji. Potrafiła czekać bez końca na odpowiedź, nie zagłuszając ciszy, bo wiedziała, że tylko w taki sposób może skłonić pacjenta do refleksji. Gdyby z góry uznawała, że pytanie okazało się zbyt trudne, i zmieniała temat, nie osiągałaby w pracy tak imponujących rezultatów.

Magdalena odezwała się dopiero po kilku minutach.

– Rozmawiałyśmy już o tym. Przecież pani wie, że ojciec zostawił mnie krótko po śmierci matki.

– A jakie uczucia żywi pani do zmarłej mamy? – zapytała Alicja, ponownie przewidując, że trafia niezwykle celnie.

– Nie wiem i nie jestem gotowa, żeby o tym rozmawiać – ucięła dyskusję Magdalena. – W każdym razie chciałam z panią pomówić o dalszej terapii. Zastanawiam się, czy nasze spotkania przynoszą oczekiwany skutek.

Spodziewała się, że Twardowska zacznie ją przekonywać, ale tamta tylko skinęła głową i powiedziała:

– Sama musi pani do tego dojść. Ja nie odpowiem na to pytanie.

– No, ale jak pani uważa? – naciskała Magdalena. – Czy w moim przypadku terapia ma jakikolwiek sens?

– Pani Magdaleno, terapia zawsze ma jakikolwiek sens, ale żeby przyniosła rezultaty, musi być pani szczera ze mną i, przede wszystkim, ze sobą. To nie wszystko. Trzeba też wyznaczyć sobie cele, które zamierza pani zrealizować. Ja ze swojej strony oferuję pani pomoc, ale nie zrobię tego za panią. Ani ja, ani nikt inny. Pani jest jedyną osobą, która może sobie odpowiedzieć na pytanie: „Jak żyć?”. Nikt poza panią tego nie odkryje – wyjaśniła spokojnie i rzeczowo terapeutka.

– Czy muszę teraz się określać? Czy możemy się umówić tak, że po prostu do pani zadzwonię, kiedy już podejmę decyzję?

– Oczywiście, nie musi się pani decydować teraz, jutro czy za tydzień. To od pani zależy, czy i kiedy będzie pani chciała podjąć terapię – zapewniła Twardowska. – Proszę jednak pamiętać o tym, co powiedziałam podczas naszego pierwszego spotkania. W terapii zawsze są kryzysowe momenty. Musi być przez jakiś czas gorzej, żeby mogło być lepiej! Uważam, że mam możliwości, aby pani pomóc, ale żeby to się stało, pani sama powinna poczuć, że tej pomocy chce i potrzebuje.

Magdalena wytarła spocone dłonie o materiał spódnicy i powoli wstała z kanapy. Odczuwała jednocześnie ulgę i niepokój. Sama nie potrafiła zdecydować, które z tych uczuć przeważa.

Pożegnała się i nie oglądając się za siebie, wyszła z gabinetu. I choć przekonywała samą siebie, że podjęła słuszną decyzję, nie mogła pozbyć się wrażenia, że popełnia błąd, że oto zamyka się na jedyną formę pomocy.

Na zewnątrz szybko zatęskniła za ciepłym pomieszczeniem. Podmuchy zimnego wiatru zagoniły do domów nawet najbardziej wytrwałych spacerowiczów. Po osiedlu kręcił się tylko pan z niewielkim pieskiem, a niska kobieta z dwiema reklamówkami szła szybkim krokiem do klatki schodowej. Magdalena pobiegła do samochodu, ale nie ruszyła natychmiast. Wyjęła z kieszeni smartfon i otworzyła wyszukiwarkę. Po wpisaniu hasła „latarnie morskie w Polsce” jej oczom ukazała się długa lista miejsc ze zdjęciami. Przeglądała obojętnie poszczególne fotografie. Przy piątej serce zabiło jej szybciej. Tak, ponad wszelką wątpliwość to była latarnia z jej snu. Ale czy to cokolwiek zmieniało? Wprawdzie nie przypominała sobie, żeby kiedykolwiek była w Niechorzu, ale mogła widzieć wysoką, osadzoną na klifie latarnię choćby na zdjęciach publikowanych przez znajomych w mediach społecznościowych. Jej umysł we śnie mógł wytworzyć fałszywą projekcję stworzoną z przypadkowych obrazów.

Postanowiła to jednak sprawdzić.

Była jedna osoba, która mogła jej pomóc. Bez zastanowienia wybrała numer Zofii i kiedy tylko ta odebrała, od razu przeszła do rzeczy.

– Cześć, babciu. Powiedz mi, czy ja kiedykolwiek byłam z rodzicami na wakacjach w Niechorzu?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

– Halo, jesteś tam?

– Jestem – odezwała się niepewnie Zofia – ale nie wiem, co ty znowu wymyśliłaś.

– Wydaje mi się, że sobie coś przypomniałam. Nieważne! – zirytowała się Magdalena. – Po prostu powiedz mi, czy byłam kiedyś w Niechorzu.

– Tak – potwierdziła babcia. – Byliście na wakacjach w Niechorzu na kilka miesięcy przed śmiercią twojej mamy.

Magdalena zastygła. Czyli jej wspomnienie było prawdziwe! W pierwszej chwili poczuła dziką euforię, która jednak już po chwili ją opuściła. Ta informacja w zasadzie nic w jej życiu nie zmieniała.

Rozdział 13

Magdalena spodziewała się, że poczuje ulgę na myśl, iż nie będzie musiała wracać do gabinetu psychoterapeutki, ale tak się nie stało. Alicja Twardowska była właściwie jedyną osobą, z którą mogła porozmawiać o meandrach swojej pamięci, jej najmroczniejszych zakamarkach, bez ryzyka, że cokolwiek straci czy zostanie zdekonspirowana. Terapeutkę obowiązywała przecież tajemnica zawodowa. I choć Magdalena do niedawna czuła niechęć na myśl o obnażaniu własnego wnętrza, w głębi serca potrzebowała podzielić się z kimś swoim odkryciem. Sama jeszcze nie potrafiła określić, jak się czuje z faktem, że zaczynają do niej wracać pojedyncze wspomnienia, ale w pewien sposób była tym zafascynowana. Myślała, że utraciła je bezpowrotnie. Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że w jej przypadku zadziałał mechanizm wyparcia.

Usłyszała to sformułowanie po raz pierwszy jako kilkuletnia dziewczynka, kiedy dziadkowie zabrali ją do tamtego lekarza do Warszawy. Musieli jechać aż tak daleko, bo w Wyszkowie czy w Ostrowi Mazowieckiej nie było żadnego specjalisty psychiatrii dziecięcej. Ta dziedzina praktycznie od zawsze była w katastrofalnej sytuacji, brakowało lekarzy przy dużej liczbie małych pacjentów potrzebujących wsparcia, i niewiele się w tej kwestii zmieniło. Magdalena przypuszczała jednak, że nawet jeśli znalazłby się specjalista na miejscu, babcia i tak wolałaby pojechać do Warszawy. W jej opinii wizyta u psychiatry oznaczała jedno – że człowiek, który o taką pomoc prosi, jest kompletnym wariatem i nie nadaje się do życia wśród ludzi. Nie istniały dla niej żadne okoliczności łagodzące. Konieczność zaprowadzenia wnuczki do psychiatry była dla niej zapewne osobistą zniewagą, dowodem na to, że poniosła sromotną klęskę. I choć Magdalena wiedziała, że psychiatra jest takim samym lekarzem jak choćby dermatolog, ginekolog czy chirurg, słowa babci zostały w niej tak głęboko, że w dorosłym życiu sama długo broniła się przed tym, aby szukać pomocy.

Wtedy w Warszawie po raz pierwszy usłyszała, czym jest wyparcie. Jeszcze nie rozumiała, wiele kwestii pozostawało dla niej niejasnych, ale już wówczas dotarło do niej jedno: jej ciało broni się przed złymi wspomnieniami, odrzuca je. Dorastając, poczuła, że te wyparte emocje są darem, ale też przekleństwem. Czuła się wybrakowana, niepełna, jakby jakaś jej część uleciała, pozostawiając tylko pustkę. Nie było bólu, cierpienia, było tylko poczucie, że jej życie jest utkane z opowiadań i wspomnień innych. Bardzo bała się, że tamte wydarzenia mogą powrócić, i jednocześnie bardzo tego chciała. Tylko w taki sposób mogła odzyskać kontakt z samą sobą. Ale teraz, po tak długim czasie, czy to miało jeszcze jakikolwiek sens?

Odrzuciła od siebie te myśli i wstała z łóżka. W domu panowała idealna cisza. Michał wyszedł do pracy wcześniej, ona odebrała sobie nadgodziny i miała stawić się w firmie dopiero o dwunastej. Podeszła do okna i wyjrzała przez nie. Kiedy się tu przeprowadzili, spodziewała się, że ten widok nigdy jej nie spowszednieje, że już zawsze będzie napawać się obrazem miasta widzianego z góry. Widok, szczególnie wieczorem, zapierał dech w piersiach, ale tego dnia miasto przykryte kołdrą ze smogu i chmur sprawiało wrażenie nijakiego, szarego.

Kiedy szukali domu, przejrzeli wiele ofert deweloperów. Osiedle, na które ostatecznie się zdecydowali, przykuło ich uwagę położeniem i nazwą. Osiedle Pogodne – Magdalena wierzyła, że w takim miejscu w końcu wyjdzie na prostą, że nareszcie i dla niej zaświeci słońce. Nic się jednak nie zmieniło, chociaż powinna się była już do tego przyzwyczaić. Tyle razy się przeprowadzała, tyle razy szukała miejsca, w którym mogłaby osiąść na stałe, zapomnieć o przeszłości i zacząć żyć, w końcu tak prawdziwie. Zrealizowała plan tylko połowicznie. Znalazła swoją przystań, ale to nie odmieniło jej życia w magiczny sposób. Problemy pozostały. Zmieniło się tylko otoczenie.

Nagle złapała się na myśli, że chciałaby do kogoś zadzwonić, umówić się, spędzić z kimś te trzy godziny, które zostały jej podarowane tego dnia. Nie miała jednak nikogo, z kim mogłaby wyskoczyć na kawę. Żadnej przyjaciółki, koleżanki, nawet dalekiej znajomej. Poczuła się dojmująco samotna. Przez całe życie uciekała, nie przywiązywała się do ludzi, dbała o to, aby nic nie było na stałe, i co jej z tego przyszło? Była sama w luksusowo wyposażonym domu, wybudowanym na bogatym osiedlu, z podobno pięknym widokiem na miasto otoczone górami. Wcale nie czuła się z tego powodu lepiej. Kiedyś ktoś jej powiedział, że lepiej płakać w mercedesie niż na rowerze, ale w tamtej chwili nie dostrzegała żadnej różnicy. Odcięła się od ludzi, myśląc, że tak będzie łatwiej. Ale czy było?

Otarła policzki wierzchem dłoni. Próbowała przekonać samą siebie, że inni nie są jej potrzebni do szczęścia, że może spędzić to przedpołudnie w samotności i się świetnie bawić, ale kiedy zorientowała się, że przeczytała już wszystkie książki, które miała, i obejrzała wszystkie seriale na Netfliksie, które dodała do swojej listy, uleciały z niej resztki energii. Usiadła na ogromnej kanapie (swoją drogą po co był im tak wielki wypoczynek?) w salonie i zaczęła bezmyślnie przełączać pilotem kanały. Po piętnastu minutach odpuściła i podeszła do okna. Z sąsiedniego domu akurat wychodziła kobieta z nastolatką. Magdalena nigdy nie interesowała się życiem swoich sąsiadów, ale czuła się tak dojmująco samotna, że uznała, iż nawet podpatrywanie innych ludzi jest ciekawsze niż bezmyślne gapienie się w telewizor. Za płotem mieszkało małżeństwo z dwójką dzieci – córką w wieku licealnym i kilkuletnim chłopcem. Byli idealnymi sąsiadami – zawsze mówili „dzień dobry”, uśmiechali się serdecznie, ale nigdy nie próbowali zagadywać Magdaleny. Michał od czasu do czasu zamienił z nimi kilka słów, ale ona zawsze trzymała się z boku. Obserwując wsiadającą do samochodu kobietę, miała ochotę wybiec z domu, przedstawić się i zapytać, czy tamta nie miałaby ochoty wpaść do niej któregoś dnia na ciasto, ale zaraz uznała, że to idiotyczne. Nie zna tych ludzi, nic jej z nimi nie łączy poza adresem zamieszkania. Poza tym miała znikome doświadczenie w nawiązywaniu przyjaźni. Tamta pewnie w końcu zaczęłaby jej opowiadać o swoich prywatnych sprawach i oczekiwałaby, że Magdalena jej się odwdzięczy. O czym mogłaby rozmawiać z taką kobietą? O dzieciach, których nie miała, o rodzinie, której się wstydziła?

Dalej, w trzecim domu mieszkała kolejna przykładna rodzina. Michał wspominał jej, że tamten mężczyzna jest lekarzem. Albo adwokatem? Nie pamiętała już. W każdym razie na pewno był szanowanym człowiekiem, a jego żona dbała o ciepło domowego ogniska. Dzieci zapewne pójdą w ślady ojca. W takich rodzinach zawody są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Z nimi też nie miałaby o czym rozmawiać.

Rodzina zamieszkująca czwarty dom była jej w jakiś sposób najbliższa. Nigdy nie przyznałaby tego głośno, ale kiedy zobaczyła kobietę prowadzącą wózek z niepełnosprawnym dzieckiem, odetchnęła z ulgą. Dotychczas myślała, że nie pasuje do tego idealnego miejsca, że na takim osiedlu jak to po prostu nie przystoi być nieszczęśliwym, bo tragedie zostawia się za bramą wjazdową. Poczuła dziwną więź z sąsiadką, jakby to, że obydwie zostały doświadczone przez los, w jakiś sposób je ze sobą połączyło. Oczywiście nie powiedziała jej tego, nadal mijała tamtą kobietę, wymieniając tylko kurtuazyjne „dzień dobry”, ale czuła, że nie jest sama ze swoim nieszczęściem, bo są na tym świecie jeszcze inni ludzie, którzy przeżyli mniejszy lub większy dramat.

Kiedy sąsiadka i jej córka wyjechały z osiedla, oderwała wzrok od okna i rozejrzała się wokół. Cisza dzwoniła jej w uszach. Podjęła błyskawiczną decyzję. Trudno, najwyżej wyjdzie na nadgorliwą. Nie znała drugiej osoby, która zjawiałaby się w firmie w czasie wolnym, ale prawda była taka, że poza pracą i mężem nie miała w życiu nic, co wypełniałoby jej dni. Pomyślała, że może powinna się zapisać na siłownię, ale przecież nie lubiła sportu. Poza tym najzwyczajniej nie miała na to sił. Ktoś w firmie opowiadał o zajęciach salsy, ale to też średnio jej się uśmiechało.

– Jasne, narzekaj na to, jak ci źle, i nie rób nic, żeby cokolwiek zmienić... – mruknęła do swojego odbicia w lustrze, kiedy tuszowała rzęsy.

Zatrzymała wzrok na kobiecie w lustrze. Rzeczywiście była bardzo podobna do matki ze swojego snu. Gdyby postawić je obok siebie, co oczywiście było niemożliwe, można by uznać, że to jedna i ta sama osoba. Magdalena była w wieku, w którym umarła jej matka, i dziwnie się czuła z tą świadomością. Przekroczyła ten magiczny próg doświadczeń i lat, na którym zatrzymała się Izabela. Przez niemal całe życie towarzyszyła jej obawa, że w jakiś sposób powiela błędy swojej mamy, bo nie może z nią porozmawiać, poradzić się, a teraz pracowała już tylko na swoje konto. Jaka byłaby matka w wieku pięćdziesięciu pięciu lat? Gdzie znalazłaby się ona sama, gdyby nie tamta tragedia? Wątpiła, czy trafiłaby do Bielska, czy miałaby w ogóle szansę poznać Michała. Zastanawiała się, jak toczą się jej losy w równoległym świecie. Czasem bardzo chciała poznać odpowiedzi, innym razem uznawała, że lepiej nie wiedzieć. Bo co, jeśli okazałoby się, że tam jest szczęśliwa?

Poświęciła dłuższą chwilę wyborowi stroju, jak co dzień. Wykazywała niezdrowe wręcz zainteresowanie swoim wyglądem, jak gdyby idealną prezencją mogła przekazać światu wiadomość: „Jest dobrze, czuję się świetnie”. Granatowa, obcisła spódnica z wysokim stanem opinała sylwetkę, podkreślając jej walory, które zawdzięczała tylko szczęściu i dobrym genom, bo na pewno nie diecie i ćwiczeniom. Przed wyjściem krytycznie oceniła się w lustrze i uznała, że jest dobrze. Właśnie o taki efekt jej chodziło. Chwyciła torebkę i wyszła z domu.

Zaklęła głośno, kiedy zorientowała się, że jej samochód nie stoi na podjeździe. Rzeczywiście, odkąd w nocy odnotowywano przymrozki, Michał wjeżdżał jej autem do garażu, żeby nie musiała skrobać szyb. Najwyraźniej rano zapomniał wyjechać. Magdalena spojrzała niepewnie w stronę bramy do garażu.

– To tylko garaż w twoim własnym domu, daj spokój – mruknęła do siebie, próbując dodać sobie otuchy, ale nie podziałało.

Nie miała żadnego wpływu na to, że takie miejsca jak to wzbudzały w niej paniczny lęk. Bardziej bała się tylko śmierci i wody. Pomyślała, że ma do wyboru albo wezwać taksówkę, albo zaryzykować i choć spróbować skonfrontować się ze swoim strachem. Zadrżała. A może w tym właśnie była metoda? Rozejrzała się, aby upewnić się, czy nikt jej się nie przygląda, i podjęła decyzję. Wróciła do domu, pewna, że na szafce w przedpokoju będzie zapasowy pilot do garażu, i rzeczywiście go tam znalazła. Na miękkich kolanach wróciła na podjazd i stanęła przed wielką bramą. Dłonie tak jej się trzęsły, że nie potrafiła trafić we właściwy przycisk, chociaż były tylko dwa. W końcu udało się, a drzwi zaczęły się otwierać.

Jej samochód stał w głębi garażu, co w sumie było do przewidzenia, bo skoro Michał wyjechał swoim, jej musiał być z tyłu. Zbliżyła się niepewnie i zatrzymała przed samym wejściem do garażu, próbując uspokoić oddech. Skupiła się wyłącznie na dwóch rzeczach: na oddychaniu i na tym, że musi wejść do tego przeklętego garażu, wsiąść do samochodu i odjechać. Nic więcej. Miała kolejne zadanie do wykonania i tak też zamierzała do tego podejść: zadaniowo.

– W pracy radzisz sobie z gorszymi sytuacjami – wymamrotała.

Zastygła w bezruchu, kiedy usłyszała za sobą kroki. Jeszcze tego brakowało, żeby ktoś usłyszał, jak mówi sama do siebie!

– Dzień dobry! – za jej plecami rozległ się męski głos. – Wszystko w porządku?

Powoli się odwróciła. Wciąż miała nadzieję, że to przypadkowy przechodzień, ale co on mógłby robić na zamkniętym osiedlu? Zarumieniła się, kiedy zobaczyła przed sobą sąsiada, tego lekarza czy też adwokata. Zawsze miała problem z rozróżnieniem przedstawicieli tych dwóch zawodów. Niby zajmują się czymś zgoła odmiennym, a jednak wszyscy wyglądają tak samo.

– Zobaczyłem, że stoi pani bez ruchu i łapie się za serce, więc pomyślałem, że może potrzebuje pani pomocy – wytłumaczył tamten.

Czyli jednak lekarz. Adwokaci nie są tacy skorzy do pomocy.

Magdalena przez dłuższą chwilę milczała, intensywnie zastanawiając się, jak może wybrnąć z tej żenującej sytuacji. Miała dwa wyjścia: wejść do garażu i dostać ataku paniki na oczach sąsiada albo poprosić go o pomoc, robiąc z siebie słodką idiotkę. Z dwojga złego bardziej odpowiadał jej ten drugi wariant.

– Tak, bo widzi pan... – Posłała mu spojrzenie spod gęstych, długich rzęs. W myślach podziękowała Angelice, że miała możliwość podpatrywać ją w akcji. – Jestem raczej kiepskim kierowcą, mam problemy z wyjazdem z garażu. Zawsze proszę męża, żeby zostawiał mi auto na podjeździe, ale najwyraźniej zapomniał i... – urwała gwałtownie, licząc, że sąsiad połknie haczyk.

Mężczyzna spojrzał zdziwiony na niewielkich rozmiarów auto i szeroką bramę garażową, przez którą przejechałby tir, gdyby był trochę niższy. Wiedział o tym doskonale, bo przecież sam mieszkał w bliźniaczo podobnym budynku, a jego żona również nie należała do najlepszych kierowców. Wiadomo, jak to kobieta. A jednak nigdy nawet nie zarysowała swojego mercedesa! Wyglądało na to, że ta tutaj jest kompletnym beztalenciem, jeśli chodzi o prowadzenie samochodu. Kto takim w ogóle daje prawo jazdy?

– Jeśli to pani w czymś pomoże, mogę wyjechać pani samochodem z garażu – zaproponował mężczyzna, uznając, że słabe umiejętności tej kobiety to nie jego problem.

O ile nie spotka się z nią kiedyś na skrzyżowaniu...

– Naprawdę? – Magdalena uśmiechnęła się promiennie. – Mógłby pan? – Podbiegła do niego, wciskając mu do ręki kluczyki.

Sąsiad patrzył na nią zdziwiony. Nie miał pojęcia, jak wiele mu w tamtej chwili zawdzięczała.

– Nie ma problemu – mruknął tylko i wszedł do garażu.

Po chwili Magdalena usłyszała dźwięk odpalonego silnika, a po następnych kilku sekundach jej samochód stał już bezpośrednio przed nią na podjeździe. Ze szczęścia omal nie uściskała mężczyzny.

– Proszę. – Po minie sąsiada było widać, że dość niechętnie przekazuje jej kluczyki. – Tylko proszę zastanowić się nad jakimiś kursem doskonalącym, skoro tak niepewnie czuje się pani za kierownicą...

Magdalena zignorowała jego radę, pożegnała się i wsiadła do samochodu. Kiedy zmieniała auto, Michał zaproponował jej, żeby rozważyła zakup pojazdu z automatyczną skrzynią biegów, ale ona nawet nie chciała o tym słyszeć. Odkąd zrobiła prawo jazdy, jeździła samochodem z ręczną skrzynią. Siłą napędową jej życia były przyzwyczajenia. Nie wyobrażała sobie więc zmiany.

Wrzuciła jedynkę, włączyła kierunkowskaz i ruszyła z piskiem opon, zostawiając za sobą osłupiałego sąsiada. Kurs doskonalący, też coś! Kiepsko się czuła ze świadomością, że musiała zrobić z siebie kompletną kretynkę, ale jak miałaby wytłumaczyć tamtemu mężczyźnie, że dorosła kobieta boi się wejść do garażu? Stała się obiektem plotek w firmie. Nie wyobrażała sobie, że i jej sąsiedzi mieliby poznać prawdę o niej. Wolała pozostać anonimowa, nawet za cenę samotności.

Spodziewała się, że o tej porze dojedzie do centrum bez większych problemów. Poranne godziny szczytu już się skończyły, a popołudniowe korki jeszcze nie zaczęły, ale kiedy utknęła na zjeździe z drogi ekspresowej, zrozumiała, że jej nadzieje były płonne. Infrastruktura drogowa Bielska-Białej i okolic była niedopasowana do takiego natężenia ruchu. Wystarczyło, że zdarzył się wypadek lub w góry zjechało więcej turystów, a już wszystko stało. Kiedyś popełniła ogromny błąd i w dzień poprzedzający sylwestra wybrała się ze Szczyrku do Wisły przez Salmopol. Deszcz nagle zmienił się w gęsty śnieg i utknęła na górze, jak wielu innych kierowców. Powinna była wtedy się przekonać, że nie sposób przewidzieć pory i dnia wystąpienia korków, a jednak wciąż dość naiwnie podchodziła do całej sprawy i nie korzystała z aplikacji, które mogłyby pomóc jej ominąć zatory drogowe. W rezultacie utknęła w samym środku gigantycznego korka.

Gdzieś z tyłu rozległ się sygnał syreny alarmowej, dlatego zjechała na pobocze. Miała wrażenie, że z każdej strony otaczają ją inne samochody, że napierają na nią, próbując ją zmiażdżyć. Nie rozumiała, dlaczego tak się czuje, bo wbrew temu, co powiedziała sąsiadowi, uważała się za dobrego kierowcę. Kiedy jednak po jej klatce piersiowej rozszedł się dobrze znany ból, zrozumiała, że właśnie zaczyna się kolejny atak, a ona jest sama w samochodzie. Usłyszała gdzieś za sobą dźwięk klaksonu i dłuższą chwilę zajęło jej zrozumienie, że to na nią trąbią zniecierpliwieni kierowcy. Karetka, która ją mijała, dawno przejechała, a samochody przed nią ruszyły.

Co robić, co robić?

Nie musiała patrzeć w lusterko, żeby wiedzieć, że jej wzrok jest rozbiegany, a spojrzeniem usilnie szuka ratunku, który znikąd nie nadejdzie. Duszności narastały, a zawroty głowy utrudniały trzeźwą ocenę sytuacji. Rozległo się trąbienie, jeszcze dłuższe i bardziej stanowcze niż poprzednio. Drżącą dłonią chwyciła drążek zmiany biegów, wcisnęła sprzęgło i wrzuciła jedynkę, modląc się, aby silnik nie zgasł.

– Dam radę, dam radę – powtarzała sobie, chociaż wiedziała już, że nawet ćwiczenia oddechowe nic nie dadzą, bo powinna je była zacząć co najmniej wtedy, gdy pojawiło się uczucie napierania na nią przez inne samochody.

Autem szarpnęło, ale udało jej się ruszyć. Ściskała kierownicę z całych sił, myśląc tylko o tym, że nie ma w torebce xanaxu, bo nie zdążyła zajść do nowego lekarza rodzinnego po receptę, żeby uzupełnić zapasy. Ta świadomość pogłębiła jej przerażenie. Wiedziała, że sama nie jest już w stanie zapanować nad atakiem, a nie miała przy sobie magicznego leku, który pomógłby jej odzyskać kontrolę.

Zatrzymała się na czerwonym świetle. Zator spowodowały stłuczka na lewym pasie i sygnalizacja świetlna, ale za skrzyżowaniem było pusto. We wstecznym lusterku napotkała wzrok kierowcy, który wcześniej na nią trąbił. Spojrzała w lewo, gdzie ekipa pogotowania ratunkowego wysiadała z karetki. A gdyby tak poprosić ich o pomoc? Szybko jednak zrezygnowała. Raz, że przecież zostali wezwani do wypadku, a dwa, że wiedziała już, co dzieje się dalej, kiedy ratownicy wsadzają ją do ambulansu. Nic się nie zmienia. Jest tylko gorzej. Większe upokorzenie.

Serce biło coraz szybciej, klatka piersiowa to wznosiła się, to opadała, walcząc o każdy oddech. Zapaliło się zielone światło. Magdalena spróbowała odszukać dłonią drążek zmiany biegów, ale się nie udało. Jeszcze raz. Świat zawirował, zdołała jednak wrzucić bieg, choć z tyłu zdążyło się rozlec trąbienie. Magdalena ruszyła. Przejechała dopiero przez jedno skrzyżowanie, chociaż w jej odczuciu minęło tyle czasu, że powinna już wyjechać z miasta. Spróbowała wrzucić drugi bieg, ale silnik tylko zawył, dlatego gwałtownie zahamowała. Pomyślała jeszcze o tym, żeby włączyć światła alarmowe i skuliła się w kłębek, na tyle, na ile pozwalał jej niewygodny fotel. Schowała głowę między ramiona. Kierowcy trąbili, krzyczeli, pukali się w czoła, ale ona tego nie słyszała. Była tylko lękiem, niczym więcej.

***

Magdalena od dłuższej chwili udawała, że słucha Piotra, ale tak naprawdę myślami wciąż była na tamtej ulicy. Dopiero kiedy atak minął, dotarło do niej, w jak wielkim niebezpieczeństwie się znalazła. Zahamowała gwałtownie tuż za ruchliwym skrzyżowaniem i stała tam przez... ile mogła tam stać? Dziesięć, piętnaście, dwadzieścia minut? Zastanawiająca była znieczulica ludzi. Zastanawiająca i przerażająca. Nikt się nie zatrzymał, nie zapytał, czy Magdalena potrzebuje pomocy. Miała atak paniki w środku dużego miasta, a nikt się nie zorientował, że coś jest nie w porządku. Wszyscy uznali ją za głupią babę, która wyjechała na jedną z głównych ulic, nie mając pojęcia o prowadzeniu samochodu.

Sama nie wiedziała, co powinna teraz zrobić. Miała wrażenie, że z chwilą, kiedy kolejny atak zagroził jej życiu, rozpoczął się następny etap jej choroby. Nerwica najpierw odbiła się na jej życiu prywatnym i zawodowym, teraz – na jej funkcjonowaniu. Kiedy Magdalena w końcu poczuła się lepiej, ruszyła przed siebie, bo wiedziała, że nie ma innego wyjścia, ale na myśl o tym, że kiedy skończy pracę, będzie musiała wsiąść do samochodu i wrócić do domu, czuła wewnętrzny opór. Tego dnia jej się udało, a co, jeśli taki atak się powtórzy i tym razem nie będzie miała tyle szczęścia?

Magdalena nie wyobrażała sobie życia bez samochodu. Znała wszystkie argumenty ekologów, ale nic nie mogła poradzić na to, że auto jest dla niej jak ręka. I wcale nie chodziło o zaznaczenie swojego wysokiego statusu, bo kiedyś jeździła zdezelowanym matizem i był jej równie bliski, jak teraz jej nowiutki nissan. Była po prostu przyzwyczajona do samochodu i nie chciała nawet myśleć o tym, że będzie musiała przerzucić się na komunikację miejską czy taksówki.

– Czy ty mnie w ogóle słuchasz? – Piotr zmrużył oczy.

Magdalena przytaknęła energicznie.

– Oczywiście, że tak – potwierdziła, chociaż nie miała najmniejszego pojęcia, o czym właśnie rozmawiają.

– To powtórz.

– No dobra... – westchnęła. – Zamyśliłam się. Możesz jeszcze raz?

Piotr skrzywił się. Chyba poczuł się urażony.

– Chciałem, żebyś przetłumaczyła mi z babskiego na polski, o co chodzi mojej żonie, bo ja tego kompletnie nie rozumiem, serio! W zeszłym tygodniu zrobiła mi awanturę o to, że tak mało czasu z nią spędzam, a wczoraj zasugerowała, że dobrze by było, gdybym dostał jakąś premię, bo w niedługim czasie będziemy musieli kupić nową pralkę i lodówkę. Gdzie w tym sens, gdzie logika? – prychnął, wyraźnie zdenerwowany. – To chyba logiczne, że będę więcej zarabiał, jeśli będę więcej pracował, prawda?

– Niby tak – przyznała Magdalena, gasząc papierosa. – Ale nie dopatruj się w działaniu kobiet żadnej logiki. My tak mamy, że myślimy jedno, mówimy drugie, a robimy trzecie. Poza tym, no cóż, nie zapominaj o naszych wahaniach nastroju!

– Ta, te słynne hormony. Ale przecież my też mamy hormony i jakoś nie głupiejemy z ich powodu! – Piotr poczuł się w obowiązku stanąć po stronie męskiego rodu.

– U mężczyzn poziom hormonów cały czas utrzymuje się na podobnym poziomie, a u nas jest trochę inaczej. Mamy wzloty i upadki – wytłumaczyła, uśmiechając się nieśmiało, chociaż wcale nie było jej do śmiechu.

Próbowała skupić się na rozmowie z Piotrem, ale jej myśli uciekały daleko.

– Sugerujesz, że mam po prostu zaakceptować taki stan rzeczy i nie pytać, dlaczego tak jest?

– Właśnie tak. Czasem musimy sobie popłakać, pokrzyczeć, ponarzekać.

– No, ale w końcu mam pracować mniej czy więcej? – zapytał Piotr, który wciąż nie uzyskał odpowiedzi na najważniejsze pytanie.

– Przypuszczam, że tego nie wie nawet twoja żona – podsumowała Magdalena ze wzruszeniem ramion. Wyjęła z paczki kolejnego papierosa i poprosiła kolegę o ogień.

– No, ale dość o mnie – powiedział zrezygnowany Piotr. – Widzę, że u ciebie też nie najlepiej.

Magdalena machnęła tylko ręką, sugerując, że to nieważne.

– Słynne wzloty i upadki – stwierdziła lekko, choć ten lekki ton nie przyszedł jej łatwo. – Jak to mówią, raz na wozie, raz pod wozem.

– Czasem żałuję, że się ożeniłem – Piotr nagle powrócił do poprzedniej myśli. – Co mi przeszkadzało w byciu kawalerem, dlaczego było mi tak spieszno do żeniaczki?

Magdalena wybuchła śmiechem. Tym razem koledze naprawdę udało ją się rozbawić.

– Na to pytanie ci nie odpowiem, ale nie uważasz, że byłoby nudno?

– Pewnie masz rację. Wybieracie się w najbliższym czasie do Wąsewa? – zapytał nagle Piotr, a Magdalena poczuła, jak po jej karku spływa strużka potu.

– Dlaczego... dlaczego pytasz?

– Akurat jedziemy w ten weekend i pomyślałem, że zabawnie byłoby się spotkać na miejscu.

Magdalena w jednej chwili straciła ochotę na papierosa i rozmowę.

– Wracajmy do środka – zarządziła, ale Piotr ani drgnął.

– Poczekaj, wypalę! – Podniósł dłoń z tlącym się papierosem. – Jak w ogóle nazywają się twoi dziadkowie? Zapytam, może moi będą ich kojarzyć. Na pewno! Wiesz, jak to jest w takich wioskach, zwłaszcza jeśli mieszka się tam przez całe życie.

– Ale przecież mówiłeś, że twoi nie mieszkają w Wąsewie – powiedziała drżącym głosem Magdalena.

– Nie, ale przecież z Modlinka do Wąsewa jest rzut kamieniem... Więc jak się nazywają?

Później wielokrotnie zastanawiała się, dlaczego to zrobiła. Dlaczego powiedziała prawdę? Mogła przecież skłamać bez mrugnięcia okiem. W końcu miała w tej materii niemałe doświadczenie. A jednak powiedziała prawdę. Może po prostu miała już dość życia w kłamstwie?

– Kędzierscy.

Widziała, jak źrenice Piotra rozszerzają się, jego ciało się napina, a na jego twarzy pojawia się nieznany jej dotąd grymas zaskoczenia, i zamarzyła, żeby cofnąć czas o kilka sekund, żeby to najważniejsze słowo nie padło. Jedno spojrzenie na niego wystarczyło jej, żeby zrozumieć, że on wiedział o tamtej tragedii. Oczywiście, że wiedział. Każdy wiedział.

– Jesteś dziewczyną od Kędzierskich?

Rozdział 14

Są takie momenty w życiu każdego człowieka, które odwracają bieg wydarzeń, sprawiają, że codzienność przybiera zupełnie nowy kształt. Czy lepszy, czy gorszy – to sprawa dyskusyjna, ale na pewno inny. Nie ma zmian jednoznacznie pozytywnych i jednoznacznie negatywnych. Wszystkie są w jakiś sposób potrzebne. Mogą nam przynieść radość albo smutek, ale nie są ani dobre, ani złe. Magdalena obserwując zastygłą w niedowierzaniu twarz Piotra, poczuła przede wszystkim wstyd, ale już po chwili zaczęły pojawiać się inne emocje. Przede wszystkim ogromna ulga. Czuła zmęczenie nieustannym kreowaniem swojego wizerunku, pilnowaniem, żeby nikt nie poznał prawdy o jej przeszłości. Nie miała na nią żadnego wpływu, nie potrafiła jej zmienić. Mogła ją tylko zaakceptować i w końcu pójść dalej. Minęło wystarczająco dużo czasu. Dwadzieścia pięć lat. Aż tyle czasu zajęło jej, aby głośno powiedzieć to, o czym myślała niemal każdego dnia: jej ojciec zamordował jej matkę. Takie było jej piętno – morderca w najbliższej rodzinie. Ale to przecież nie ona chwyciła wtedy za nóż. Nie ona pchnęła ostrzem wiele razy, żeby zabić. Była tylko dzieckiem. Tylko dzieckiem, które biernie przyglądało się całej scenie.

– Świat jest mniejszy, niż nam się wydaje, prawda? – Magdalena postanowiła w końcu przerwać panującą między nią a Piotrem ciszę.

Na twarz mężczyzny powoli wracały kolory. Ciało się odprężało, choć umysł wciąż nie mógł uwierzyć w to, co przed chwilą zostało powiedziane.

– T-tak... – wymamrotał Piotr. – Jezu, nie wiedziałem... Teraz... teraz to wszystko jest dla mnie bardziej zrozumiałe. No wiesz, twoja choroba i... Kurwa. Nie miałem pojęcia, przez co przeszłaś!

– Dlatego właśnie zaczęłam cię unikać, kiedy powiedziałeś, że twoi dziadkowie mieszkają w Modlinku. Byłam pewna, że słyszałeś tę historię. Zresztą, kto jej nie słyszał... – Magdalena posłała mu pełne bólu i smutku spojrzenie.

– Ludzie powinni zająć się swoim życiem, a nie powtarzać głupie plotki! – Piotr poczuł się w obowiązku stanąć po stronie koleżanki.

– Wiesz, jak to jest, cudze życie jest zawsze bardziej interesujące od własnego – wtrąciła Magdalena.

Nie mogła w to uwierzyć. Przed chwilą przyznała – może nie wprost, ale sens pozostawał niezmienny – że jest tamtą dziewczynką, na której oczach ojciec zabił matkę, a tymczasem rozmawiali z Piotrem, jakby nic się nie zmieniło. Bo może tak właśnie było? Przecież to wszystko wydarzyło się ćwierć wieku temu. Ta rozmowa nie mogła zmienić tego, co się wtedy stało.

– Mojej babci nigdy nie podobało się to, że ludzie robili z tego aż taką sensację – zapewnił Piotr. – Zawsze powtarzała, że zdarzyła się ogromna tragedia, ale ze względu na tę dziewczynkę... – przełknął głośno ślinę – że ze względu na ciebie powinno się o tym jak najszybciej zapomnieć i żyć dalej. „To biedne dziecko już za dużo przeszło”, mówiła.

Prawdopodobnie powiedział to, żeby poczuła się lepiej, ale wcale tak się nie stało. Nie chciała być tym biednym dzieckiem. Nie potrzebowała litości.

– Miło, że ktoś tak myśli – zapewniła nieszczerze Magdalena. – Wyjechałam z Wąsewa, bo nie chciałam, żeby tamta tragedia w jakiś sposób mnie definiowała. Musiałam się odciąć, zacząć w nowym miejscu, gdzie nikt nie będzie wiedział, kim jestem i co przeżyłam.

Minęło tyle lat, a wciąż nie nauczyła się myśleć o tamtych wydarzeniach jako o zbrodni, a przecież to właśnie się wtedy stało. Matka nie umarła. Została zamordowana. Magdalena nadal jednak mówiła – i myślała – o jej śmierci jako o tragedii. Niby tylko różnica w nazewnictwie, a jakoś sprawiała, że łatwiej jej się żyło. Mimo że przez lata babcia tłukła jej do głowy, że jej ojciec jest po prostu złym człowiekiem i sąd nie miał najmniejszych wątpliwości co do jego winy, ona sama wolała wierzyć, że to był wypadek.

– To zrozumiałe. Przypuszczam, że też wolałbym zacząć od początku.

– Dlatego nie chcę, aby między nami coś się zmieniło – powiedziała Magdalena. – Ufam ci i wiem, że nawet nie muszę prosić cię o dyskrecję, ale...

– Jasne – przerwał jej Piotr. – Nie będę z nikim o tym rozmawiał, masz moje słowo.

– Sprawa jest skomplikowana bardziej, niż ci się wydaje, bo... – wciągnęła głośno powietrze do płuc – mój mąż o niczym nie wie.

Mężczyzna wydawał się jeszcze bardziej zdezorientowany niż przed chwilą, choć Magdalena nie sądziła, że to w ogóle możliwe.

– Nie wie? Ale... jak to? Nie poznał twojej rodziny?

– Poznał, ale... – westchnęła Magdalena. To była naprawdę długa historia. Nie na przerwę od pracy. – W wielkim skrócie: poprosiłam dziadków, żeby o niczym mu nie mówili.

– Ale nie pytał o twoich rodziców? – nie rozumiał Piotr.

– Powiedziałam mu, że mama nie żyje, ale pominęłam udział ojca, a jego samego wysłałam za granicę. Rozumiesz? Michał myśli, że mój ojciec wyjechał i zerwał ze mną kontakt. Kiedy go poznałam, wydawało mi się, że to najlepszy wybór – ukryć przed nim swoją przeszłość. Zresztą wszystkim opowiadałam tę samą bajeczkę, nie spodziewałam się, że Michał stanie się mi w jakiś szczególny sposób bliski i że zbuduję swoje małżeństwo na kłamstwie. Ale było już za późno. – Magdalena jęknęła żałośnie. – Przecież nie mogę mu teraz wyznać prawdy!

– Ale kanał! – skomentował Piotr, wyciągając z paczki trzeciego papierosa. Wiedział, że powinien wracać do swoich obowiązków, ale przecież nie mógł zostawić Magdaleny samej. Nie teraz. – Ode mnie nic nie wyjdzie, możesz być tego pewna, ale przecież może się dowiedzieć w inny sposób. Wystarczy, że pojedziecie do Wąsewa i któryś z sąsiadów powie o kilka słów za dużo.

– Dlatego tak rzadko tam jeździmy, a jeśli już jesteśmy na miejscu, staram się separować Michała od innych ludzi. – Dopiero kiedy Magdalena wypowiedziała te słowa na głos, zdała sobie sprawę, jak okrutnie one brzmią.

Dotychczas próbowała się rozgrzeszać, tłumaczyć, że przecież robi to wszystko dla dobra swojego małżeństwa. Ale nie mogła dłużej się usprawiedliwiać w ten sposób. Kłamstwo pozostawało kłamstwem, nieważne, że wypowiedzianym w dobrej wierze.

– Nie wiem, co ci powiedzieć, naprawdę. Chyba nic mądrego nie potrafię ci doradzić... Z jednej strony cię rozumiem, przypuszczam, że też nie chwaliłbym się taką przeszłością, ale z drugiej, twój mąż przecież w każdej chwili może poznać prawdę. Będzie jeszcze bardziej rozżalony, jeśli nie usłyszy jej od ciebie.

– Nie rozmawiajmy już o tym, proszę. – Magdalena ze wstydem spuściła głowę. – Powiedz mi lepiej, jak to się stało, że znalazłeś się w Bielsku, skoro twoja rodzina pochodzi z Mazowsza? Nurtuje mnie to, odkąd wspomniałeś o Modlinku, ale bałam się drążyć ten temat.

– Mój ojciec od razu po szkole przyjechał na Śląsk za pracą. Wiesz, jak wygląda życie na mazowieckiej wsi. Niewiele się tam zmieniło od czasów, kiedy ojciec był młodym chłopakiem – wyjaśnił Piotr. – Doszedł do wniosku, że tam nie ma dla niego żadnych perspektyw, co z kolei bardzo dotknęło dziadka. Wiesz, mój tata był najstarszym synem, dziadek liczył na to, że to właśnie on przejmie gospodarstwo i zajmie się uprawą roli, ale ojciec czuł, że to nie dla niego.

– I wyjechał – uzupełniła Magdalena.

– Tak. Dziadek wybaczył mu dopiero, kiedy okazało się, że młodszy syn pójdzie w jego ślady. Wujek świetnie się odnalazł, robi to, co lubi, a ojciec byłby nieszczęśliwy, gdyby został w Modlinku. Wiesz, jakie to były czasy. Śląsk się rozwijał, praca czekała na chętnych. Przyjechał i po kilku latach poznał moją mamę. Ona z kolei pochodzi z Bielska, ale wyjechała na studia do Katowic. Ot, i cała historia mojej rodziny – zakończył swoją opowieść mężczyzna.

– Więc wygląda na to, że i tak byśmy się spotkali – wtrąciła Magdalena, aby rozładować atmosferę.

Spojrzała na zegarek. Wyszli z firmy trzydzieści minut wcześniej. Nawet dyrektor działu handlowego i ulubienica prezesa – choć Magdalena nie wiedziała, czy Angelika nie wskoczyła już na jej pozycję – nie powinni sobie na to pozwalać.

– Wracajmy już. I... dziękuję. Nie masz pojęcia, jaką ulgę poczułam po tej rozmowie – powiedziała Magdalena.

Nie kłamała. Reakcja Piotra przerosła jej najśmielsze oczekiwania. Dotychczas nie mówiła o swojej przeszłości z dwóch powodów. Pierwszym z nich była chęć zapomnienia o tym, co się stało, a drugim – ogromny wstyd. Czuła się gorsza od innych. Wydawało jej się, że jeśli tylko ktoś pozna jej historię, od razu ją odtrąci. Nikt o zdrowych zmysłach nie będzie się przecież zadawał z córką mordercy – wierzyła w to od najmłodszych lat. Zresztą nie wyssała sobie tego z palca. Matki nie pozwalały swoim dzieciom bawić się z nią po szkole, a ludzie w sklepie milkli, kiedy wchodziły z babcią do środka. Od wczesnego dzieciństwa słyszała za sobą szepty. Patrzyli na nią, nawet nie próbując udawać, że tego nie robią. Wszyscy. Dzieci, młodzi, starzy. Jedni głaskali po głowie, zapewniając, jak bardzo jej współczują, inni na jej widok przechodzili na drugą stronę ulicy, jakby obawiali się, że nieszczęście może być zaraźliwe. Ale nikt nie mijał jej obojętnie. Zawsze wzbudzała niezdrowe zainteresowanie. Była tą dziewczynką od Kędzierskich, której ojciec zatłukł matkę na jej oczach. Nic dziwnego, że niewiele się odzywała, była wycofana i jakaś taka inna. Kto by nie zwariował po czymś takim? A to przecież było dziecko. Tylko dziecko. Nic dziwnego, że chodziła po wsi taka przybita!

Teraz nie pamiętała już, dlaczego wybrała studia akurat w Lublinie, ale na pewno nie bez znaczenia pozostawał fakt, że z Warszawy mogłaby wracać po zajęciach do domu. Babcia miała nieznośny zwyczaj kontrolowania absolutnie każdego aspektu jej życia. Nie trafiały do niej tłumaczenia, że przecież jest dorosła i nie wymaga dwudziestoczterogodzinnej opieki.

– Dla mnie zawsze będziesz dzieckiem – powtarzała Zofia, za nic mając jej potrzebę usamodzielnienia się.

Kiedy Magdalena oznajmiła jej, że wyjeżdża na studia do Lublina, przez tydzień się do niej nie odzywała, licząc, że swoim milczeniem skruszy serce niewdzięcznej wnuczki, ale tak się nie stało. Magdalena czuła, że jeśli nie wyjedzie z Wąsewa, utknie w nim na zawsze, bez szans na normalne życie, nienaznaczone piętnem ojca mordercy. Czasem zastanawiała się, czy babcia jest nadopiekuńcza dlatego, że w jakiś dziwny sposób wnuczka zastępuje jej zmarłą córkę, czy po prostu z powodu strachu, który z pewnością zakorzenił się i w jej sercu po tym, jak zginęła Izabela. Do pewnego momentu Magdalena miała wyrzuty sumienia – w końcu Zofia pochowała swoje jedyne dziecko – ale któregoś dnia w jej sercu zrodził się bunt. Była wdzięczna dziadkom za wychowanie, ale przyszedł czas, aby rozpocząć samodzielne życie na własny rachunek. Studia na wymarzonym kierunku na dobrym uniwersytecie jawiły jej się jako szansa, której nie wolno zaprzepaścić. Nie było łatwo się dostać, ale udało się. Magdalena nie zamierzała rezygnować w połowie drogi.

Odniosła sukces, ale nie potrafiła się pozbyć swojego brzemienia. Niosła je na barkach każdego dnia. Czasem wydawało jej się, że więcej już nie wytrzyma, że kolejny krok jest ponad jej siły, ale nigdy się nie poddała. Szła przed siebie, dbając o to, aby prawda nie wyszła na jaw, bo była przekonana, że tak trzeba. Panicznie bała się tego, co się stanie, kiedy w końcu zostanie zdemaskowana, kiedy wszystkie jej oszustwa spotka konfrontacja z rzeczywistością. Miała wrażenie, że to będzie koniec świata, koniec jej świata, który zbudowała, żeby jakoś poradzić sobie z traumą. Postawiła wokół siebie ogromny mur z kłamstw i półprawd.

Teraz, kiedy to, czego tak bardzo się bała, wreszcie się wydarzyło, nie czuła, jakby coś straciła. Wracała do swojego gabinetu i z niedowierzaniem odkryła, że stąpa jej się jakoś tak lżej, a ogromna gula w gardle, która tkwiła tam tak długo, że po prostu przestała zwracać na nią uwagę, stała się jakby mniejsza. Miała ochotę pobiec do Piotra i go uściskać, podziękować za to, że choć w zasadzie wiele się zmieniło, tak naprawdę wszystko pozostało bez zmian.

Po raz pierwszy pomyślała, że jej przeszłość jest nieważna przy tym, jakim jest człowiekiem. I ta świadomość sprawiła, że choć jeszcze wiele brakowało jej do tego, aby wznieść się w powietrze, poczuła na wysokości swoich łopatek obecność maleńkich skrzydeł.

Rozdział 15

Magdalena otworzyła szufladę, w której trzymała sztućce. Wszystko w idealnym porządku. Widelce ułożone po lewej, zębami skierowane w prawą stronę. Noże pośrodku, pod idealnym kątem prostym względem frontu. Łyżki stołowe na prawo od noży, równo. Małe łyżeczki leżały w dole szuflady, stykając się ze sobą końcówkami. Nie było mowy o przypadku. Magdalena najlepiej odnajdywała się w perfekcyjnej harmonii. Wyjęła swój ulubiony nóż, poprawiła widelec, który przy tym trąciła, i delikatnie zamknęła szufladę. Miała swoją teorię na temat tego, kiedy człowiek staje się dorosły. Otóż dorosłość przychodzi w momencie, kiedy zaczyna się mieć swój ulubiony nóż, palnik gazowy czy gąbkę do mycia naczyń. Dorosłość równa się obowiązkom, odpowiedzialności za siebie, dom i rodzinę. Oznacza przygotowanie obiadu, posprzątanie mieszkania i pójście spać na tyle wcześnie, żeby następnego dnia nie straszyć współpracowników swoim wyglądem. Magdalena miała swój ulubiony nóż, palnik gazowy i gąbkę do mycia naczyń, choć na co dzień korzystała ze zmywarki. Była więc dorosła. Kiedyś wyobrażała sobie, że kiedy skończy trzydzieści lat, jej życie będzie wręcz do bólu poukładane, a ona sama będzie wiedzieć, co jest słuszne, jak powinna postępować i – co najważniejsze – będzie przestrzegać tych zasad. Dom, dzieci, rodzina, dobrze płatna praca – tak sobie wyobrażała swoją przyszłość. Teraz żałowała, że nie marzyła po prostu o szczęściu. Niby banalne, ale na tym właśnie polegał sens życia – by być szczęśliwym. Nieważne jak, nieważne gdzie. Gdyby mogła cofnąć czas, powiedziałaby tamtej dziewczynie, którą była kilkanaście lat temu, żeby nie traktowała życia jak zadania do wykonania i nie odhaczała kolejnych punktów z listy celów do realizacji, a w zamian dążyła do tego, aby móc powiedzieć o sobie: jestem prawdziwą szczęściarą.

Dom, dzieci, rodzina, dobrze płatna praca – zrealizowała prawie wszystko z tej listy. Dlaczego więc nie czuła się spełniona? Dlaczego upragnione szczęście nie chciało nadejść?

– Jak myślisz, czym jest szczęście? – zapytała nagle Michała, dość niespodziewanie dla samej siebie.

Ostatnio zdarzało jej się to coraz częściej. Była tak skupiona na własnych emocjach i walce ze sobą, że łapała się na tym, iż nagle wypowiada na głos swoje myśli. To nie było bezpieczne. Nie w jej przypadku.

Michał, który właśnie otwierał lodówkę, mimo że Magdalena prosiła go, by nie podjadał przed obiadem, zastygł w bezruchu. Nie spodziewał się takiego filozoficznego pytania w to sobotnie południe.

– Yyy... – Zamknął lodówkę i podrapał się po głowie. – Ale co masz na myśli?

Magdalena wzruszyła ramionami, nie odrywając wzroku od szatkowanej kapusty.

– Nic nie mam na myśli, po prostu pytam.

Michał ostrożnie podszedł do blatu, przy którym działała jego żona, i usiadł po jego drugiej stronie na wysokim krześle.

– Czym jest szczęście? Właśnie tym.

– Czyli? – Magdalena przestała kroić i spod gęstych rzęs spojrzała na męża.

– Tym, że szatkujesz kapustę na wspólny obiad, a ja tutaj siedzę i ci się przypatruję – podsumował Michał z niepewnym uśmiechem.

Magdalena się roześmiała. Głośno i szczerze. Otarła łzę z kącika oka. Nie pamiętała, kiedy ostatni raz płakała ze śmiechu, ale Michał ją naprawdę rozbawił.

– Jeszcze przed chwilą kręciłeś się w okolicach lodówki, próbując coś z niej zwinąć, więc z tym siedzeniem i przypatrywaniem to lekkie nadużycie – stwierdziła, wracając do krojenia.

– Ja mówię serio – oznajmił Michał z całkiem poważną miną. – Uważam, że szczęście składa się właśnie z takich małych rzeczy. To niemożliwe, aby odczuwać stan permanentnego zadowolenia, dlatego myślę, że szczęście to te z pozoru banalne sprawy, które sprawiają nam przyjemność.

– Czyli szczęście to chwila? – upewniła się Magdalena.

– Na to wychodzi. Sęk w tym, żeby sprawić, aby tych chwil było jak najwięcej. – Wstał z krzesła, obszedł blat i stanął za żoną, splatając ręce w jej talii. – A ja mam całkiem niezły pomysł, jak uczynić właśnie tę chwilę wyjątkową... – wymruczał jej prosto do ucha, muskając ustami kark.

– A ty jak zwykle tylko o jednym! – Magdalena udała oburzenie. – Odejdź, bo kroję, zaraz zrobię ci krzywdę.

Kiedy tylko wypowiedziała te słowa, zastygła w bezruchu. Nóż, kuchnia, kobieta i mężczyzna. Demony powróciły w tak zwykłej chwili, która przecież, jak twierdził Michał, miała być szczęśliwa. Jęknęła głośno. Nigdy się od nich nie uwolni. One nie pozwolą jej na szczęście. Zawsze będą krok przed nią, prowadząc ją przez życie i nieustannie przypominając o swojej obecności, a kiedy uwierzy, że w żaden sposób jej nie definiują, złapią ją za gardło, aby przypomnieć jej, kto jest tutaj górą.

– Kochanie, co się stało? – Michał bezbłędnie wyczuł napięcie żony.

– Nic, ja tylko... – Magdalena uwolniła się z jego objęć. – Chcę zrobić obiad i się położyć, bo boli mnie głowa. Pozwolisz mi skończyć?

Kiedyś zastanawiała się, o co chodzi z tą głową. Dlaczego to właśnie ból głowy jest najlepszą wymówką, a nie, dajmy na to, żołądka czy zęba? Dawno temu postanowiła sobie, że nie będzie żoną, którą boli głowa, ale szybko okazało się, że głowa rzeczywiście jest najdoskonalszym wytrychem. Przestała już roztrząsać dlaczego, uznawszy, że tę zagadkę pozostawi do rozwiązania następnym pokoleniom.

Michał westchnął znacząco.

– Jasne.

W jego głosie wyczuwalne były nuty zawodu, ale zignorowała to. Nie chciała się kłócić. Ostatnio dobrze się dogadywali, a Michał nawet przestał wałkować tematy dziecka i leczenia. Magdalena nie wiedziała, czy to cisza przed burzą, czy w końcu zaczął przyjmować rzeczywistość taką, jaka jest, ale miała nadzieję, że to drugie. Oczekiwania tylko zwiększają frustrację.

W ostatnim czasie miała mnóstwo problemów sama ze sobą, nie potrzebowała dodatkowych kłótni z mężem. Wciąż śniła ten sam sen. W tym śnie bała się mamy – jej piękna przecież twarz zamieniała się w maskę pełną gniewu i czegoś, co Magdalenie wydawało się pogardą, ale nie potrafiła tego racjonalnie wytłumaczyć, tak jak i nie umiała podjąć decyzji, co dalej. Czuła się, jakby zawisła w próżni. Utknęła w połowie drogi między prawdą a kłamstwem. Niby coś zaczęła robić, aby poukładać swoje emocje i zapanować nad atakami, ale szybko się wycofała. Niby zdecydowała się na szczerość wobec Piotra, ale dla świata wciąż była kłamczuchą. Niby próbowała odszukać w czeluściach pamięci utracone wspomnienia, ale tak naprawdę sama nie wiedziała, czy tego chce, czy nie. Mogłaby tak wymieniać bez końca. Całe jej życie sprowadzało się do krótkiego „niby”.

Na dodatek zbliżał się ten dzień – rocznica śmierci matki. Kiedy była mała, babcia obowiązkowo zabierała ją na grób Izabeli, nie słuchając protestów dziecka, które bało się cmentarzy. Magdalena chodziła tam nie dlatego, że taką miała potrzebę, a dlatego, że Zofia uważała takie zachowanie za słuszne.

– Twoja mama na pewno by tego chciała – przekonywała wnuczkę, a Magdalena miała ochotę wykrzyczeć jej w twarz, że mama już niczego nie może chcieć, bo przecież nie żyje, ale zaciskała usta, aby nie wypłynęły z nich słowa, które z pewnością zraniłyby babcię.

Nigdy nie rozumiała tego kultu zmarłych, stawiania zniczy na grobie, w którym przecież nikogo nie ma, bo, jak uparcie jej powtarzano, jej mama poszła do nieba.

– Och, to taki symbol – irytowała się zawsze babcia.

Nie potrafiła – albo nie chciała – wytłumaczyć, czego to symbol i czy naprawdę cokolwiek się zmieni, jeśli Madzia tego dnia zostanie w domu i nie odwiedzi grobu matki. W końcu to, co najistotniejsze, pozostawało niezmienne – Magdalena była sierotą, a palenie zniczy w żaden sposób nie mogło odmienić jej losu.

Od tamtej pory wiele się zmieniło, ale to jedno nie – wciąż nie lubiła chodzić na cmentarz, nie czuła takiej potrzeby. Sama nie wiedziała, w co wierzy, a w co nie, pojęcie duszy jako nieśmiertelnego bytu przekraczało granice jej pojmowania, ale nawet jeśli założyć, że coś takiego rzeczywiście istnieje, odwiedzanie grobów najbliższych nadal nie miało żadnego sensu, bo przecież tam spoczywają tylko szczątki, które z człowiekiem nie mają już nic wspólnego. Dusza jest daleko – albo wszędzie, zależy jak na to spojrzeć.

W każdym razie ten dzień zawsze był dla niej wyjątkowo trudny. Przez cały rok udawało jej się jakoś funkcjonować – gorzej lub lepiej – ale w rocznicę śmierci matki kompletnie się rozklejała. Ta data była symbolem rozpadu jej rodziny, zakończenia etapu względnej normalności i spokoju. Najchętniej wymazałaby wszystko to, co było później. Oddałaby wszystko, aby cofnąć czas i zapobiec najgorszemu. Może wcześniej przekonałaby mamę, żeby odeszła od ojca? Albo w ten felerny dzień po prostu poprosiłaby ją, by wyszły na dłuższy spacer? Wierzyła w teorię, według której w przypadku podróży w czasie i podjęcia innej decyzji rozpoczyna się nowy, niezależny, acz biegnący równolegle kurs zdarzeń. Lubiła wyobrażać sobie, jak wygląda to jej drugie życie, które toczy się gdzieś w innej rzeczywistości. Michała to bawiło. Śmiał się, że powątpiewa w istnienie nieśmiertelnej duszy ludzkiej, a dopuszcza możliwość podróżowania w czasie, ale przecież wiara była czymś, co wymykało się wszelkim schematom.

To wszystko – zbliżająca się rocznica śmierci, powracający sen, nasilające się ataki, rozmowa z Piotrem, przerwana terapia – wpływało na nie najlepsze samopoczucie Magdaleny. Była kobietą czynu, fatalnie się więc czuła ze świadomością, że drepcze w miejscu. Co udało jej się zrobić krok do przodu, to znowu się cofała.

– Może wyjechalibyśmy gdzieś w przyszły weekend? – usłyszała nagle swój głos.

Michał, który już wychodził z kuchni, zatrzymał się w drzwiach.

– Co masz na myśli? Chciałabyś polecieć do Hiszpanii?

Magdalena szybko pokręciła głową. Chciała mieć to za sobą. Naprawdę czuła, że to, co zamierza zrobić, może w jakiś sposób jej pomóc.

– Myślałam raczej o polskim morzu – przyznała, nie przestając katować biednej kapusty, która przecież niczym jej nie zawiniła.

Michałowi dłuższą chwilę zajęło przetworzenie tej informacji. Wszystkiego mógł się spodziewać, ale nie tego, że Magdalena zaproponuje wyjazd nad Bałtyk! Ta kobieta nie przestawała go zaskakiwać. A może właśnie dlatego tak za nią szalał? Podobno mężczyźni preferują kobiety, które stanowią dla nich wyzwanie. Michał był już jednak zmęczony. Ile razy można podejmować rękawicę? Czuł taką frustrację, że zaczął się zastanawiać, czy nie powinien po prostu zamknąć żony w domu i zrobić jej dziecka, ale oczywiście nie przyznał się jej do takich pomysłów – uznał, że brzmi to zbyt seksistowsko.

– Mówisz serio? Wprawdzie nie wiem, co mielibyśmy robić nad polskim morzem zimą, ale doceniam, że w ogóle wyszłaś z taką propozycją.

– Pojedźmy do Niechorza – rzuciła lekko, co przyszło jej z ogromnym trudem. – Byłam tam z rodzicami jako mała dziewczynka i było całkiem fajnie.

Michał się zawahał. Znał swoją żonę na tyle, żeby wiedzieć, że musi być w tym jakieś drugie dno. Zawsze było.

– Nie wiem, co kombinujesz... – zaczął, ale Magdalena przerwała mu ze zniecierpliwieniem.

– Dlaczego od razu kombinuję? Czy nie o to właśnie ci chodzi – żebym przezwyciężała swoje lęki?

Wobec postawienia sprawy w taki sposób pozostawał bezradny. Z argumentami tego kalibru nie mógł dyskutować.

– Ale co chcesz robić nad Bałtykiem zimą?

– Spacerować – odpowiedziała Magdalena. – Tam jest latarnia morska, możemy na nią wejść.

– O ile będzie otwarta poza sezonem – westchnął Michał.

Wiedział, że musi zgodzić się na ten wyjazd już sekundę po tym, jak Magdalena go zaproponowała. Czasem łapał się na tym, że zastanawia się, czy w poprzednim wcieleniu nie była jakimś dyktatorem. Próbował jednak podpytać, o co tak naprawdę jej chodzi, bo był przekonany, że nie zaplanowała wypadu nad morze ot tak, bez powodu. Nie ona, która wody bała się jak diabeł tej święconej.

– To jak? Mogę zarezerwować hotel na weekend?

– Nie wiem, czy opłaca się jechać tylko na weekend. Sam dojazd na miejsce zajmie nam z osiem godzin – powiedział Michał.

– Zimą nad samym morzem nie będzie korków, może uda się dojechać szybciej – zauważyła racjonalnie Magdalena.

– Ale nadal to za daleka droga, żeby wyjechać w sobotę rano i wracać w niedzielę – upierał się mężczyzna. – Dasz radę załatwić sobie wolny piątek?

– Prezes nie powinien mi robić problemów. A jak u ciebie?

– Spróbuję. Poczekaj do poniedziałku. Jeśli uda nam się załatwić wolne na piątek, pojedziemy – zgodził się Michał, sam nie wiedząc, na co tak naprawdę się pisze.

– Bosko! – Magdalena się uśmiechnęła, ale jej oczy pozostały zimne.

Klamka zapadła. Nie było odwrotu.

Magdalena chciała otworzyć drzwi do przeszłości, a jednocześnie bardzo się tego bała. Musiała się jednak dowiedzieć, co takiego stało się w małym nadmorskim miasteczku, że jej umysł wciąż prowadził ją tam we śnie.

Nie miała pojęcia, czy wizyta w Niechorzu może cokolwiek zmienić, ale postanowiła się przekonać, dlaczego jej zwodnicza pamięć schowała głęboko wspomnienie tamtego wyjazdu.

Rozdział 16

Jest nad polskim morzem coś takiego, czego nie ma nad innymi akwenami. I nawet nie trzeba schodzić na plażę, żeby to poczuć. Zapach. Magdalena nie była nad Bałtykiem od czasów wczesnego dzieciństwa, jednak kiedy tylko wysiadła z zaparkowanego przed hotelem samochodu, od razu to poczuła. Ten zapach był kojący i złowrogi jednocześnie. Znajomy i obcy. Unosił się nad zastygłym w leniwym śnie miasteczkiem, sprawiającym wrażenie wyludnionego.

Magdalena rozpięła kurtkę. Było zadziwiająco ciepło, termometr w samochodzie pokazywał jedenaście stopni na plusie. Niby miała świadomość, że zimą nad morzem jest cieplej, a latem chłodniej niż na południu, ale nie spodziewała się aż takiej różnicy temperatur. Zrugała się w myślach za to, że nie wpadła na pomysł, aby przed wyjazdem sprawdzić prognozę pogody. Nie wzięła nawet botków, a co dopiero mówić o cieńszej kurtce.

Zarezerwowała hotel w niewielkiej odległości od plaży, chociaż najchętniej zatrzymałaby się na drugim końcu miasteczka. Wiedziała, jak wiele ryzykuje, ale uznała, że skoro sama namówiła Michała na ten wyjazd, nie powinna przeczyć sama sobie.

Stała przy samochodzie i w milczeniu obserwowała męża, który wyjmował z bagażnika ogromną walizkę. Trochę marudził przy pakowaniu, że przecież jadą tylko na trzy dni, ale koniec końców bez protestów zapakował cały bagaż do samochodu i wyruszył w trasę. Pozostał bierny, jak zawsze. Magdalena, przypatrując się ukochanemu, zastanawiała się nad rolą mężczyzn w jej rodzinie. Dziadek był taki sam jak Michał. Bez zająknięnia wykonywał polecenia swojej żony. Czy ojciec też taki był? W głębi serca czuła, że odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, ale ten obraz kłócił się z jej wyobrażeniami. Przecież to niemożliwe, żeby taki mężczyzna jak Michał zamordował swoją żonę. Tacy faceci się nie sprzeciwiali. Dostosowali się do kobiet, które grały pierwsze skrzypce w związku. Ojciec musiał więc być inny. Wybuchowy, nerwowy, nieprzewidywalny. W żaden inny sposób nie dało się wytłumaczyć tego, co zrobił. Babcia Zofia wielokrotnie podkreślała, że pchnął nożem wiele razy, co sąd uznał za obciążający dowód. Przywiązywała do tego faktu szczególną wagę, co dla Magdaleny akurat było niezrozumiałe. Bo jeśli pchnąłby raz, można by było go zrozumieć?

– Chodźmy się zameldować – zakomenderowała Magdalena, kiedy już Michał wypakował bagaże i zamknął samochód.

– A co chcesz robić później?

Magdalena spojrzała w stronę morza, które szumiało złowróżbnie. Fale na Bałtyku musiały być ogromne.

– Jestem zmęczona po podróży. Może się położymy?

Michał wzruszył ramionami, jakby sugerował, że jemu i tak jest wszystko jedno.

Weszli do hotelu. Magdalena przypuszczała, że w lipcu czy sierpniu obiekt ma pełne obłożenie, ale tego dnia sprawiał wrażenie, jakby świat o nim zapomniał. Recepcjonistka uśmiechała się do ekranu swojego smartfona. Pewnie flirtowała z jakimś chłopakiem. Tylko mężczyzna może wywołać na twarzy młodej dziewczyny taki głupkowaty uśmiech. Kiedy jednak zorientowała się, że nie jest sama, odłożyła komórkę i wstała, aby powitać gości. Swoją drogą, była ciekawa, co to za ludzie. Telefonicznej rezerwacji dokonała kobieta, która kilka razy się upewniła, czy okna pokoju na pewno nie wychodzą na morze. Dziwne. Praca recepcjonistki w hotelu nie polega jednak na zadawaniu pytań. Już wielokrotnie przekonała się, że ludzie miewają najrozmaitsze preferencje.

– Pokój sto dwanaście, pierwsze piętro. – Dziewczyna oddała Magdalenie i Michałowi dokumenty, po czym z szerokim uśmiechem pokazała im, gdzie znajduje się winda.

– A schody? – zapytała Magdalena.

Nigdy nie zdarzyło się, żeby atak paniki nastąpił w windzie, która nie znajdowała się na szczycie listy miejsc niepożądanych, ale Magdalena kierowała się zasadą, że jeśli to możliwe, powinna unikać sytuacji potencjalnie stresujących. Bo co, jeśli winda zatrzyma się między piętrami?

– Na lewo – wyjaśniła recepcjonistka i złapała swojego smartfona, uznając rozmowę za zakończoną.

Pokój był jasny i przestronny. Okno zajmowało większą część zewnętrznej ściany. Ustawione na środku łóżko przyciągało jak magnes. Magdalena nie lubiła tak długiej jazdy samochodem, nawet jeśli to nie ona prowadziła. Monotonna podróż autostradą czy drogą szybkiego ruchu była bardziej wyczerpująca niż jazda po mieście. Tam się przynajmniej coś działo. Sygnalizacja świetlna, skrzyżowanie, przejście dla pieszych – to wszystko skupiało uwagę. Kiedy Magdalena wyjeżdżała na autostradę, po kilku minutach powieki zaczynały jej ciążyć. Dobrze, że to Michał prowadził. Zresztą ostatnio unikała samochodu. Zaczęła jeździć do pracy komunikacją miejską, chociaż musiała wstawać pół godziny wcześniej. Tamto przeżycie było jednak tak silne, że czuła wewnętrzny opór przed tym, by usiąść za kierownicą.

Postawiła walizkę pod ścianą, uznawszy, że wypakuje ją później. Rzuciła się na łóżko i zachęciła Michała, aby położył się obok niej. Tylko przez chwilę się wahał. Najwyraźniej i on był zmęczony. Rzucił kurtkę niedbale na oparcie krzesła, co nie spodobało się Magdalenie, ale zmusiła się do tego, aby nie prowokować kłótni. Najchętniej wstałaby i odwiesiła tę przeklętą kurtkę na wieszak, lecz wiedziała, że Michał odebrałby to zbyt osobiście. Nie podzielał i nie rozumiał jej pedanterii. Uważał, że świat się nie zawali, jeśli jego ubrania przez kilka godzin powiszą na oparciu krzesła, i pewnie miał rację, ale wrodzony perfekcjonizm nie pozwalał Magdalenie spokojnie zasnąć, jeśli wokół był bałagan. W takich momentach odwracała wzrok, żeby nie widzieć, ale cóż z tego, skoro miała świadomość tej rzuconej od niechcenia kurtki? Chociaż tyle, że buty postawił równo.

Zresztą to właśnie bałaganiarstwo Michała czy też – zależy jak na to spojrzeć – przesadna wręcz potrzeba porządku u Magdaleny było przyczyną pierwszej poważnej kłótni małżeńskiej. Po wszystkim Magdalena siedziała zamknięta w łazience, szlochając nad niesprawiedliwością świata i złorzecząc na męża. Kłócili się rzadko, ale kiedy się już to zdarzało, nie odzywali się do siebie przez kilka dni. Ten czas zawsze był dla Magdaleny prawdziwą katorgą, bo czekała, aż to Michał pierwszy wyciągnie rękę na zgodę. Złość dawno jej mijała, ale duma nie pozwalała się odezwać.

– Padam – powiedziała, kiedy Michał zaległ obok niej. – Dzisiaj już nigdzie się nie ruszam.

– Nie pójdziemy na spacer? – zdziwił się mężczyzna. – Przyjechaliśmy na krótko, nie ma sensu tracić czasu na...

– Przecież jesteśmy tu, aby odpocząć, prawda? – przypomniała mu Magdalena. – Na spacer możemy iść jutro z samego rana, jak się wyśpimy. Dzisiaj zostańmy w hotelu. Chyba że bardzo ci na tym zależy, to możesz iść sam, a ja się prześpię.

– Nie, nie – wycofał się Michał. – Zostanę z tobą.

Magdalena nie chciała przyznać nawet sama przed sobą, że odwleka moment, kiedy przyjdzie jej się skonfrontować ze swoją fobią – i swoimi oczekiwaniami. Narobiła sobie dużych nadziei w związku z tym wyjazdem, a równie dobrze mogło nie wydarzyć się nic. Ludzki umysł nie jest regałem, z którego w dowolnej chwili można wyciągnąć określone wspomnienie. Rządzi się własnymi prawami.

Zresztą, co chciała sobie udowodnić? Że nie zwariowała i nie tworzy fałszywych wspomnień? Przecież to już wiedziała. Babcia Zofia potwierdziła, że rzeczywiście odwiedziła Niechorze jako mała dziewczynka.

Magdalena nagle poczuła się nieswojo. Dotarł do niej bezsens tej podróży przez całą Polskę, na którą namówiła Michała. Przecież wielokrotnie przekonała się, że nieważne jest otoczenie, że na pewne sprawy nie ma żadnego wpływu, bo one tkwią głęboko w niej samej, nie zaś w miejscu, w którym przebywa.

– Dlaczego posmutniałaś? – zapytał Michał.

Od dłuższego czasu przypatrywał się żonie. Ten zadarty nos idealnie do niej pasował. Była tak bardzo skoncentrowana na własnym ja i swoich emocjach, że czasem sprawiała wrażenie, jakby świat zewnętrzny kompletnie dla niej nie istniał. Michał sam już nie wiedział, czy to wada, czy może jednak zaleta. Bo gdyby była inna, czy kochałby ją równie mocno? Jego ukochana kobieta była sumą niedoskonałości i doskonałości. Przenikały się płynnie, a Michał nie potrafił wskazać momentu, w którym zaczyna się jedna cecha, a kończy druga. Wszystkie miały znaczenie, tworząc całość, którą pokochał. Nie miał łatwego życia ze swoją żoną, ale czy którykolwiek mężczyzna ma? One wszystkie są zagadką, skomplikowaną, ale jakże piękną.

– Posmutniałam? – zdziwiła się Magdalena. – Wydaje ci się.

– Myślisz o swoich rodzicach? – domyślił się Michał.

– Skąd w ogóle ten pomysł?

– Mówiłaś, że byłaś tu z nimi jako mała dziewczynka.

– Tak, ale nic nie pamiętam. – Magdalena wzruszyła ramionami, uznając rozmowę za skończoną.

Przewróciła się na prawy bok. Teraz jej twarz znajdowała się na wysokości twarzy Michała. Ktoś jej kiedyś powiedział, że po kilku latach małżeństwa seks przestanie sprawiać jej przyjemność. Bzdura. Michał swoim spojrzeniem nadal sprawiał, że odzywało się w niej pożądanie. Problem polegał na tym, że nie zawsze mogła sobie pozwolić na szaleństwa, a jej organizm fatalnie reagował na antykoncepcję hormonalną. Tego dnia jednak nie musiała się o nic martwić. Za dwa dni spodziewała się miesiączki. Mogła po prostu dać się ponieść chwili. Tak. Bardzo tego potrzebowała.

***

Magdalena wcisnęła w siebie kilka kęsów zimnej jajecznicy. Przed wyborem hotelu zawsze zapoznawała się z opiniami internautów, tak było i tym razem, ale nie zwróciła uwagi, że większość została opublikowana w miesiącach wakacyjnych. Wyglądało na to, że goście poza sezonem nie mogą liczyć nawet na ciepłą jajecznicę na śniadanie. Michał, widząc jej niezadowolenie, zaproponował, że pójdzie zwrócić kelnerce uwagę, ale poprosiła go, żeby tego nie robił. Nie było sensu, choć on upierał się, że jednak jest, bo może następnego dnia dostaną przyzwoity posiłek. Nie to jednak było dla niej najważniejsze. Nie zjadła tej jajecznicy nie dlatego, że była niesmaczna. Paraliżowała ją myśl, że za kilkanaście, może kilkadziesiąt minut będzie musiała stanąć oko w oko z żywiołem. Nie rozumiała ludzi, którzy boją się ognia. Ogień zawsze można ugasić, ale w żaden sposób nie da się zapanować nad wdzierającą się wodą. Jedyne, co pozostaje, to ucieczka. Magdalena uskuteczniała tę metodę przez wiele lat, a teraz sama postanowiła zmierzyć się ze swoim strachem. Już tego żałowała. Że też wpadła na tak beznadziejny pomysł!

– Może zjesz trochę pieczywa? Jest całkiem smaczne – zasugerował Michał, widząc, że jego żona tylko rozdziobała widelcem jajecznicę i odsunęła od siebie talerz.

– Później. – Magdalena zmusiła się do uśmiechu. – Naprawdę nie jestem głodna.

Michał sam nie wiedział, czego może się spodziewać. Z jednej strony cieszył się, że żona w końcu podjęła faktyczne kroki, aby zwalczyć w sobie lęki. A co mogło być odważniejsze od konfrontacji ze źródłem największego strachu? Z drugiej strony martwił się o nią. Nie mógł przewidzieć jej reakcji, a ona sama sprawiała wrażenie mocno osowiałej. Nie miał jednak żadnych wątpliwości co do powodów, dla których Magdalena zdecydowała się na przyjazd nad morze, i był z niej naprawdę dumny. Naturalną reakcją organizmu jest ucieczka. Człowiek nie został stworzony do mierzenia się ze swoim strachem.

Kiedy wyszli w końcu z hotelu, Magdalena próbowała wsłuchiwać się w szum morza, ale panowała cisza. Świadomość, że tego dnia woda jest spokojna, dodała jej otuchy. Ścisnęła mocno dłoń Michała i uwierzyła, że da radę. Skierowali się w stronę głównej uliczki. Magdalena spodziewała się, że miejsce wyda jej się znajome, ale ku swojemu rozczarowaniu nic takiego nie poczuła. Błądziła wzrokiem po budynkach, drzewach, ulicach i chodnikach, ale nie napotkała po drodze niczego, co przyprawiłoby ją o szybsze bicie serca. Była zła na samą siebie. Czego się spodziewała? Minęło ponad dwadzieścia pięć lat. Z całą pewnością miasteczko zmieniło się przez ten czas. Naprawdę wydawało jej się, że odnajdzie w nim ślady przeszłości?

Zatrzymali się na rozwidleniu dróg. Michał przez cały czas milczał, jakby rozumiał, że Magdalena nie ma najmniejszej ochoty na sztuczne podtrzymywanie konwersacji. Nie odezwał się też, gdy przystanęli, ale po kilku minutach poczuł zniecierpliwienie. Magdalena rozglądała się wokół, nie mogąc podjąć decyzji, w którą stronę chce pójść.

– Gdzie teraz? – Michał zdecydował się przerwać panującą ciszę.

Nigdy nie był nad morzem zimą. Zanim poznał Magdalenę, zdarzało mu się wyjechać z kolegami nad Bałtyk na tydzień czy dwa. Niewiele pamiętał z tamtych wyjazdów, bo zazwyczaj był mocno zamroczony alkoholem, jednego jednak był pewien – ulicami nadmorskich miejscowości sunęły tłumy turystów. Teraz po drodze spotkali tylko mężczyznę z psem. Dziwnie się czuł w tym miejscu, o którym chwilowo zapomniał świat. Nawet na wsi u dziadków więcej się działo.

– Może w stronę latarni? – zaproponowała cicho Magdalena.

Skinął głową i ruszyli. Gdyby chociaż powiedziała mu, czego szuka... Przypuszczał jednak, że ona sama tego nie wie. Przyciągnął ją mocno do siebie i zamknął w ciasnych objęciach. Szli przed siebie przytuleni, nie odzywając się ani słowem, ale patrzyli w tym samym kierunku. To dobry znak. Magdalena była taka zagubiona. Michał zrobiłby wszystko, żeby ukoić jej ból. Pod tym względem miał w sobie coś z tradycjonalisty. Gdyby zaszła taka potrzeba, skombinowałby nawet białego konia i zajechał na nim przed dom, z dumą obwieszczając ukochanej, że właśnie uczynił dla niej świat lepszym. Ale nie mógł jej pomóc i ta świadomość była dobijająca.

Latarnia morska wyłoniła się zza zakrętu zupełnie nagle i niespodziewanie. Jeszcze przed chwilą pozostawała bezpiecznie schowana przed wzrokiem, a teraz prezentowała się w całej okazałości. Magdalenie wystarczyło jedno spojrzenie, aby upewnić się w przekonaniu, że to właśnie w tym miejscu była w swoim śnie, a raczej snach, bo przecież ten obraz powracał do niej nadzwyczaj często.

– Poznaję tę latarnię – powiedziała na głos, bo poczuła potrzebę poinformowania Michała, że ta wyprawa wcale nie jest bezcelowa, ale kiedy tylko zwerbalizowała swoje myśli, poczuła, jak bardzo były one nieistotne.

– Chcesz sprawdzić, czy jest otwarta? – zaproponował Michał, ale zaprzeczyła.

Po co miałaby to robić? W jej wspomnieniu latarnia była tylko tłem. To, co najważniejsze, wydarzyło się tam na dole, na plaży.

Zawahała się. Uczepiła się myśli, że sen jest wspomnieniem, a co, jeśli tak nie było? Magdalena poczuła napływające do oczu łzy. Nagle poczuła dojmującą potrzebę poznania prawdy. Nie chciała już się zastanawiać, domniemywać. Zapragnęła wiedzieć, nawet jeśli miałaby zapłacić za to ogromną cenę. Wypełnić dziury w pamięci prawdziwymi wspomnieniami. Nabrała pewności, że jeśli nie odzyska z nimi kontaktu, nigdy nie poczuje się lepiej. Ataki będą się nasilać, a jej chęci do życia – proporcjonalnie spadać. Nie zgodzi się na dziecko, to oczywiste, że nie zdecyduje się na macierzyństwo, wiedząc, że w każdej chwili może stracić kontrolę nad sobą i kontakt z rzeczywistością. Dziecko nie byłoby bezpieczne z taką matką. Michał w końcu nie wytrzyma, odejdzie i...

Nie chciała dla siebie takiego życia. Musiała poznać prawdę.

Puściła się biegiem w stronę plaży. Zyskała nad mężem przewagę kilku sekund, których on potrzebował, by zrozumieć, co się stało. Pobiegł za Magdaleną, ale ten przeklęty brzuch wcale mu nie pomagał. Już po kilkudziesięciu metrach sapał zdyszany. A tyle razy sobie obiecywał, że pójdzie na siłownię! Magdalena też była w słabej kondycji, ale biegła, tknięta potrzebą. Jeszcze naiwnie wierzyła, że tam, na brzegu, gdzie spotka się ze swoim strachem, czeka na nią również prawda. W głębi serca wiedziała, że to proces o wiele bardziej skomplikowany, ale przecież mówią, że nadzieja umiera ostatnia.

Michał krzyczał za nią, prosząc, żeby się zatrzymała, ale nie zwracała na niego uwagi. Tymczasem on był coraz bardziej przerażony. Obserwował oddalające się plecy żony, zastanawiając się, co ona chce zrobić. Rzucić się do morza? Już niczego nie mógł być pewien. Magdalena była nieprzewidywalna i kiedy sobie to uświadomił, poczuł przypływ energii. Przyspieszył, ale nie miał szans na dogonienie żony. Na schodach stracił ją z oczu. Mógł mieć tylko nadzieję, że nie są śliskie i nic jej się nie stanie. Odetchnął z ulgą, kiedy zobaczył ją, zeskakującą z ostatniego stopnia. Nie zatrzymała się jednak na plaży. Biegła dalej, w stronę morza.

– Magda, stój! Magda, zatrzymaj się, słyszysz?! – krzyknął Michał, ale tak jak wcześniej, jego słowa nie przyniosły żadnego rezultatu.

Zwolnił dopiero, gdy ona się zatrzymała, tuż przed linią brzegową. Stała jak zahipnotyzowana i patrzyła w morze. Michał przystanął i złapał się za serce, które szybkim biciem protestowało przeciwko takim szaleństwom jak bieganie. Postanowił, że po powrocie zapisze się na siłownię. Nie wiedział, który raz to sobie obiecuje.

Zastanawiał się, czy powinien teraz podchodzić do Magdaleny. Była bezpieczna, nie wyglądało na to, żeby zamierzała zrobić coś głupiego, a przypuszczał, że chce zostać teraz sama. Zatrzymał się więc w bezpiecznej odległości kilkudziesięciu metrów. Przyzwyczaił się już do tej sytuacji. Ich życie właśnie tak wyglądało – stał tuż za nią, na wypadek gdyby potrzebowała pomocy, pilnując, żeby nie podejść zbyt blisko, bo wtedy ona uciekała. Jak przed chwilą, spod tej latarni. Co jej w ogóle odbiło?!

Magdalena obserwowała uderzające o brzeg niewielkie fale i nie czuła kompletnie nic, poza lękiem, ale przecież on tkwił w niej tak głęboko, był tak wiernym towarzyszem, że już dawno przestała go odbierać jako uczucie. Uczucia nie są stałe, przychodzą i odchodzą, a on nigdy jej nie opuszczał. Czasem wydawał się silniejszy, innego dnia nieco słabszy, ale nieustannie odnotowywała jego obecność. Teraz przybierał na sile, oddech przyspieszał, ale ona udawała, że tego nie dostrzega, bo bardzo chciała zobaczyć coś innego. Czekała na jakiś znak, coś, co pozwoli jej uwierzyć, że udało jej się odnaleźć choć jedno prawdziwe wspomnienie. Dopiero przed kilkoma dniami zrozumiała, co rzeczywiście zobaczyła w tym śnie, dlatego musiała się upewnić. Żaden znak jednak się nie pojawił. Niebo się nie rozstąpiło, morze nie zaszumiało, wiatr nie zerwał się nagle, wprawiając w ruch łyse gałęzie drzew.

Dotarło do niej, że to wszystko na nic, że w ten sposób niczego sobie nie przypomni. Zalała ją fala rozpaczy. Poczuła, że uginają się pod nią kolana, że najzwyczajniej nie mają sił, aby utrzymać ciężar jej ciała, i upadła. Michał znalazł się przy niej w jednej chwili. Magdalena klęczała, zaciskając w pięści garść piasku, a po jej policzkach toczyły się łzy.

– Już dobrze, już dobrze, chodźmy do hotelu... – Michał próbował ją podnieść, ale mu się wyrwała.

Co on mógł wiedzieć? Nie będzie dobrze. Nic nie będzie dobrze! Jej pamięć jawnie sobie z niej pokpiwała, blokując jej dostęp do własnych wspomnień. Czuła ogromną niemoc. Powróciły zawroty głowy, uczucie braku tchu i ból w klatce piersiowej. Nie próbowała z nimi walczyć. Poddała się biernie lękowi, bo on znał ją najlepiej.

Już nie wiedziała, czego się boi – czy tej wody, która znajdowała się zaraz przed nią, na wyciągnięcie ręki, czy może jednak własnego umysłu.

Rozdział 17

Przypadki nie istnieją. Porządek świata został odgórnie zaplanowany i zapisany w gwiazdach. Magdalena wierzyła w to, dlatego nawet się nie zdziwiła, kiedy okazało się, że pierwszy wolny termin u psychoterapeutki przypada w rocznicę śmierci Izabeli. Była zdeterminowana, co pozwoliło jej uwierzyć w to, że tym razem się uda. Pierwsza próba była nieudana, bo tak naprawdę nie dojrzała do terapii. Zdecydowała się na nią, bo tak trzeba było zrobić. Okoliczności ją do tego zmusiły, ale ani przez chwilę nie czuła, że tego właśnie chce. Tym razem było inaczej. Była gotowa, aby stanąć twarzą w twarz z własną przeszłością i nazwać nienazwane. Zamierzała odzyskać kontakt z samą sobą i własnymi emocjami. Wiedziała, że ten proces będzie bolesny, ale była w stanie zapłacić każdą cenę.

Alicja Twardowska wydawała się niewzruszona, kiedy Magdalena do niej zadzwoniła i powiedziała, że chciałaby wrócić na terapię. A gdy Magdalena już siedziała na czarnej skórzanej kanapie, terapeutka wciąż sprawiała wrażenie, jakby nic i nikt nie był w stanie jej zadziwić. Trzymała na kolanach swój nieodłączny notes i wpatrywała się wyczekująco w pacjentkę. Magdalenie zdawało się, że od jej ostatniej wizyty w tym miejscu minęła cała wieczność, choć w rzeczywistości opuściła gabinet ledwie kilka tygodni wcześniej. Wiele się jednak od tej pory zmieniło. Przede wszystkim ona.

Magdalena odchrząknęła.

– Dziękuję, że tak szybko znalazła pani dla mnie wolny termin.

– Nie ma za co. – Na ustach Alicji pojawiło się coś, co Magdalena nazwałaby służbowym uśmiechem.

– Nie byłam z panią do końca szczera – zaczęła powoli, pocierając spocone dłonie o materiał eleganckich granatowych spodni w kant. – Prawdę mówiąc, zataiłam przed panią wiele spraw z mojej przeszłości, które mogą być kluczowe.

Urwała, czekając na odpowiedź psychoterapeutki, ale ta w żaden sposób nie zareagowała na informację, że została okłamana.

– Proszę kontynuować – zachęciła Twardowska.

– Widzi pani, ja doskonale zdaję sobie sprawę z tego, z czym związane są moje ataki, dlatego tak długo opierałam się przed leczeniem. Nie chciałam wracać do przeszłości. Poprosiłam o pomoc dopiero w momencie, kiedy nie byłam już w stanie normalnie funkcjonować – przyznała niechętnie Magdalena. – Liczyłam na to, że ktoś – nie wiem, pani, psychiatra – że ktoś rozwiąże za mnie moje problemy.

– Co się zmieniło?

– Jestem zmęczona ukrywaniem się i zastanawianiem, co jest prawdą, a co tylko projekcją mojego umysłu. Chociaż z drugiej strony... – Magdalena zmarszczyła nos. – Czy nie jest tak, że każdy z nas ma własną prawdę? Czasem mam wrażenie, że w ogóle nie istnieje coś takiego jak prawda. Dwoje ludzi może w zupełnie inny sposób postrzegać wydarzenia, w których uczestniczyło. Jak rozstrzygnąć, kto kłamie, a kto mówi prawdę, skoro oboje są przekonani do swojej racji i ufają własnej pamięci? – Machnęła ręką, sugerując, że to nieważne. Twardowska nawet tego nie zauważyła, bo pochylała się nad swoim notesem. – W każdym razie chciałabym odzyskać kontakt ze swoimi wspomnieniami.

– Czyli to jest pani cel do zrealizowania na terapii? – upewniła się Alicja. – Czego konkretnie chciałaby się pani o sobie dowiedzieć?

– Tak, to mój cel – odpowiedziała Magdalena, zbywając milczeniem drugie pytanie – ale chciałabym też wyzdrowieć, tak po prostu.

– Myślę, że jedno jest ściśle powiązane z drugim – zauważyła Twardowska, podnosząc wzrok znad notatek. – Z założenia psychoterapia ma na celu odsłonięcie wypartych wspomnień na poziom świadomości, co pomaga leczyć nerwicę. Nikt pani nie zagwarantuje, że po wydobyciu tych wspomnień objawy ustąpią, ale określenie źródła pani problemów na pewno jest niezbędne do dalszej terapii.

– Zgadzam się – powiedziała Magdalena, zaglądając terapeutce głęboko w oczy. – Zgadzam się na wszystko, co pani zaproponuje. Będę z panią w stu procentach szczera, niczego nie zamierzam ukrywać.

– Dobrze, w takim razie... – Alicja pstryknęła końcówką długopisu – może zaczniemy od tego, co pani pominęła ostatnim razem?

Magdalena skinęła głową. Zacisnęła pięść na materiale koszuli i zaczęła mówić:

– Ukryłam przed panią prawdę o przeszłości mojej i mojej rodziny. Tak jak powiedziałam, wychowali mnie dziadkowie, ale mój ojciec wcale nie wyjechał za granicę, a moja matka nie zginęła w nieszczęśliwym wypadku. On ją zamordował, a ja byłam wtedy w mieszkaniu. Jestem jedynym świadkiem tamtego wydarzenia, ale nic nie pamiętam.

Twardowska głośno wciągnęła powietrze do płuc. Wyglądała, jakby ta informacja ją zmroziła, ale jej zaskoczenie trwało nie dłużej niż kilka sekund. Szybko przybrała profesjonalną, obojętną minę.

– W jakim była pani wieku?

– Miałam pięć lat. W tej kwestii byłam z panią szczera – odpowiedziała beznamiętnie Magdalena. – Wiem tyle, ile mi opowiadano. Ojciec został skazany za morderstwo na dwadzieścia pięć lat więzienia. Podobno na procesie nie powiedział ani słowa, nawet nie próbował się bronić. Podczas wizji lokalnej okazało się, że wyszedł z łazienki, gdzie pokłócił się z mamą, poszedł po nóż, a kiedy ona weszła za nim do kuchni, pchnął ją wiele razy. Po wszystkim wrócił do łazienki, wyciągnął mnie z wanny, ubrał, położył spać i zamknął się w dużym pokoju. Po dwóch godzinach zadzwonił na policję i powiedział, co zrobił. Kiedy przyjechali na miejsce, ponownie przyznał się do morderstwa, ale później odmówił składania zeznań.

– Z wanny? – Alicja spojrzała wymownie na pacjentkę.

– Wiem, o czym pani myśli. Całkiem możliwe, że boję się wody, bo byłam w wannie, kiedy ojciec za ścianą mordował matkę, ale nie jestem tego pewna. Nawet nie wiem, czy rzeczywiście się wtedy kąpałam. Tak powiedział ojciec na wizji lokalnej, ale czy tak było? Poza tym... – Zrobiła pauzę, bo zaschło jej w gardle. Napiła się wody i kontynuowała: – Jedyne, co wydaje mi się, że pamiętam, to jak stoję przy mojej mamie, brodząc w jej krwi, i proszę, żeby się obudziła. To wszystko nie trzyma się kupy.

Tylko Magdalena wiedziała, jak wiele kosztuje ją opowiadanie o tamtych wydarzeniach. Dotychczas nigdy tego nie robiła. Owszem, przyznała przed Piotrem, że jest dziewczyną od Kędzierskich, ale przecież nie musiała mu relacjonować szczegółów. On i tak wiedział. Zadziwiające. Skąd ludzie wiedzieli, co się wydarzyło, skoro nie było ich na miejscu? Nawet ona sama nie miała pojęcia, a przecież przebywała wtedy w mieszkaniu.

– Mówiła pani, że ojciec położył panią spać, a potem zamknął się w dużym pokoju – przypomniała pacjentce Twardowska.

– Tak, rzeczywiście, mogłam wyjść i pójść do kuchni, żeby zobaczyć, co z mamą – przyznała jej rację Magdalena. – Ale tego nie wiem. W tej historii jest wiele niewiadomych. Chciałabym się dowiedzieć, co się wtedy stało. Tak naprawdę nie znam mojego ojca, nie widziałam go od dwudziestu pięciu lat, nie wiem, jakim jest człowiekiem, ale... – Jej głos się załamał. – Niech pani powie sama, czy ludzie zabijają ot tak, bez powodu?

– Wiem, że trudno to zrozumieć, ale owszem, niektórzy są w stanie zabić drugiego człowieka ot tak – wtrąciła niepewnie Alicja.

– Ale to mój ojciec, a nie żaden psychopata! Ja... – Magdalena schowała twarz w dłoniach. – Proszę mnie źle nie zrozumieć. Ja wiem, że on jest złym człowiekiem, ale zupełnie co innego czuję. Niewiele pamiętam z okresu przed śmiercią mamy, bo tak jak mówiłam, miałam tylko pięć lat, ale kiedy o nim myślę... – Otarła rękawem policzki. – Kiedy o nim myślę, nie boję się. Wręcz przeciwnie. Czuję wtedy spokój. A przecież gdyby był psychopatą znęcającym się nad rodziną, czułabym lęk, prawda?

– Pozostaje jeszcze morderstwo w afekcie – podsunęła Twardowska. – Czy ojciec próbował się z panią kontaktować? Może pisał do pani listy z więzienia?

– Nawet jeśliby tak było, babcia nigdy nie pozwoliłaby mi ich przeczytać – powiedziała gorzko Magdalena. – Wierzyła w to, że odcinając mnie od tamtej rodziny, wyświadcza mi przysługę. Wielokrotnie chciałam zapytać o ojca, o dziadków z jego strony, ale... – głos jej się załamał – rezygnowałam, bo wiedziałam, że zrobiłabym babci przykrość. To nie są proste sprawy. On zabił jej córkę, a babcia nigdy mu tego nie wybaczyła, nadal ma ogromny żal.

– A dziadek?

– Nie rozumiem.

– Cały czas mówi pani o babci – uświadomiła pacjentkę Alicja.

Magdalena pochyliła się do przodu i splotła przed sobą palce.

– Dziadek. Widzi pani, to dość skomplikowane. Opowiadałam o tym, że miał problem z alkoholem i babcia pozwoliła mu wrócić do domu, ale ten jego powrót był, jak by to powiedzieć, warunkowy. – Pożałowała od razu, kiedy tylko skończyła. Czuła się, jakby zdradziła babcię. – Wiem, że nie powinnam tak mówić – dodała szybko – bo zawdzięczam babci naprawdę dużo, ale prawda jest taka, że ona... że ona go stłamsiła.

– Wszystko, co pani powie, zostaje między nami. Proszę mówić to, co pani czuje, a nie to, co uważa za właściwe.

– Dziadek nie ma prawa głosu. O wszystkim decyduje babcia. Zawsze tak było – zastrzegła Magdalena. – On się tylko podporządkowywał. Proszę mnie źle nie zrozumieć! Dziadek jest bardzo dobrym człowiekiem, najlepszym! Po prostu nade wszystko ceni święty spokój.

– Czyli nawet gdyby ojciec spróbował się z panią skontaktować, dziadek nie powiedziałby pani o tym?

Magdalena się zawahała. Nie mogła mieć pewności.

– Nie wiem. Wydaje mi się, że nie.

– A czy pani przez te wszystkie lata nie czuła potrzeby, żeby odwiedzić ojca w więzieniu, zapytać, dlaczego to zrobił? – Twardowska spojrzała na nią z zainteresowaniem.

– Ja się tak bardzo zaplątałam w tych wszystkich kłamstwach, że w pewnym momencie sama w nie uwierzyłam. Poza tym chciałam po prostu uciec przed tym, co się wtedy wydarzyło, zapomnieć, pójść dalej i zacząć nowe życie. Uciekam od dwudziestu pięciu lat, a jestem w tym samym miejscu co ćwierć wieku temu – prychnęła Magdalena. – Czy to nie znamienne? Wie pani... Dzisiaj, akurat dzisiaj jest rocznica śmierci mojej mamy. Ojciec odsiedział swoją karę, pewnie lada chwila wyjdzie na wolność. Chyba że dostał zgodę na przedterminowe zwolnienie, nawet nie wiem, nigdy nie próbowałam się dowiedzieć... Bałam się, że jeśli zacznę szperać, ktoś zauważy moje zainteresowanie tematem i skojarzy mnie z tamtą dziewczynką, którą policjanci wynieśli z domu zawiniętą w gruby koc, a ja robiłam wszystko, żeby nie mieć z nią nic wspólnego. Wykształciłam się, nauczyłam perfekcyjnie języka, zdobyłam dobrą pracę, kupiliśmy z mężem ładny dom na modnym osiedlu – to sporo, prawda? – zapytała i nie czekając na potwierdzenie, ciągnęła: – Wyszłam ponad przeciętność, a nadal mam takie wrażenie, że jestem nikim, że dla świata na zawsze pozostanę dziewczynką zawiniętą w gruby koc.

– A co pani czuje, kiedy teraz o tym mówi?

– Wstyd – odpowiedziała bez zastanowienia Magdalena. – Nadal się potrafię pozbyć się tego piętna. Ostatnio rozmawiałam z kolegą i przyznałam mu się do swojej przeszłości. To, że w żaden sposób mnie nie oceniał, dodało mi otuchy, ale szybko powróciło doskonale znane uczucie wstydu. Za każdym razem, kiedy rozmawiamy, kiedy on na mnie patrzy, zastanawiam się, co o mnie myśli. Niby nic się między nami nie zmieniło, on traktuje mnie tak jak wcześniej, a jednak cały czas z tyłu głowy mam myśl, że jestem gorsza od niego.

– A mąż? Czy rozmawia z panią na ten temat, co mówi? – zapytała Twardowska, a Magdalena wcisnęła się głębiej w kanapę.

Nie wiedziała już, co krępuje ją bardziej: czy przyznanie, że jej ojciec jest mordercą, czy raczej to, że człowiek, z którym dzieli życie, tak naprawdę w ogóle jej nie zna.

– I to jest pewien problem, bo... – odezwała się słabym głosem – on nie ma o niczym pojęcia. Nie powiedziałam mu.

Zapadła cisza. Magdalena wiedziała, że terapeutka w żaden sposób nie skomentuje jej wyznania, nie powie jej, że zrobiła źle, ale i tak unikała jej wzroku. Czuła się jak oszustka. Nie, wróć. Nie czuła się jak oszustka. Była nią.

– Jak to wpływa na państwa relacje?

– Źle. Bardzo źle. – Magdalena schowała dłonie w rękawach. – Powiedziałabym, że tworzymy raczej zgrane małżeństwo, ale przecież tak nie jest. Nie można mieć udanego związku, jeśli się kłamie i oszukuje.

– Kłócicie się państwo? – drążyła Twardowska.

– Nie. W zasadzie, gdyby tak spojrzeć na nas z zewnątrz, nie byłoby się do czego przyczepić. Podejrzewam, że gdyby posadziła tu pani mojego męża i zapytała, co myśli o swoim małżeństwie, odpowiedziałby, że jest udane, chociaż brakuje mu dziecka – zastrzegła pacjentka. – Ale tak naprawdę w naszym życiu brakuje szczerości. Każdego dnia zastanawiam się, co się stanie, kiedy w końcu prawda wyjdzie na jaw.

– I jak pani myśli, jakie będą konsekwencje? – Alicja notowała szybko w swoim notatniku.

– To będzie koniec naszego małżeństwa, to jasne.

– Uważa pani, że mąż nie wybaczy?

– Ja bym nie wybaczyła. Nie potrafiłabym zaufać po czymś takim. Może właśnie dlatego nie potrafię zdecydować się na dziecko? – zastanowiła się Magdalena. – Bo wiem, że zbudowałam związek na kłamstwie i to tylko kwestia czasu, kiedy się rozpadnie? Nie chciałabym, żeby moje dziecko wychowywało się bez ojca. – Sięgnęła po chusteczkę, aby otrzeć twarz. Wydawało jej się, że wylała już wszystkie łzy, jakie miała, tymczasem one nadal płynęły. – Nie wyobrażam sobie życia bez Michała... On jest moją największą miłością, najlepszym, co mnie spotkało. Nie chcę go stracić!

Twardowska spojrzała na pacjentkę wzrokiem, który w ostateczności można byłoby uznać za współczujący.

– Co zatem może pani zrobić, żeby go nie stracić?

Magdalena zapłakała jeszcze głośniej.

– Teraz jest już za późno! Wiem, co chciałaby pani powiedzieć – że muszę wyznać mu prawdę, że lepiej, aby dowiedział się ode mnie. Ale na to był czas co najmniej sześć lat temu! – Ze złością zacisnęła dłoń na zużytej chusteczce. – Sama pani widzi, że to, co się wtedy stało, zapoczątkowało lawinę katastrof w moim życiu. Byłam tylko dzieckiem, nie miałam żadnego wpływu na to, co się dzieje, a tymczasem to właśnie ja płacę najwyższą cenę!

Alicja podsunęła pudełko chusteczek bliżej pacjentki.

– Proszę.

– Dziękuję. – Magdalena wyciągnęła kolejną chustkę. – Czy po tym wszystkim, co dzisiaj pani usłyszała, podejmie się pani terapii?

– Oczywiście – zapewniła Twardowska. – Będziemy razem pracować nad realizacją pani celów. Tylko proszę pamiętać o tym, o czym już rozmawiałyśmy...

– Że musi być gorzej, żeby było lepiej?

– Tak.

Magdalena uśmiechnęła się smutno.

– Gorzej już chyba być nie może. W każdym razie dziękuję. To naprawdę wiele dla mnie znaczy... Że mogłam się tu wygadać, wypłakać. Chyba tego potrzebowałam. Dziwne, prawda? Przyzwyczaiłam się do tajemnic, bo wydawało mi się, że to w nich znajdę ukojenie, a to właśnie one uwierają mnie od środka. – Sięgnęła po szklankę, aby napić się wody. – Wróciłam do leków. Psychiatra oczywiście zrugał mnie za to, że tak gwałtownie odstawiłam je poprzednim razem. Ale teraz obiecałam sobie, że się nie poddam! Dostałam fluoksetynę, podobno to to samo co amerykański prozac, może przyniesie mi szczęście, skoro to pigułka szczęścia...

Twardowska dyskretnie zerknęła na zegarek. Czas sesji dobiegał końca.

– Będę trzymać za panią kciuki. A tymczasem kiedy się widzimy? Zapisać panią na wtorek?

– Tak, poproszę. I od razu na wszystkie następne wtorki do końca mojego życia, bo coś mi się wydaje, że mój przypadek będzie szczególnie trudny – rzuciła Magdalena ni to żartem, ni to na poważnie.

Zapłaciła i wyszła z gabinetu. W pierwszym odruchu miała ochotę rozejrzeć się, czy w okolicy nie kręci się nikt znajomy, ale zdusiła ją w zarodku.

Rozdział 18

Michał miał rację. Szczęście składa się z małych rzeczy. Poczuła je, przygotowując wspólnie z mężem sałatkę dla gości i przekomarzając się przy tym. Kiedy Michał ubrudził się na twarzy sosem, śmiała się tak bardzo, że aż rozbolał ją brzuch. Żartowali, podając sobie poszczególne produkty, co jakiś czas ich dłonie stykały się, niby przypadkiem, a jednak celowo, bo przecież ustaliliśmy już, że przypadki nie istnieją. Te małe rzeczy wystarczyły, żeby Magdalena poczuła szczęście, ale było ono podszyte lękiem, że to wszystko to tylko iluzja, którą zbudowała na kłamstwie. Prawda jej ciążyła. Była niczym nieproszony gość, który wchodzi do mieszkania w ubłoconych butach i robi wokół siebie bałagan. Irytuje, ale przecież nie wypada go wyprosić.

Michała wyraźnie ucieszyła jej sugestia, że może powinni zaprosić Piotra i jego żonę.

– Myślę, że się polubicie – powiedziała. – To naprawdę w porządku gość. Nie znam za dobrze jego żony, ale wydaje się sympatyczna.

Magdalena stroniła od ludzi, co z kolei nie do końca pasowało Michałowi, który był duszą towarzystwa. Wielokrotnie namawiał żonę, żeby wyszli z domu albo kogoś zaprosili, ale ona miała opory. Wolała schować się przed światem w czterech ścianach i zaszyć pod kocem z książką. Michał, jak każdy, czasem potrzebował takich chwil odpoczynku w domowych pieleszach, ale w gruncie rzeczy uważał, że człowiek jest istotą społeczną i do życia potrzebuje innych ludzi. Nie namawiał jednak żony, bo znał ją na tyle, że wiedział, iż odmówi. Jakie było jego zaskoczenie, kiedy sama wyszła z tą propozycją! Wychodził z założenia, że nie warto chwalić dnia przed zachodem słońca, dlatego nie ogłaszał jeszcze zwycięstwa, ale widział, że ostatnio zachowanie Magdaleny wyraźnie się zmieniło. Szło ku lepszemu. Wierzył w to. Sama z siebie wróciła na terapię, brała leki, konfrontowała się z własnymi lękami. Obawiał się, że ta chwila nigdy nie nadejdzie, tymczasem wyglądało na to, że Magdalena naprawdę zapragnęła zmiany.

– Zaniesiesz talerze do pokoju? – poprosiła, mieszając ze sobą składniki na sałatkę.

– Jasne. Myślisz, że muszę się przebierać? – zapytał, stając przed żoną.

Magdalena zmierzyła Michała krytycznym spojrzeniem.

– Nie, jest w porządku. To przyjacielska wizyta, nie musisz wskakiwać w garnitur – roześmiała się.

– Tak dawno nie mieliśmy gości, że już zapomniałem, co wypada, a co nie! – Mrugnął do niej.

– Przecież twoi rodzice często nas odwiedzają – zaprotestowała Magdalena.

– Ale jak sama powiedziałaś, to są moi rodzice. – Michał wzruszył ramionami. – To co innego.

Wyjął z szafki cztery małe talerze i wyszedł z nimi z kuchni. Z głębi domu docierały odgłosy najpierw kroków Michała, a po chwili naczyń ustawianych na stole.

Magdalena cichutko westchnęła. Miała mieszane uczucia wobec wizyty Piotra i jego żony. Zaproponowała to, bo rozwijanie umiejętności społecznych było jednym z elementów jej terapii. Chciała żyć jak inni. Spotykać się ze znajomymi, wychodzić z mężem na miasto, prowadzić towarzyskie rozmowy na imprezach firmowych zamiast chować się po kątach. Nowy lek działał na nią znacznie lepiej niż poprzedni. Nawet nie musiała w nagłych wypadkach posiłkować się xanaxem, bo była w stanie opanować napady lęku. Mogłaby powiedzieć, że jej życie szło w końcu ku dobremu, gdyby nie świadomość, że w każdej chwili może stracić Michała. To właśnie dlatego nie była przekonana, czy dobrze zrobiła, zapraszając Piotra i Kingę. Ufała mu. Wiedziała, że kolega nie zdradzi jej sekretu celowo, ale przecież mógł przypadkiem powiedzieć coś, co wzbudzi niepokój Michała. Poza tym Magdalena nie mogła mieć pewności, czy nie rozmawiał o tym ze swoją żoną. A stąd już prosta droga do katastrofy. Kobiety nie potrafią utrzymać języka za zębami. Mają wręcz patologiczną potrzebę dzielenia się informacjami z innymi. To dlatego Magdalena zawsze czuła się pewniej w męskim towarzystwie.

– Wszystko gotowe? – Głos Michała sprawił, że wróciła na ziemię.

– Prawie. Zanieś jeszcze, proszę, talerzyk z przekąskami.

Michał bez słowa wykonał jej polecenie. Po chwili wrócił do kuchni, przystanął obok żony i obserwował ją w milczeniu.

– Dlaczego tak na mnie patrzysz? – zapytała Magdalena, wycierając ręce w ręcznik papierowy.

– Bo jesteś piękna.

Za każdym razem, kiedy chwalił jej urodę, czuła się zażenowana. Wolała, żeby doceniał jej osiągnięcia, inteligencję czy wiedzę. Przecież człowiek nie ma żadnego wpływu na to, jakie geny przypadną mu w udziale. Jedni dostają w spadku piękno, inni brzydotę. Uważała, że człowieka powinno się chwalić za coś, na co sobie zapracował, a nie za urodę, która po prostu mu się przytrafiła. Nie zwracała jednak Michałowi uwagi, bo w gruncie rzeczy jego komplementy były miłe. Niesprawiedliwe, ale miłe.

Rozległ się dzwonek domofonu.

– Kurczę, a ja się jeszcze nie przebrałam! – przestraszyła się Magdalena. – Idź otwórz, ja zaraz zejdę.

Postawiła miskę z sałatką na stole w salonie, po czym pobiegła schodami na górę. Nie zaplanowała, co na siebie włoży, ale nie miała już czasu na zastanawianie się. Złapała pierwszą lepszą sukienkę i włożyła ją przez głowę. Zeszła na dół w momencie, kiedy Piotr i Kinga odwieszali płaszcze na wieszaki, a Michał zapraszał ich do salonu.

– Cześć! – Uśmiechnęła się nieśmiało, wyciągając dłoń w stronę Kingi, ale ona ją uściskała, co Magdalena zresztą uznała za niepotrzebną czułość. – Miło was widzieć.

– Dziękujemy za zaproszenie! – Kinga spojrzała niepewnie na męża. – Cieszę się, że w końcu mamy okazję poznać się bliżej. Piotr tak dużo o tobie opowiadał, że już zaczynałam być zazdrosna! – roześmiała się, ale Magdalena wcale nie była przekonana, czy to rzeczywiście żart. W firmie krążyły legendy o scenach zazdrości, które Kindze zdarzało się urządzać.

– O, widzisz! – podchwycił Michał. – Czyli byliśmy na tej samej pozycji!

Magdalena z uśmiechem na ustach prowadziła gości do salonu. Nie podobało jej się to, co usłyszała. Piotr tak dużo o tobie opowiadał. Czyli co?

Piotr przekazał na ręce gospodarza butelkę whisky.

– Nie wiedziałem, co pijesz, dlatego kupiłem to, co sam lubię – przyznał ze śmiechem.

Michał mu zawtórował.

– Doskonały wybór. – Poklepał Piotra po plecach.

Magdalena przypatrywała się tej scenie w milczeniu. Zazdrościła mężowi umiejętności odnalezienia się w niemal każdej sytuacji.

– Siadajcie – zachęcił gości Michał. – Może od razu przyniosę szklanki do whisky? A wy, drogie panie – zwrócił się do Magdaleny i Kingi – czego się napijecie?

– Ja dziękuję – odmówiła Magdalena.

– A ja poproszę o drinka. Pozostawiam pełną dowolność.

Magdalena została sama z Piotrem i jego żoną. Zapadła cisza. Spojrzała spanikowana na kolegę, ale on uśmiechnął się uspokajająco, jakby właśnie przekazywał jej telepatycznie wiadomość, że jej sekrety są u niego bezpieczne.

Kiedy Michał wrócił do salonu, postawił przed Kingą kolorowego drinka. Rozlał whisky do szklanek i wzniósł toast.

– To co, za spotkanie?

– Za spotkanie! – podchwycił Piotr.

Magdalena nalała sobie soku i również podniosła szklankę.

Michał rzadko pił alkohol, ale i tak nie lubiła, kiedy to robił. Przypuszczała, że wynikało to z wpojonych jej przez babcię zasad. Zofia po prostu gardziła alkoholem, wielokrotnie powtarzała, że pijaństwo dziadka zrujnowało jej życie i tylko Bogu zawdzięcza to, iż Edward się nawrócił. Magdalena uważała, że Boga nie należy w to mieszać, jednak wstręt do napojów wysokoprocentowych pozostał. Zawsze kiedy widziała, jak Michał podnosi kieliszek, w jej głowie rozbrzmiewały słowa babci. Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że jej mąż nie ma problemu z alkoholem – pił raz na kilka miesięcy – ale uraz pozostał. Ona sama pozwalała sobie góra na jeden, dwa kieliszki wina, i to tylko na wyjazdach.

– Nawet nie wiedziałem, że tu jest takie fajne osiedle – odezwał się Piotr. – To znaczy widziałem je z oddali, przejeżdżając jedynką, ale nigdy nie zapuszczałem się w te rejony!

– Rzeczywiście, mieszkamy trochę na końcu świata, przypadkiem tu nie dotrzesz – podchwycił Michał. – Długo szukaliśmy idealnego miejsca dla nas i prawdę mówiąc, już powoli traciliśmy nadzieję, że znajdziemy w rozsądnej cenie coś, co by nas interesowało, aż w końcu natrafiliśmy na ogłoszenie o budowie tego osiedla.

– Bardzo tu spokojnie – powiedziała Kinga.

– Ale chodzą plotki, że osiedle może być w przyszłości rozbudowywane, wtedy przestanie być tak ustronnie – wyjaśnił Michał.

– A jacy są sąsiedzi? – zapytała Kinga.

– Cóż... wiele na ich temat ci nie powiem, bo jeszcze nie zdążyliśmy ich dobrze poznać.

– Tutaj raczej nikt nie dba o podtrzymywanie dobrych relacji z sąsiadami – wtrąciła Magdalena. – Każdy żyje swoim życiem, nie zagląda innym za płot.

– Nie to co w naszych rodzinnych stronach – podsumował ze śmiechem Piotr, a Magdalena w jednej chwili zapragnęła go udusić gołymi rękami.

Nie powiedziała Michałowi, że dziadkowie Piotra mieszkają w wiosce obok Wąsewa. Oczywiście, że nie powiedziała! Wolała nie wymieniać nazwy rodzinnej miejscowości przy mężu, bo jeszcze by sobie przypomniał, że dawno nie odwiedzali jej dziadków i wypadałoby się przekonać, co u nich słychać.

Michał rzucił dyskretne spojrzenie w stronę Magdaleny, ale ona je zignorowała.

– W waszych rodzinnych stronach? – zapytał Michał Piotra, bo zrozumiał, że nie ma co liczyć na wyjaśnienie ze strony żony.

– Jakoś tak się zgadaliśmy, że moi dziadkowie mieszkają niedaleko wsi, w której z kolei dorastała Magdalena – wyjaśnił Piotr z obojętną miną. – Ale z tego, co wiem, nie znają się. To by dopiero było, co?

– Świat jest mały – rzuciła Magdalena, mając nadzieję, że nie zdradza jej ton głosu.

– Dlaczego mi nie powiedziałaś? – nie rozumiał Michał.

– Widocznie zapomniałam albo uznałam, że to nic ważnego – podsumowała Magdalena, nakładając na swój talerz sałatkę.

Słusznie uznała, że jeśli zacznie jeść, zainteresowanie towarzystwa jej osobą osłabnie.

Musiała przyznać sama przed sobą, że to był całkiem udany wieczór. Niewiele się odzywała, raczej przysłuchując się prowadzonym przy stole rozmowom, ale i tak dobrze się bawiła. Kinga dość szybko się wstawiła, ale była zabawna, więc Magdalena jej to wybaczyła. Piotr z Michałem prowadzili ożywione dyskusje o polityce, gospodarce i sporcie. Okazało się, że o ile zgadzali się ze sobą w pierwszych dwóch kwestiach (na szczęście!), o tyle piłka nożna ich podzieliła. Michał był za FC Barceloną, Piotr – za Realem Madryt. Przerzucali się osiągnięciami swoich ulubionych drużyn, a Magdalena i Kinga po cichu z nich pokpiwały i śmiały się pod nosem.

– Idę zapalić – oznajmiła Magdalena, wstając od stołu. – Ktoś ma ochotę mi towarzyszyć?

Miała cichą nadzieję, że zgłosi się Piotr, bo obawiała się zostawiać go samego z Michałem, ale niestety, chętna była tylko Kinga. Piotr był zbyt zajęty obroną swojego ulubionego zespołu. Zresztą Michał co chwilę dolewał im whisky, więc mieli co robić.

Magdalena i Kinga wyszły na zewnątrz przez taras, uprzednio zabrawszy swoje płaszcze. Kiedy oczom żony Piotra ukazał się widok z góry na miasto nocą, aż pisnęła z podziwu.

– Nie mówiłaś, że macie tu takie piękne widoki! Ile ja bym dała, żeby mieszkać na zboczu góry! – podekscytowała się. – Jeśli tylko usłyszysz, że osiedle jest rozbudowywane, musisz koniecznie dać nam znać!

– Tak, widok jest cudowny – potwierdziła Magdalena, odpalając papierosa. – Chcesz? – Podsunęła Kindze paczkę.

– Dzięki, mam swoje. – Kobieta zaczęła grzebać po kieszeniach. – Za szybko się pochwaliłam, zostawiłam papierosy w torebce. Mogę się jednak poczęstować?

– Jasne.

Paliły w milczeniu, patrząc na poruszające się w dole światła samochodów. Magdalena poprawiła poły płaszcza, bo wiatr wiejący od gór niósł ze sobą chłód.

– Wy też nie macie dzieci – Kinga nagle ni to zapytała, ni stwierdziła.

– Tak. – Magdalena nie wiedziała, co mogłaby dodać.

– I jak sobie z tym radzisz?

– Nie rozumiem.

– Bo ja już mam dość. Tyle nieudanych prób, wydanych pieniędzy, bólu, upokorzeń, a to wszystko na nic... – Kinga patrzyła przed siebie, zaciągając się papierosem.

– Och. – Magdalena nagle zrozumiała i poczuła się dziwnie. Nie wiedziała, jak ma powiedzieć tej rozżalonej kobiecie, że ona nie ma dziecka, bo po prostu nie chce. – Współczuję.

– Ucieszyłam się, kiedy Piotr powiedział, że nas zaprosiliście. Mamy mnóstwo znajomych, ale oni wszyscy mają dzieci – wyznała Kinga. – Za każdym razem, kiedy ich odwiedzamy, uświadamiam sobie, jak wiele mnie omija. Potem długo dochodzę do siebie, każde takie spotkanie muszę odchorować, dlatego zaczęłam zamykać się przed ludźmi.

– Nie miałam pojęcia, Piotr o niczym mi nie mówił... – zaczęła Magdalena, ale jej rozmówczyni weszła jej w słowo:

– Piotr jest bardzo skryty, nie lubi mówić o swoich problemach, zresztą jak większość mężczyzn. Uważają, że porażki godzą w ich ego, w jakiś sposób pozbawiają ich męskości, a przecież to bzdura! – Kinga się zachwiała. Dopiero wtedy Magdalena zaczęła się zastanawiać, ile drinków tamta wypiła. – Zresztą to ja mam problem, a nie on. On jest całkiem zdrowy. To ja...

– Już w porządku – przerwała jej Magdalena. Wcale nie dlatego, że nie chciała słuchać o problemach Kingi. Po prostu bała się, że żona Piotra tego pożałuje, kiedy tylko wytrzeźwieje.

– Nic nie jest w porządku. – Kinga przygasiła butem slima i zostawiła na trawniku. Gospodyni uznała, że posprząta jutro. – Mogłabyś mnie poczęstować jeszcze jednym papierosem?

Magdalena skinęła głową i podsunęła w jej stronę paczkę.

– Na zdrowie – roześmiała się sztucznie, aby rozładować atmosferę.

– Na zdrowie mi to raczej nie wyjdzie – podsumowała ze wzruszeniem ramion Kinga, odpalając kolejnego slima. – Rzuciłam cztery lata temu, gdy zaczęliśmy się starać o dziecko. Zaczęłam znów palić pół roku temu, kiedy okazało się, że... no wiesz... że nie mam żadnych szans na donoszenie ciąży. Po co mam się ograniczać, skoro i tak nic z tego nie będzie?

– Jasne. Ja nie wyobrażam sobie, że miałabym nie zapalić sobie papierosa do kawy. – Magdalena rozpaczliwie próbowała zmienić temat.

– Boję się, że Piotr odejdzie. Powiedz, ty masz z nim dobry kontakt... Myślisz, że mnie zostawi?

– Nie wiem. Nie. Na pewno nie – zakręciła się Magdalena. – Nie widzi poza tobą świata. Wiesz, zawsze możecie pomyśleć o adopcji...

Kinga rzuciła jej urażone spojrzenie.

– Oczywiście, że myślimy, ale to nie takie łatwe. Poza tym... na pewno mnie rozumiesz. Chciałabym zajść w ciążę, urodzić, karmić piersią – wyliczała. – A jeśli adoptujemy, to wszystko mnie ominie. No, ale dość o mnie! A jak jest z wami?

Magdalena odwróciła wzrok.

– Nie rozumiem, o co pytasz – powiedziała, chociaż doskonale wiedziała, o co chodzi.

– Leczycie się? Przepraszam za moją bezpośredniość, ale ze mną naprawdę możesz porozmawiać o wszystkim! W końcu jedziemy na tym samym wózku... – zauważyła ze smutkiem Kinga.

– Nie, to nie tak...

– Jeśli nie chcesz, zrozumiem. Sama jeszcze do niedawna nie potrafiłam o tym mówić. Przepraszam, jeśli...

– Nie – zaprotestowała Magdalena. – Nie chodzi mi o to. U nas jest po prostu inna sytuacja. Nie mamy dziecka nie dlatego, że nie możemy, a dlatego, że nie chcemy.

Jeszcze nie skończyła swojej wypowiedzi, a już jej pożałowała. Kinga patrzyła na nią smutnym wzrokiem, jakby nagle pojęła, jak bardzo świat jest niesprawiedliwy.

Rozdział 19

Magdalena wysiadła z autobusu i ruszyła w kierunku schodów. Nie znosiła jeździć zatłoczoną komunikacją miejską, ale lęk przed kolejnym atakiem w samochodzie był silniejszy niż głęboko zakorzeniona niechęć. Zwykle siadała z tyłu autobusu, ewentualnie stawała przy ostatnim wyjściu i wyciągała z torebki książkę. Wyłączała się na czas jazdy. Ludzie patrzyli na nią dziwnie, jakby sam widok człowieka czytającego powieść był dla nich zaskoczeniem, a co dopiero powieść w języku hiszpańskim! Nie zwracała jednak najmniejszej uwagi na współpasażerów. Po raz kolejny odkrywała Zafóna. Uważała książki tego pisarza za arcydzieła i głęboko wierzyła w to, że przetrwają te dziwaczne czasy. Ostatnio zresztą dyskutowali na ten temat w pracy z innymi tłumaczami. Zastanawiali się, czy współczesna literatura ma w ogóle szanse, aby zapisać się w pamięci potomnych. Kto z żyjących obecnie pisarzy za sto lat będzie niczym Sienkiewicz, Dostojewski, Austen, Tołstoj czy Reymont? Magdalena w pierwszej kolejności wymieniła Zafóna, rzecz jasna. Uważała, że spore szanse mają również Llosa, Atwood czy chociażby Tokarczuk.

Za każdym razem, kiedy sięgała po powieści Zafóna, odkrywała w nich kolejne, nawet nie drugie czy trzecie dno. Po tym właśnie poznawała dobrą literaturę – że można czytać ją wielokrotnie, a za każdym razem znajdować w niej coś nowego. Bo zasadniczo współczesne książki ją nudziły. Ona kocha jego, on kocha ją, ale on nie może, potem ona kocha jego, on kocha ją, ale ona nie chce, a na koniec wiadomo, że i tak się zejdą. Ten sam scenariusz, inne imiona, inne okoliczności. Zero ukrytego sensu, wszystko podane jak na tacy. Dlatego tak często wracała do Cmentarza Zapomnianych Książek. Ta literatura wymykała się wszelkim schematom i potrafiła zaskoczyć, nawet gdy już znało się treść.

Książki od zawsze były dla niej tym, co pozwalo zapomnieć o smutnej rzeczywistości. Babcia czasem narzekała, że czyta powieści nieodpowiednie dla swojego wieku – bo kto to widział, żeby dwunastolatka zaczytywała się w Mistrzu i Małgorzacie – i konsekwentnie podsuwała jej Musierowicz, która, owszem, była dobra, ale Magdalena chciała wykraczać poza schematy zwyczajnego życia, wprowadzać do swojej rzeczywistości elementy magii. Uważała, że ludzki rozum nie obejmuje wszystkiego, co człowieka otacza, dlatego poszukiwała nietuzinkowych rozwiązań. I odnajdywała je w książkach.

Teraz literatura pomagała jej na dodatek przetrwać nudną podróż autobusem i zapomnieć o ludziach, którzy napierali na nią z każdej strony. Przed dwoma tygodniami miała kolejny napad paniki, właśnie w komunikacji miejskiej, i musiała wysiąść dwa przystanki wcześniej. Książki pozwalały jej odlecieć daleko, nie myśleć o lęku. Traciła na chwilę kontakt ze swoim napiętym do granic możliwości ciałem, co akurat w jej przypadku było bardzo przyjemne.

Skręciła w prawo i zeszła schodami w dół. Spodziewała się, że natknie się na Piotra, który każdy dzień pracy zaczynał od papierosa, ale spotkała tylko jedną dziewczynę z działu finansowego. Skinęła jej głową i weszła do środka, myśląc o tym, jak wiele w jej życiu się zmieniło od jej pierwszego dnia pracy. Była wtedy sama i spodziewała się, że tak zostanie. Nie planowała związku, bo jakakolwiek relacja z drugim człowiekiem wiązała się z potencjalnym niebezpieczeństwem. A jednak miłość pojawiła się niespodziewanie – to jeden z tych frazesów, za którymi Magdalena nigdy nie przepadała, ale koniec końców musiała przyznać, że dużo w nim prawdy. Wcześniej wydawało jej się, że można kontrolować własne emocje, decydować o tym, czy kogoś pokochamy, czy też nie. Przekonała się, że to nieprawda. Człowiek ma wpływ na to, co zrobi z uczuciem – przyjmie je czy odtrąci – to już dzieje się na poziomie racjonalnym, nie posiada jednak żadnej władzy nad samymi emocjami.

Kiedy przyjmowała się do pracy, wynajmowała pokój ze studentkami. Nienawidziła tego mieszkania, bo współlokatorki ciągle urządzały w nim imprezy, poza tym było ciasno i duszno. Marzyła o większej przestrzeni. Szybko mogła pozwolić sobie na zmianę, bo zaproponowano jej imponującą pensję. Potem w jej życiu pojawił się Michał i wszystko potoczyło się błyskawicznie.

Lubiła swoją pracę. Naprawdę ją lubiła, nawet jeśli czasem na nią narzekała. W gruncie rzeczy jednak wracała do firmy z przyjemnością. Czasem wprawdzie przez jej głowę przemykała myśl, że może warto byłoby pójść na swoje i zacząć tłumaczyć literaturę, bo taki był plan docelowy, ale uważała, że jest na to za wcześnie. Mieli z Michałem kredyt, a z przekładów książek wpływy są raczej nieregularne. Na razie dobrze jej było w firmie.

Weszła do pokoju, który ku swojemu niezadowoleniu musiała dzielić z Angeliką i jeszcze drugą tłumaczką, Jowitą. Zdecydowanie wolała pracować w ciszy, a te dwie mówiły stanowczo za dużo. Całe szczęście, że kiedy Magdalena zwracała im uwagę, robiły urażone miny, ale dostosowywały się i przez najbliższe pół godziny siedziały cicho. Zresztą ich praca nie była w pełni stacjonarna. Często towarzyszyły prezesowi i innym pracownikom w spotkaniach, mogły też zabierać mniej ważne dokumenty do domu. Magdalena nie była więc skazana na koleżanki przez osiem godzin dziennie.

– Cześć – rzuciła w ich stronę, zamykając za sobą drzwi.

Kolejna kość niezgody. Magdalena nie rozumiała, jak można pracować przy otwartych drzwiach. Podejrzewała jednak, że jej współpracownice po prostu lubią wiedzieć, co dzieje się w firmie. Często przyłapywała je na podsłuchiwaniu. Stosunki Magdaleny z Jowitą i Angeliką można określić krótkim: tolerowały się, chociaż Angelika z niewiadomych względów wciąż toczyła z nią wojnę. Wyłapywała jej potknięcia i z każdym biegła do prezesa. Magdalena zatrzymała wzrok na koleżance, bo nagle przypomniała sobie to, o czym mówił jej jakiś czas temu Piotr. Ciekawa była, czy młodszej koleżance udało się w końcu skruszyć twarde serce szefa, ale przypuszczała, że nie, bo gdyby tak było, cała firma huczałaby od plotek.

– Dlaczego tak na mnie patrzysz? – obruszyła się Angelika.

Magdalena wzruszyła ramionami. Za każdym razem, kiedy to robiła, słyszała w głowie głos babci, która wychowana w zupełnie innych czasach, uważała takie zachowanie za niegrzeczne.

– Ładnie dziś wyglądasz – powiedziała Magdalena, wiedząc, że wpędzi tym współpracownicę w zażenowanie.

Kiedy Angelika była wobec niej niemiła, ona starała się zachowywać dokładnie odwrotnie.

– No co ty, nie wyspałam się, a na brodzie wyskoczył mi pryszcz.

Dlaczego kobiety nie potrafią przyjmować komplementów? Zamiast podziękować, zaprzeczają, podkreślają swoje niedoskonałości, których inni nawet by nie zauważyli, gdyby one nie wskazały ich palcem.

– Rzeczywiście, okropny. Najpierw widać tego pryszcza, a dopiero potem ciebie – podsumowała Magdalena, zawieszając płaszcz na wieszaku i udając, że nie dostrzega, jak Angelika pokazuje jej język.

Podeszła do biurka i włączyła komputer, aby sprawdzić służbową skrzynkę mailową. Uważała, że to idiotyczne – pozwala im się zabierać dokumenty do domu, podczas gdy zalogowanie się na pracowniczą pocztę było możliwe tylko na komputerach podpiętych do sieci firmowej.

Zorientowała się, że jest coś na rzeczy, bo Angelika uparcie się w nią wpatrywała i wyglądała, jakby nie mogła usiedzieć w fotelu. Koleżanka w napięciu czekała, aż otworzy skrzynkę. Magdalena kliknęła w nagłówek pierwszej od góry wiadomości, zatytułowanej Ważne!, i zaczęła czytać. W pierwszej chwili poczuła rozczarowanie, ale to było tylko takie małe ukłucie. Chciała już iść do prezesa, zapytać, co to w ogóle ma znaczyć, ale odpuściła. Oparła głowę o zagłówek fotela i się zamyśliła, świadoma, że Angelika i Jowita ją obserwują, czekając na jej reakcję. Pomyślała, że nie da im tej satysfakcji. Zmusiła usta do uśmiechu.

– Gratuluję – powiedziała spokojnie do Angeliki. – Zdaje się, że długo czekałaś na swoją szansę. Mam nadzieję, że właściwie ją wykorzystasz.

Koleżanka, nieco zbita z tropu i wyraźnie w bojowym nastroju, rzuciła jej prowokacyjne spojrzenie.

– Masz co do tego jakieś wątpliwości?

– Szczerze? Nie – przyznała Magdalena. – Jesteś bardzo dobrą tłumaczką, świetnie znasz język, a do tego masz cechę, która jest szczególnie ważna w tym zawodzie – elastyczność. Uważam, że jeśli skupisz się na tym, na czym powinnaś, i przestaniesz knuć intrygi, zajdziesz naprawdę daleko, czego ci życzę.

Angelika wyglądała, jakby właśnie dostała w twarz. Na pewno spodziewała się, że Magdalena nie zrezygnuje tak łatwo. Chodziło przecież o jedno z najważniejszych spotkań negocjacyjnych, o którym w firmie mówiło się od miesięcy. I rzeczywiście, jeszcze do niedawna Magdalena dałaby się pokroić, żeby być główną tłumaczką na tym mitingu, ale... Jakie to wszystko miało właściwie znaczenie?

– Mówisz poważnie? – Angelika spojrzała na nią niepewnie. – Chyba powinnam się obrazić za twoją sugestię, że knuję intrygi.

Magdalena się roześmiała. Jowita przyglądała się w milczeniu dwóm koleżankom, rzucając spojrzenia to w prawą, to w lewą stronę ringu.

– Proszę cię. Obie doskonale wiemy, że to ty pobiegłaś do prezesa z tą rewelacją o moim leczeniu i dlaczego to zrobiłaś. I wiesz co? – zawahała się Magdalena. – W gruncie rzeczy cię rozumiem. Kilka lat temu sama byłam na twoim miejscu, niepewna swojej pozycji w firmie i przyszłości. Wprawdzie wybrałam inną drogę, nie próbowałam żadnych numerów, tylko postawiłam na ciężką pracę, ale rozumiem cię, bo tak jak i ty mam wielkie ambicje i nieustającą potrzebę, aby udowadniać sobie i innym, że jestem najlepsza. Im szybciej zdasz sobie sprawę, że to droga donikąd, tym lepiej dla ciebie! Ja dopiero teraz powoli do tego dochodzę i uwierz, nie jest mi łatwo. Możesz jeszcze zawrócić.

Jowita spuściła głowę, bo zrozumiała, że właśnie jest świadkiem czegoś dziwnego. Jakby wyznania, ale też porady. Angelika mrugała szybko, próbując ustalić, czy powinna się obrazić, czy jednak podziękować. Magdalena rozstrzygnęła jej wątpliwości, wstając od biurka i wychodząc z pomieszczenia. Zamknęła za sobą drzwi, za którymi panowała absolutna cisza.

Weszła do łazienki i przekręciła zamek. Nie chciała, żeby ktoś jej przeszkadzał. Pochyliła się nad umywalką i zwilżyła twarz dłonią. Powoli podniosła głowę i zatrzymała wzrok na lustrze. Spojrzała sobie prosto w oczy. Oddychała głęboko. Puls nieznacznie przyspieszył, ale wszystko miała pod kontrolą. Zadziwiające, ale naprawdę myślała tak, jak powiedziała. Jakby w jednej chwili to, o co walczyła przez niemal całe swoje dorosłe życie, przestało mieć znaczenie, przeskoczyło z listy spraw najistotniejszych na tę z rzeczami błahymi, którym nie warto poświęcać uwagi.

Jak się czuła z tym, że prezes wybrał Angelikę do tłumaczenia tego spotkania? Zupełnie neutralnie. Ani dobrze, ani źle. Tak bardzo bała się chwili, kiedy przestanie być numerem jeden, a teraz nie czuła kompletnie nic. Nawet specjalnie nie zależało jej na tym, żeby poznać powód takiej decyzji szefa. Czy chodziło o jej problemy ze zdrowiem, czy raczej o wrodzony, choć sztucznie podkreślony urok Angeliki – jakie to wszystko miało znaczenie? Nie potrzebowała już nieustannie być utrzymywana w poczuciu swojej doskonałości i to odkrycie sprawiło, że zaśmiała się do swojego odbicia w lustrze. Śmiała się w głos, nie zastanawiając się nad tym, że jeśli ktoś zatrzyma się pod drzwiami do łazienki i odkryje, kto jest w środku, tym razem naprawdę zostanie uznana za wariatkę.

Opuściła łazienkę, kiedy się uspokoiła i poczuła, że może wracać do pracy. Otworzyła drzwi z impetem, uderzając w coś, co znajdowało się za nimi. Kiedy usłyszała głośne „aua!”, zrozumiała, że to nie coś, a ktoś. Wyskoczyła zza drzwi i ujrzała Piotra trzymającego się za głowę.

– Chcesz mnie zabić? – Rozmasował obolałe miejsce. – To ja idę cię ratować, a ty tak mi się odpłacasz?

Magdalena zmarszczyła brwi.

– Zaraz. Jak to: idziesz mnie ratować?

– Angelika do mnie przyszła i powiedziała, że zamknęłaś się w łazience. Podobno martwiły się z Jowitą, czy wszystko z tobą w porządku.

Parsknęła śmiechem.

– Angelika i Jowita martwiły się o mnie? Czym jeszcze zaskoczy mnie ten dzień?

– Hej, nie żartuj sobie! Bałem się o ciebie... że no wiesz. – Piotr włożył ręce do kieszeni i uciekł wzrokiem.

Magdalena z niedowierzaniem pokręciła głową.

– Nie każdy, kto leczy się psychiatrycznie, ma myśli samobójcze – westchnęła z rezygnacją. – Naprawdę myślałeś, że podetnę sobie żyły, bo prezes wybrał do tłumaczenia spotkania Angelikę zamiast mnie?

– No... nie – przyznał niepewnie Piotr. – Ale z wami, kobietami, nigdy nic nie wiadomo, dlatego wolałem sprawdzić.

– Dziękuję, wszystko ze mną w porządku – uspokoiła go Magdalena, uznając rozmowę za zakończoną.

Chciała go ominąć, ale Piotr tkwił uparcie w miejscu.

– Coś jeszcze?

– Mnie możesz powiedzieć.

– Ale co ci mam powiedzieć? – zdenerwowała się.

– Wszystko. Że jesteś zła, wściekła, wkurwiona, że czujesz się pokrzywdzona i w gruncie rzeczy prezes zrobił ci świństwo. – Piotr zamachnął się ręką, omal nie wytrącając dokumentów praktykantce, która właśnie przechodziła obok.

– Ciii! – uciszyła go Magdalena. – Pamiętaj, że ściany mają uszy. A poza tym... nie jestem zła, naprawdę. To zadziwiające, ale nie poczułam kompletnie nic. Prezes wybrał Angelikę i tyle w tym temacie. To nie koniec świata!

– Na pewno? Bo jeśli chcesz, mogę spróbować z nim porozmawiać...

– Och, daj już spokój! Lepiej chodźmy zapalić, bo wzbudzamy niezdrowe zainteresowanie. Tylko czekam, aż ktoś puści plotkę, że kochankowie kłócili się na korytarzu, na oczach wszystkich!

– Kochankowie? – zdziwił się Piotr. – To my mamy romans?

– A nie wiedziałeś? – zachichotała Magdalena. – Spodziewałeś się, że nasze wspólne wyjścia na papierosa przejdą bez echa?

– To może pójdziemy do łóżka, skoro i tak wszyscy myślą, że mamy romans?

Magdalena zmroziła go spojrzeniem.

– Mam nadzieję, że żartowałeś.

– Oczywiście, że tak! Poznałem już twojego męża, a żona kumpla to rzecz święta! – Mrugnął do niej. – W każdym razie na papierosa zejdziemy później, bo zaraz mam ważne spotkanie, w porządku?

– Jasne, wpadnij, jak będziesz schodził na dół! – Magdalena pożegnała kolegę i wróciła do swojego biura, w którym panowała iście grobowa atmosfera, choć teoretycznie Angelika powinna świętować swój sukces.

Kiedy otworzyła drzwi, Angelika nie zaszczyciła jej nawet spojrzeniem.

– Wszystko w porządku? – zapytała na jej widok Jowita. – Myślałyśmy, że coś ci się stało!

– W porządku – powiedziała tylko Magdalena i usiadła przy swoim biurku.

Zorientowała się, że odchodząc od komputera, zapomniała wygasić ekran, aby nikt niepowołany nie dostał się do jej korespondencji, ale nie wyglądało na to, by ktokolwiek próbował korzystać z jej poczty. Miałaby jednak problemy, gdyby szef się dowiedział, że zostawiła komputer z dostępem do służbowej skrzynki bez zabezpieczenia. Miał prawdziwego kręćka na punkcie bezpieczeństwa, zwłaszcza tego, które miało w nazwie przedrostek „cyber-”.

– Dzwonił twój telefon – przypomniała sobie nagle Jowita.

Magdalena tylko skinęła głową. Uznała, że później sprawdzi, kto próbował się z nią skontaktować. Zajęła się przeglądaniem wiadomości, bo wcześniej przeczytała tylko tę jedną od prezesa. Kiedy upewniła się, że nikt nie chce od niej niczego, co miałoby być na już, złapała torebkę. Otworzyła ją, ale dłuższą chwilę zajęło jej wyłowienie z jej czeluści telefonu. Przeżyła kolejnego tego dnia zdziwienie – chyba nawet większe niż to, jakie wywołał u niej mail od szefa. Osobą, która próbowała się do niej dodzwonić, był dziadek. Rzadko się zdarzało, żeby Edward telefonował do kogokolwiek. Po prostu nie był typem człowieka, który lubi gawędzić godzinami o niczym. To babcia zwykle dzwoniła, żeby zapytać, co słychać.

Jej puls przyspieszył, a mięśnie się napięły, kiedy dotarło do niej, co może oznaczać telefon dziadka. Ściskając w ręku smartfona, wyszła na drżących nogach do łazienki, z której przed chwilą wyszła. Tylko tam będzie mogła w spokoju porozmawiać.

Wybrała numer dziadka. Odczekała siedem sygnałów. Już miała się rozłączyć, kiedy w ostatniej chwili usłyszała jego donośny głos. Edward słabo słyszał, toteż porozumiewał się z innymi wyłącznie za pomocą krzyku.

– Dziadku, co z babcią? – rzuciła Magdalena do słuchawki.

– Z babcią? – zdziwił się Edward. – A niby co miałoby być?

– No... nie wiem. Wystraszyłam się, kiedy zobaczyłam, że dzwoniłeś – wyjaśniła wnuczka.

– Nie przejmuj się, złego licho nie bierze! – roześmiał się dziadek. – Ona jeszcze nas wszystkich przeżyje, wspomnisz moje słowa!

Magdalena miała ochotę powiedzieć dziadkowi, że jeśli babcia rzeczywiście przeżyje całą rodzinę, ona raczej nie wspomni jego deklaracji, bo przecież sama będzie już martwa, ale uznała, że nie ma co się rozdrabniać. Chciała jak najszybciej dowiedzieć się, co się stało. Bo skoro nie babcia, to kto? Nie dopuszczała do siebie myśli, że dziadek mógł zadzwonić do niej w innej sprawie, niż żeby poinformować ją o czyjejś śmierci.

– To dobrze. Czyli wszystko jest w porządku?

– No... tak – zawahał się Edward. – Zadzwoniłem do ciebie, bo... Noszę się z tym zamiarem już od kilku dni, ale sama rozumiesz, przez cały czas Zośka kręci się koło mnie, musiałem odczekać, aż będę mógł swobodnie rozmawiać. Wyszła z pół godziny temu do Klesiakowej, więc nie wróci wcześniej niż w południe!

– Rozumiem, ale o czym chcesz ze mną porozmawiać? Ja jestem w pracy, nie za bardzo mogę... – zaczęła Magdalena, ale dziadek wszedł jej w słowo:

– W takim razie będę się streszczał, ale muszę ci to powiedzieć teraz, bo potem znów długo nie będę miał okazji. Po prostu muszę, inaczej się uduszę! – krzyknął Edward tak głośno, że Magdalena aż odsunęła słuchawkę od ucha.

– W takim razie słucham.

– Jan wyszedł z więzienia.

Dłuższą chwilę zajęło jej ustalenie, że mówiąc „Jan”, dziadek miał na myśli jej ojca. Niby oczywiste, a jednak potrzebowała czasu, aby to do niej dotarło. W domu dziadków unikano rozmów o nim, a jeśli już, nikt nie używał jego imienia. Mówiono „on”, ewentualnie „twój ojciec”, ale zawsze z pogardą. Przestał być po prostu Janem w momencie, kiedy zamachnął się na życie ukochanej córki Kędzierskich. Zasłużył na niepamięć.

– O mój Boże – wychrypiała do telefonu Magdalena.

– Zośka uważa, że nie powinniśmy ci o tym mówić, ale ja się z nią nie zgadzam – zadeklarował Edward.

W innych okolicznościach Magdalena prawdopodobnie zagwizdałby z podziwu.

– To już twoja sprawa, co zrobisz z tą wiedzą – kontynuował dziadek – ale nie można tego przed tobą ukrywać. Nie chciało mi się kłócić z Zośką, dlatego postanowiłem, że zadzwonię do ciebie, jak nie będzie jej w domu.

– Dziękuję... Dobrze zrobiłeś. Chyba – bąknęła Magdalena. – Widziałeś się z nim?

– Myślisz, że życie mi niemiłe? Przecież twoja babcia by mi żyć nie dała, gdybym się z nim spotkał! Zadzwonić do ciebie w tajemnicy to coś innego niż spotkać się w konspiracji z jej największym wrogiem. Jestem pewien, że zanim zdążyłbym o tym w ogóle pomyśleć, ona już by wiedziała! – powiedział dziadek. – Wiem, że wyszedł, bo dzwoniła do nas Lidia, znaczy się jego matka. Twoja babka, no! – zaplątał się. – Prosiła o twój numer telefonu, ale Zośka nie pozwoliła mi go dać. Byłem jednak na tyle przytomny, żeby spisać numer do niej, więc gdybyś chciała...

– Nie. Nie ma takiej możliwości – zaprotestowała Magdalena.

– Ja cię do niczego zmuszać nie będę. On by bardzo chciał się z tobą spotkać, porozmawiać, wytłumaczyć.

– Wytłumaczyć?! Dziadku, czy ty słyszysz, co ty mówisz? Chciałby mi wytłumaczyć, dlaczego zamordował moją matkę?!

Dyszała ciężko.

– Zapłacił za to. Przesiedział w więzieniu dwadzieścia pięć lat. To mało?

– I ty stajesz po jego stronie? – Magdalena podniosła głos. – Przecież ten człowiek zabił ci córkę!

Po drugiej stronie zapadła cisza. Już myślała, że połączenie zostało zerwane, kiedy usłyszała przytłumiony głos Edwarda:

– Widzisz, twoja babka biega co niedzielę do kościoła, mamrocze o przebaczeniu, a sama jest pełna nienawiści i żalu... Nie wiemy, co tam się stało. Możemy się tylko domyślać.

Rozdział 20

Magdalena nie wyspała się porządnie od dnia, w którym dziadek zadzwonił i zburzył resztki jej spokoju. Była bardzo poruszona informacją, że ojciec wyszedł z więzienia i próbował się z nią skontaktować przez dziadków. Z góry odrzuciła tę propozycję – nie wyobrażała sobie, że po tym wszystkim, co się stało, miałaby spojrzeć mu w oczy i z nim porozmawiać. Ale skłamałaby, gdyby powiedziała, że nie ma żadnych wątpliwości. Przez ostatnie dni chodziła zamyślona i roztargniona. Gdyby chociaż mogła sobie coś przypomnieć, cokolwiek, co dałoby jej jakiś punkt zaczepienia... Czuła ogromne zmęczenie, nie tylko fizyczne, ale też psychiczne. Wciąż toczyła walkę ze swoją pamięcią, próbując znaleźć do niej klucz, ale wyglądało na to, że umysł skutecznie ukrył wspomnienia. Nie potrafiła odnaleźć ścieżki, która by do nich prowadziła. To ją frustrowało i fascynowało jednocześnie. Traktowała swoją pamięć poniekąd jako problem badawczy. Ludzki umysł wciąż, mimo wielu lat badań, nie został w pełni poznany. Magdalena brała udział w konkretnych wydarzeniach, w jej ciele zachował się ich ślad, ale ona sama ich nie pamiętała. Czyż to nie w pewien sposób pasjonujące?

Jej serce pozostawało rozdarte. Bo z jednej strony była świadomość, że wystarczy wykonać tylko jeden ruch, aby odzyskać choć jednego z rodziców, aby przestać być mentalną sierotą, bo przecież jej ojciec był, istniał gdzieś tam i proszę, właśnie wyszedł z więzienia. Ale z drugiej strony wiedziała, że nie może, po prostu nie może tego zrobić, choćby ze względu na pamięć o matce. Jej mama była dobrą, opiekuńczą i troskliwą kobietą, nawet jeśli czasem się denerwowała, tak jak wtedy, gdy Magdalena nie posłuchała jej i weszła do morza zbyt głęboko. Dom zawsze lśnił czystością, co chwilę podgrzewany obiad stał na kuchni, na zewnątrz suszyło się pranie pachnące płynem Coral, a Izabela jeszcze znajdowała czas, aby pobawić się z córką lalkami i poukładać puzzle.

– Była świetnia zorganizowana, ta moja córka – wzdychała często babcia Zofia. – Ty wiesz, że to ona nauczyła cię pisać? Nie miałaś jeszcze pięciu lat, pukałam się w czoło, kiedy mówiła, że uczy cię liter, ale ona dbała o twój rozwój i widzisz, miała rację, bo szybko opanowałaś pisanie i czytanie...

Magdalena oddałaby wszystko, aby to pamiętać. Straciła matkę podwójnie. Pierwszy raz, kiedy mama wydała ostatnie tchnienie na kuchennej podłodze. Drugi, gdy o niej zapomniała. Miała z tego powodu ogromne wyrzuty sumienia, zupełnie jakby świadomie skazała Izabelę na niebyt, a przecież nie miała najmniejszego wpływu na to, co się stało. Dlatego od najmłodszych lat prosiła babcię, żeby opowiadała jej o mamie. Z tych wspomnień utworzyła sobie obraz mamy czułej, mądrej i przy okazji pięknej. Nie kochała jej, bo przecież jej nie znała. Kochała jej wyobrażenie. Magdalenie to jednak nie wystarczało. Za każdym razem, kiedy na szkolną akademię zamiast rodziców przychodzili dziadkowie, kiedy jej koleżanki przygotowywały laurki na Dzień Matki, kiedy ich mamy odbierały je ze szkoły, czuła narastającą złość. Ojciec pozbawił ją tego wszystkiego. I ona miałaby się z nim spotkać? Dać mu szansę się wytłumaczyć?

***

Kolejna nieprzespana noc. Kolejny dzień w pracy przetrwany siłą rozpędu. Ojciec znowu namieszał w jej życiu. Tylko on tak potrafił. Nawet gdy był nieobecny, to i tak mącił. Magdalena cieszyła się, że to Angelika pojechała na to spotkanie. Ona miałaby problem ze skupieniem się. Jej myśli krążyły wokół ojca. Zastanawiała się, jak teraz wygląda, czy więzienie go zmieniło, czy żałuje. I dlaczego. Tak, to ostatnie było najważniejsze. Dlaczego jej to zrobił? Babcia przebąkiwała, że pewnie poznał inną babę (tak mówiła), a Izabela nie chciała zgodzić się na rozwód. Bo ona go kochała. Bardzo, aż za bardzo. To raz – ta głupia miłość. Głupia, bo kosztowała ją życie. A dwa, że Izabela była wychowywana w wierze, w rodzinie dość konserwatywnej. Jako mała dziewczynka była świadkiem, jak jej matka wybacza nielojalnemu mężowi i przyjmuje go z powrotem, bo, no właśnie, rodzina, dziecko, dom i jeszcze raz rodzina. Ten argument w pewnym momencie przestał trafiać do Magdaleny, bo przecież ona sama też została wychowana w wierze, a uważała się za raczej wątpiącą, ale to, co mówiła babcia Zofia, nadal miało sens. Takie wytłumaczenie wydawało się najrozsądniejsze. Zabił, bo zamierzał pozbyć się żony, która nie chciała dać mu rozwodu. Ostatnio w mediach było głośno o podobnej sprawie. Policjant zamordował żonę i upozorował jej zniknięcie, bo chciał zacząć nowe życie z inną kobietą. W historii ojca były jednak potężne luki, które sprawiały, że w serce Magdaleny wkradała się wątpliwość i tak naprawdę niczego już nie była pewna. Bo jeśli rzeczywiście chciał zacząć od początku, z inną, dlaczego sam oddał się w ręce policji? Dlaczego nie uciekał, nie kluczył? Ułożył perfekcyjny plan i zwątpił w dwie godziny?

W biurze panowała idealna cisza. Angelika była na spotkaniu, Jowita u lekarza. W takich warunkach mogła udawać, że pracuje, i nikt jej w tym nie przeszkadzał. Raz czy dwa zajrzał do niej Piotr, by spytać, jak się ma i czy idzie zapalić, ale nie miała na to ochoty. Musiałaby zejść schodami, potem wejść z powrotem, ubierać się, rozbierać. Nie. Marzyła tylko o tym, żeby znaleźć się w łóżku, choć wiedziała, że znów nie zmruży oka. Zasypiała zwykle dopiero nad ranem, a godzinę później odzywał się budzik.

Kilkakrotnie w ciągu dnia zastanawiała się całkiem poważnie nad tym, czy nie odwołać sesji psychoterapeutycznej, ale dzielnie wytrwała w postanowieniu, że tego nie zrobi. Straciła już zbyt wiele czasu, a poza tym musiała z kimś porozmawiać o ojcu, bo czuła, że jest na prostej drodze do postradania zmysłów. Kiedy więc wybiła czwarta, wyszła z biura, rozmawiając przez telefon. Wezwała taksówkę, bo nie czuła się na siłach tłuc się autobusem na Złote Łany. Była na miejscu o wiele za wcześnie, zdążyła jeszcze wejść do Żabki i zamówić hot-doga, z którego trzy czwarte wyrzuciła do kosza. Kiedyś miała naprawdę ładne, kobiece kształty. Tamte czasy dawno jednak minęły, a w miejsce zgrabnej, atrakcyjnej kobiety pojawiła się wychudzona zjawa, której wiecznie było zimno. Zdecydowanie bardziej podobała się sobie w tamtej wersji, choć Michał uparcie twierdził, że w każdej jej do twarzy. Ona jednak wiedziała swoje. Z lustra patrzyła na nią nieznajoma twarz z wielkimi oczami i wystającymi kośćmi policzkowymi.

Weszła do środka i usiadła w poczekalni. Zaczęła bezmyślnie przeglądać jeden z magazynów leżących na stojaku. Trafiła na wywiad ze znaną piosenkarką, która zaistniała dzięki jakiemuś talent show, a teraz opublikowała książkę, którą z braku lepszego określenia Magdalena nazwałaby autobiografią. Przynajmniej tak wynikało z wywiadu. Piosenkarka przekonywała w rozmowie młode dziewczyny, że powinny poddawać się zabiegom estetycznym, bo tego wymaga od nich współczesny kanon piękna. Magdalena zatrzymała wzrok na dołączonym do wywiadu zdjęciu celebrytki aspirującej do bycia pisarką. Spojrzała na jej usta i skrzywiła się odruchowo. No cóż, skoro tak właśnie prezentuje się współczesny kanon piękna, to Magdalena woli jednak pozostać brzydka...

Drzwi gabinetu otworzyły się. Alicja Twardowska przywitała ją uśmiechem i zachęciła, aby weszła do środka i tam na nią poczekała.

– Tylko skoczę do toalety. Zaraz wracam – powiedziała i zniknęła w głębi korytarza.

Magdalena odłożyła magazyn na miejsce, zawahawszy się. Zastanawiała się, czy nie powinna go wyrzucić, bo istniało przecież prawdopodobieństwo, że wpadnie w ręce młodej dziewczyny, która po lekturze wywiadu z piosenkarką dojdzie do wniosku, że koniecznie musi się poddać operacji plastycznej nosa, bo inaczej nie osiągnie stanu szczęścia i równowagi. Koniec końców jednak zostawiła gazetę na stojaku. I tak była dostępna we wszystkich kioskach.

Usiadła na dobrze już sobie znanej skórzanej kanapie. Rozejrzała się wokół. Zatrzymała wzrok na obrazie, który zawisł niedawno albo wcześniej po prostu go nie dostrzegała. Reprodukcja Muncha. Nie wiedziała, czy akurat Krzyk w gabinecie psychoterapeutycznym był dobrym wyborem. A może właśnie najlepszym? Nie zamierzała tego jednak komentować. Wierzyła, że Twardowska wie, co robi. W końcu ten jeden z najsłynniejszych obrazów przedstawiał zagubionego we współczesnym świecie człowieka cierpiącego z powodu bólu egzystencjalnego, chociaż gdyby ktoś zechciał spytać Magdalenę o zdanie, stwierdziłaby, że to raczej schizofrenik, próbujący uciec przed głosami w swojej głowie.

Terapeutka wróciła do gabinetu. Zamknęła za sobą drzwi i uśmiechnęła się do pacjentki przepraszająco. Sięgnęła po pokrowiec z okularami, który leżał na biurku. To zainteresowało Magdalenę. Nigdy nie widziała jej w okularach. Obserwowała Twardowską, kiedy ta poprawiała oprawki.

– Nie nosiła pani wcześniej okularów – zauważyła pacjentka, zanim zdążyła się ugryźć w język.

Co ją to obchodziło?

– Wczoraj odebrałam – wytłumaczyła Alicja, siadając naprzeciw Magdaleny. Na kolanach położyła, oczywiście, nieodłączny notes. – Ostatnio bardzo pogorszył mi się wzrok. Sądzę, że to od czytania w półmroku. Wieczorem lubię sięgnąć po dobrą książkę, a moje dziecko się wybudza, kiedy w mieszkaniu jest zbyt jasno.

Magdalena skinęła głową na znak, że rozumie. A więc Twardowska miała dziecko. Ciekawe, jaką była matką.

– Co pani czyta?

Alicja się zawahała, jakby nie wiedziała, czy powinna odpowiadać na to pytanie. Chyba uznała, że nie zdradzi zbyt wiele o sobie, jeśli poda nazwiska ulubionych autorów.

– Najchętniej sięgam po powieści historyczne z drugą wojną światową w tle. Poza tym zaczytuję się w reportażach. Łazarewicz, Lipiński, Winnicka, Ostałowska, Grzebałkowska, Wójcik... Mogłabym tak wymieniać bez końca – zreflektowała się Twardowska. – W każdym razie czytam głównie polską literaturę.

– Nie lubię reportaży – przyznała Magdalena. – Smucą mnie. Proszę zauważyć, że nie pisze się reportaży o sprawach wesołych. Zawsze są to tematy trudne, bolesne.

Nie mogła przyzwyczaić się do widoku terapeutki w okularach. Uważała, że do jej twarzy bardziej pasują prostokątne oprawki, tymczasem Twardowska postawiła na okrągłe. Błąd.

– Ma pani rację, ale z drugiej strony... jak wyobraża sobie pani reportaż o szczęściu? O czym mieliby pisać reportażyści?

– Może po prostu o tym, jak być szczęśliwym? – Magdalena przygryzła dolną wargę.

– Wtedy to nie będzie reportaż, a poradnik – podsumowała Alicja.

– Nieważne – sapnęła ze zniecierpliwieniem pacjentka, choć to przecież ona zaczęła temat. – Mój ojciec wyszedł z więzienia – wyrzuciła z siebie szybko, po czym spuściła wzrok.

– I jak się pani z tym czuje? – zapytała Twardowska, płynnie przechodząc od niezobowiązującej rozmowy do psychoterapii.

– Nie mogę spać. Dużo myślę o przeszłości. Jestem mocno poruszona – powiedziała Magdalena, skupiając się na tym, aby właściwie zwerbalizować swoje emocje.

Chyba jej się to udało.

Alicja milczała, co Magdalena odebrała za jednoznaczny sygnał do tego, że to ona powinna pociągnąć wątek. Na początku miała problemy z odnalezieniem się na sesjach. Rozmowy z terapeutą w niczym nie przypominają pogawędek towarzyskich. Magdalena przypuszczała, że nie poradziłaby sobie w tym zawodzie, bo naturalnym odruchem jest mówienie innym, co mają robić, kiedy przychodzą się wyżalić. W gabinecie psychoterapeutycznym było inaczej. Terapeuta nigdy nie doradzał, nie podsuwał gotowych rozwiązań.

– On chciałby się ze mną spotkać, ale to nie jest dobry pomysł. Nie powinnam się do niego zbliżać, muszę się trzymać od niego z daleka.

– Musi pani?

– Tak, muszę. Muszę, chcę, nieważne. Jak zwał, tak zwał. Moja mama na pewno by tego nie chciała.

– A skąd może pani wiedzieć, czego chciałaby pani mama? – Alicja zatrzymała na dłużej wzrok na Magdalenie.

– Nie wiem, ale skoro ją zabił...

– Jaką osobą była pani mama? Zdecydowaną, stawiającą jasne warunki, zawziętą czy raczej uległą, podporządkowującą się mężowi?

Magdalena posłała terapeutce spanikowane spojrzenie. Skąd miała widzieć? Przecież jej nie pamiętała.

– Z tego, co babcia mówiła... – zaczęła, ale Twardowska weszła jej w słowo:

– A jak pani ją pamięta?

– Nie pamiętam. W tym problem. – Magdalena zacisnęła ze złością wargi.

Przecież jej o tym mówiła! Po co robi te notatki, skoro i tak z nich nie korzysta?

– Proszę spróbować sobie przypomnieć. Cokolwiek.

– To na nic. – Magdalena prychnęła ze złością. – Wielokrotnie próbowałam, ale nie potrafię. Pamiętam tylko jakieś urywki, które w żaden sposób nie składają się w całość.

– Co ma pani na myśli? – drążyła Alicja.

– Nie lubiłam leżeć na poduszce mamy. Ona uczyła mnie pływać i złościła się, kiedy mi nie wychodziło. Widzi pani, matka była perfekcjonistką i tego samego wymagała ode mnie – dodała szybko Magdalena, bo poczuła się w obowiązku bronić Izabeli. – Ale bardzo o mnie dbała. Dobrze gotowała. Zrezygnowała z pracy, żeby się zajmować mną i domem.

– Czy to na pewno pani wspomnienie?

– Nie, przepraszam. – Magdalena się zawstydziła. – To akurat wiem od babci. To znaczy to, że zrezygnowała z pracy, żeby się zajmować mną i domem. Ale to prawda! Pamiętam. Często byłyśmy tylko we dwie. Tata wychodził do pracy, ja zostawałam z mamą i czułam taki niepokój.

– Czyli kiedy zostawała pani z mamą, czuła pani niepokój? – Twardowska zareagowała błyskawicznie.

Magdalena spojrzała na nią poprzez poszerzone źrenice. Była zaskoczona tym, co powiedziała.

– Niepokój? Och, miałam na myśli spokój. Tak, spokój, nie niepokój.

Alicja wiedziała jednak, że oto nastąpił jeden z przełomowych momentów. Freud traktował przejęzyczenia jako sygnał przebijania się podświadomości i chociaż ona sama nie była analityczką, zdawała sobie sprawę, że powinna pociągnąć ten wątek.

– Co przychodzi pani do głowy w powiązaniu ze słowem „niepokój”? Proszę sobie pozwolić na swobodne skojarzenia i je wypowiedzieć.

Magdalena nie wyglądała na zadowoloną, ale bez zająknięcia wykonała polecenie terapeutki.

– Zagrożenie, obawa, lęk, niebezpieczeństwo, siła, histeryczka, opresja, rozdarcie, wanna, wanna, woda, dużo wody... Boję się!

Zatrzymała swój umysł, który już błądził w niebezpiecznych rejonach. Wdrożyła kontrolę, bo pojawiło się silne zdenerwowanie. Jej ciało zareagowało przyspieszonym pulsem i napięciem w mięśniach. Oddychała szybko, aby zapobiec atakowi. Posyłała rozpaczliwe spojrzenia w stronę Twardowskiej, ale ta nie wyglądała na wytrąconą z równowagi. Sprawiała wrażenie, jakby doskonale panowała nad sytuacją.

– Spokojnie! Dopuściła pani do siebie bardzo silne emocje – to jest dobry kierunek, odzyskuje pani kontakt ze swoimi uczuciami, nawet jeśli jeszcze pani nie wie, co je wywołało.

Magdalena przeczesała włosy dłońmi. Była wyczerpana. Strach, który poczuła przed chwilą, był namacalny jak jeszcze nigdy wcześniej. Tym razem naprawdę czuła, że jej życie jest zagrożone, że nie jest to tylko projekcja zmęczonego umysłu. Było inaczej niż zawsze. Wcześniej pierwszy był strach i to on wywoływał lęk przed śmiercią. Pokręcone to wszystko, ale tak właśnie było. Tym razem pierwsze pojawiło się zagrożenie. Strach był jego efektem.

Rozdział 21

Zacisnęła palce na krawędzi wanny. Poczuła ból w stopie, bo uderzyła się w piętę, kopiąc i szarpiąc się. Czuła, że da radę jeszcze przez chwilę wstrzymywać oddech, ale za kilka sekund zabraknie jej powietrza. Wiła się, walcząc o życie, ale woda była silniejsza. Wciągała ją, odbierała panowanie nad mięśniami, zagarniała jej ciało we władanie. Kiedy była już przekonana, że to koniec, poczuła mocne szarpnięcie. Ktoś złapał ją za ramiona i wyciągnął spod wody. Zaczęła kaszleć, nie wiedząc, czy krztusi się wodą, czy powietrzem. Szczypały ją oczy, błony śluzowe w nosie, a w uszach rozlegał się nieprzyjemny szum. Spojrzała w górę, na swojego wybawcę. Izabela pochylała się nad nią, cały czas trzymając dłonie na jej ramionach. Jej twarz nie wyrażała absolutnie żadnych emocji.

Magdalena poderwała się z łóżka, ciężko oddychając. Była tak zmęczona sesją, że zasnęła w ubraniu. Podejrzewała, że ostatnie nieprzespane noce także zrobiły swoje. Przebudziła się, próbując ustalić, co ją tak przeraziło. Serce waliło jej jak oszalałe. Potrzebowała dłuższej chwili, aby przypomnieć sobie sen. Była w wypełnionej po brzegi wannie, prawdopodobnie w swoim rodzinnym domu. Nagle znalazła się pod wodą. Co się stało? Poślizgnęła się? Straciła równowagę? Uderzyła się? Tego nie wiedziała, bo sen zaczął się dopiero w momencie, kiedy już była pod wodą, kiedy się topiła. Strach, który przeżyła we śnie, był silny, zbyt silny jak na małe dziecko. Magdalena nie miała zbyt dużego doświadczenia z dziećmi, ale nie trzeba być rodzicem, by wiedzieć, że tak silne emocje mogą być dla kilkulatka destrukcyjne.

Towarzyszyła jej dziwna pewność, że to, co jej się przyśniło, zdarzyło się naprawdę. Było tak jak wcześniej. Wciąż miała wątpliwości, ale one istniały tylko na poziomie racjonalnym. W głębi serca wiedziała, że w snach pojawiają się wyparte wspomnienia, że jest jeszcze za słaba, by dopuścić je do siebie świadomie, więc znalazły furtkę w postaci snów.

Wstała z łóżka i wyszła na taras, cicho, aby nie obudzić Michała. Zazdrościła mu tego spokojnego snu. Jego nie budziły w nocy wspomnienia przybierające postać koszmarów. On nie walczył w snach o życie, nie topił się, nie brakowało mu tchu. Dla niego sen był odpoczynkiem, czasem na regenerację sił. Chciałaby tak potrafić. Po prostu zamknąć oczy, odpłynąć w niebyt i obudzić się przyjemnie zrelaksowana.

Zamknęła za sobą drzwi. Dnie był coraz cieplejsze, w powietrzu unosił się charakterystyczny aromat wiosny, która znajdowała się już za najbliższym zakrętem, ale nocami zima nie odpuszczała. Magdalena trzęsła się z zimna, bo narzuciła na siebie tylko sweter, a na nogach miała rajstopy, w których była wczoraj, i klapki. Musiała jednak zapalić, bo najlepiej zbiera się myśli przy papierosie.

Co to wspomnienie, które przyszło pod postacią snu, mówiło o niej samej? Że miała wyjątkowego pecha. Najpierw topiła się w morzu, potem w wannie. A może odwrotnie, nieważne. Na pewno była niezdarą. Wprawdzie morze bywało zdradliwe i na pewno stanowiło zagrożenie dla kilkulatki, ale wanna we własnym domu? Zaciągnęła się papierosem. Nagle w jej głowie pojawiła się ulotna myśl, ale nie potrafiła jej jeszcze zwerbalizować. Próbowała ją w jakiś sposób nazwać, ale jej się nie udało. Miała wrażenie, że coś jej umyka. Coś, co było oczywiste i widoczne na pierwszy rzut oka, a jednak ona nie potrafiła tego dostrzec. Tylko co?

Wzdrygnęła się, kiedy drzwi balkonowe, o które się opierała, otworzyły się. Zaspany Michał wyjrzał przez nie, mrużąc oczy od światła ulicznej latarni.

– Co ty wyprawiasz? Jest druga w nocy! – Przetarł oczy.

– Nie mogłam spać – stwierdziła Magdalena, zaciągając się papierosem.

– Chodź, bo się przeziębisz.

Znowu poczuła bolesne ukłucie w sercu, a dobrze znany głosik szepnął jej prosto do ucha: Widzisz, jak on o ciebie dba, a ty go oszukujesz.

– Zaraz. Wypalę i przyjdę, w porządku?

– Jak chcesz. – Michał wzruszył ramionami.

Magdalena zgasiła papierosa w popielniczce. Zatrzymała wzrok na położonym nieco w dole mieście, jakby krajobraz, na który patrzyła przed chwilą, mógł jej pomóc odzyskać utraconą myśl. Często tak robiła. Jeśli o czymś zapomniała, wracała do miejsca, w którym o tym myślała, i zwykle udawało jej się odtworzyć wątek. Ale nie tym razem.

Weszła do domu, starannie zamykając za sobą drzwi balkonowe. Czasem się nie domykały, przez co zimne powietrze leciało do środka. Bywało, że Michał złorzeczył na niedoróbki dewelopera. Powtarzał, że gdyby mógł cofnąć czas, nie kupiłby mieszkania od inwestora, tylko postawił dom samodzielnie, ale w gruncie rzeczy, tak jak i Magdalena, lubił miejsce, w którym żyli.

Położyła się obok męża, który zdążył już wrócić do łóżka. Wydawało jej się, że śpi, dlatego bezszelestnie wsunęła się pod kołdrę.

– Śmierdzisz papierosami – wymamrotał Michał, wyprowadzając ją z błędu.

– Bo paliłam – odpowiedziała niezbyt rezolutnie.

– Prosiłem, żebyś rzuciła.

Magdalena westchnęła, co miało służyć za wyczerpującą odpowiedź. Nie lubiła być do czegokolwiek zmuszana. Doskonale zdawała sobie sprawę, że palenie jest niezdrowe, a palacz nieprzyjemnie pachnie, ale dochodziła do wniosku, że to jej zdrowie i jej zapach.

– Śpij – powiedziała, przewracając się na drugi bok.

– Nie możesz zasnąć?

– Michał! – zdenerwowała się Magdalena. Nie miała ochoty na rozmowę. Potrzebowała sama rozeznać się w świecie własnych myśli, spróbować zrozumieć. – Sam przed chwilą zauważyłeś, że jest druga w nocy. To chyba nie najlepsza pora na pogawędki.

– Skoro już mnie obudziłaś tym wymykaniem się i trzaskaniem drzwiami, chyba nie masz wyjścia i musisz ze mną porozmawiać – podsumował Michał.

– Ostatnio faktycznie kiepsko sypiam – skapitulowała. – Podejrzewam, że to przez terapię. Po sesjach w mojej głowie kłębi się za dużo myśli.

– Czasem chciałbym umieć czytać w twoich myślach – powiedział, ściskając jej dłoń, na co ona odwróciła głowę.

Dobrze, że było ciemno. Nie mógł dostrzec wyrazu jej twarzy.

Oj, nie chciałbyś.

– Czytanie innym w myślach jest ostatnią supermocą, jaką chciałabym posiąść – odezwała się zmienionym głosem.

– To jaką z mocy chciałabyś mieć?

– Chciałabym móc podróżować w czasie – odpowiedziała Magdalena bez chwili zawahania. – Nieważne, śpijmy już. Jestem zmęczona.

Wiedziała, że tak łatwo nie zaśnie, nie po tym, co jej się przyśniło, ale wolała leżeć i patrzeć w sufit niż ciągnąć tę rozmowę z Michałem. Ostatnio w ogóle go unikała, co, jak stwierdziła psychoterapeutka, też w jakiś sposób świadczyło o tym, że odzyskuje kontakt z samą sobą i ze swoimi emocjami.

– Jak to? Co pani ma na myśli? – zapytała zdziwiona Magdalena.

Alicja dość niechętnie odpowiedziała na jej pytanie. W końcu jej praca nie polegała na podsuwaniu gotowych rozwiązań.

– Odzywa się w pani poczucie winy – podsumowała, nie patrząc jej w oczy.

Tak, rzeczywiście. Twardowska miała rację. Jeszcze kilka miesięcy wcześniej Magdalena nie zastanawiała się nad tym, że okłamuje męża. Po prostu to robiła, siłą rozpędu, może w jakiś sposób automatycznie. Ale teraz oszukiwanie go nie przychodziło jej już tak łatwo. Z jednej strony ją to cieszyło, z drugiej – przerażało. Bo co, jeśli dojdzie do takiego momentu, kiedy nie będzie w stanie tego ciągnąć?

Michał oddychał coraz ciężej, ale do niej sen nie przychodził. Cieszyła się, że udało jej się złapać choć tych kilka godzin odpoczynku. Odkryła się, bo nagle zrobiło jej się za gorąco, ale po krótkiej chwili poczuła, że jest jej zimno. Zdecydowała się więc na wariant optymalny – jedną nogę przykryła kołdrą, drugą wystawiła na prześcieradło. Zdawało się, że do niczego mądrego już tej nocy nie dojdzie, kiedy udało jej się złapać myśl, która wcześniej jej uleciała.

Kto i po co nalewa dla kilkulatki całą, wypełnioną aż po brzegi wannę wody?

Rozdział 22

Magdalena poprosiła terapeutkę o dodatkowe spotkanie. Musiała omówić z nią swoje wątpliwości. Sen powrócił. Każda z projekcji była dłuższa i zawierała więcej szczegółów. Już za drugim razem Magdalena mogła zobaczyć reakcję matki. Mała Madzia płakała rozpaczliwie, podczas gdy Izabela wymachiwała energicznie rękami, a jej spojrzenie ciskało gromy.

– Ty histeryczko! Przestań panikować! Nic wielkiego ci się nie stało! Nie wyj, słyszałaś, co powiedziałam?!

To odkrycie ją zszokowało. Dlaczego matka nie pozwoliła jej na przeżycie tych emocji? Strach kilkuletniego dziecka w obliczu zagrożenia jest czymś zupełnie naturalnym. Ona się topiła, brakowało jej tchu i miała prawo do odczuwania lęku. Dlaczego więc mama zareagowała takim gniewem? Może po prostu była już zmęczona? Może takie wypadki zdarzały się Magdalenie w dzieciństwie często i po prostu nie robiły na nikim wielkiego wrażenia? Nie miała kogo zapytać. Babcia prawdopodobnie nie wiedziałaby, jak odpowiedzieć na to pytanie, a nawet jeśli znałaby odpowiedź, niekoniecznie chciałaby się nią podzielić. Bo Zofia nie lubiła pytań. Uwielbiała snuć swoje opowieści, ale nie znosiła, kiedy Magdalena zaczynała dopytywać o szczegóły. Wtedy zamykała się w sobie, ewentualnie obrażona rzucała: „Jak mówię, to mi nie przerywaj” i kontynuowała, jak gdyby nigdy nic.

Należy jednak pamiętać, że babcia nie mieszkała przecież w jednym domu z córką, zięciem i wnuczką. O wielu sprawach, siłą rzeczy, nie mogła więc wiedzieć. Jedyną osobą, która byłaby w stanie udzielić Magdalenie odpowiedzi na dręczące ją pytania, był Jan, ale z góry odrzuciła tę opcję. Pozostało jej kontynuowanie terapii, którą jeszcze do niedawna uważała za nieskuteczną, a która powoli pozwalała jej odzyskać kontakt ze swoimi emocjami.

Twardowska nie znalazła dla niej wolnej godziny pomiędzy wizytami innych pacjentów, ale zaoferowała, że zostanie dłużej w pracy. Umówiły się na dwudziestą pierwszą. Magdalena przypuszczała, że o tej porze będzie padnięta po całym dniu, ale musiała się spotkać z terapeutką. Michał zaproponował, że ją podwiezie, i w głębi duszy była mu za to wdzięczna. Nie wyobrażała sobie podróżowania późnym wieczorem komunikacją miejską, zwłaszcza że najbliższy przystanek autobusowy był oddalony od ich domu o dobry kilometr. Zignorowała jego pytanie o to, kiedy znów będzie w stanie prowadzić samochód, i zaczęła się przygotowywać do wyjścia. Kiedy zeszła, Michał czekał już na nią przy drzwiach. Trzymał w dłoniach książkę, którą zamierzał dokończyć, czekając na żonę przez godzinę w samochodzie. Na początku bała się, że przez zamknięte drzwi usłyszy coś, czego nie powinien, ale odetchnęła z ulgą, kiedy powiedział, że zostanie w aucie. Tak. Twardowska miała rację. Towarzyszyło jej poczucie winy i była już najzwyczajniej w świecie zmęczona ciągłymi kłamstwami, pilnowaniem się, żeby przypadkiem nie chlapnąć czegoś, co mogłoby ją zdradzić. Wiedziała, że o to nietrudno. Kiedyś, jeszcze w poprzedniej pracy, miała koleżankę, która zdradzała męża. Przeżyła z kochankiem jakąś zabawną sytuację i nie wiedzieć czemu zapragnęła się podzielić tą historią z małżonkiem, ale oczywiście nie powiedziała, że to ona jest główną bohaterką. Pierwszoplanową rolę odegrała w tej scenie tajemnicza „znajoma”, w pewnym momencie jednak wiarołomna żona zdradziła się, używając czasownika w pierwszej osobie liczby mnogiej. Byliśmy. Szybko się poprawiła, mąż nawet się nie zorientował, ale wtedy ona uznała, że powinna zakończyć ten romans, zanim prawda wyjdzie na jaw. Czasem wystarczy tak niewiele. Magdalena doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że i jej w każdej chwili może zdarzyć się taka pomyłka. Bardzo się pilnowała, ale czasem, zwłaszcza kiedy była zmęczona, jej czujność słabła.

– Chciała się pani ze mną spotkać – zaczęła Twardowska, kiedy siedziały już wygodnie – ona na swoim standardowym miejscu, czyli w fotelu, a Magdalena na skórzanej kanapie.

Magdalena zatrzymała wzrok na twarzy Alicji, która tym razem nie nałożyła makijażu. Wyglądała na zmęczoną i pacjentka zastanawiała się, czy terapeutka będzie mogła jej pomóc w tym stanie.

– Tak. Wydaje mi się, że coś sobie przypomniałam – podjęła wątek i opowiedziała Twardowskiej o swoim śnie.

O wodzie, która dostawała się do oczu, uszu, nosa i ust, o wypełnionej po brzegi wannie, o braku tchu, o przekonaniu, że to koniec, w końcu o matce i jej słowach. Alicja przez cały czas pozostawała niewzruszona. Dopiero kiedy usłyszała o reakcji Izabeli na całą sytuację, poruszyła się niespokojnie.

– Cudowna matka, która krzyczy na dziecko, bo się podtopiło? Co pani czuje w związku z tym?

Istnieją pewne słowa klucze, zdania wytrychy, które definiują człowieka. Są to najczęściej powtarzane przez niego frazy. W przypadku Twardowskiej było to: „Co pani czuje w związku z tym?”.

– Wkurza mnie pani – wypaliła Magdalena. – Moja matka była ofiarą! Ofiarą chorego umysłu człowieka, którego na swoje nieszczęście spotkała na swej drodze i pokochała. Dotknęła ją ogromna tragedia! O zmarłych mówi się albo dobrze, albo wcale!

Jeszcze zanim skończyła, zdała sobie sprawę, że ostatnie zdanie żywcem zaczerpnęła z jednej z licznych wypowiedzi babci na ten temat.

– Cieszę się, że przeżywa pani złość. Naprawdę – skomentowała Twardowska.

Magdalena zacisnęła pięści. Litości! Cieszy się, że ona przeżywa złość!

– Akurat z tym nigdy nie miałam problemów – powiedziała, uśmiechając się sztucznie.

– Przecież pani też ma wątpliwości, widać to gołym okiem. Wygląda to tak, że to wspomnienie skłoniło panią do refleksji. Zaczęła się pani zastanawiać, czy matka rzeczywiście była taka idealna, jak się pani dotychczas wydawało – kontynuowała Alicja.

– To nie ma żadnego związku, naprawdę... – Magdalena jeszcze próbowała walczyć, przede wszystkim z samą sobą, ale wiedziała, że to na nic.

Ziarnko niepewności zostało zasiane. Musiała poznać prawdę. Był tylko jeden człowiek, który mógł jej ją wyznać. Ale na jaką prawdę się zdecyduje? Na swoją prawdę czy na prawdę-prawdę?

– W pani świadomości mama jest ofiarą, ale we wspomnieniach jej obecność budzi lęk. Kiedy w domu jest ojciec, ten racjonalnie zły, pani czuje się bezpiecznie. Zastanawiała się pani dlaczego?

Cisza. Magdalena spojrzała na nią zdziwiona. Nie, że o tym nie myślała. Zszokowało ją, że ktoś inny też to zauważył.

– Co pani czuje? Co panią tak zatrzymało? – zapytała Twardowska.

– Nie wiem... – bąknęła Magdalena, bawiąc się obrączką.

Zatrzymała wzrok na wiszącym na ścianie obrazie, wciąż nie mogąc rozstrzygnąć, czy przedstawia schizofrenika, czy zdrowego, acz zagubionego człowieka. Alicja milczała. Magdalenie ta cisza zaczynała doskwierać.

– To co ja mam zrobić? – jęknęła rozpaczliwie. – Spotkać się z ojcem?

– Jeśli czuje pani, że to może pomóc, proszę się z nim spotkać. Decyzja należy do pani.

To na pewno schizofrenik, bo miał prawdziwy obłęd w oczach. Zupełnie jak ona sama.

Rozdział 23

Magdalena pokonała długą drogę, żeby znaleźć się z powrotem w domu dziadków. Dosłownie i w przenośni. W Bielsku wsiadła w pociąg, który zawiózł ją do Warszawy na Dworzec Zachodni. Pod dworcem złapała PKS do Ostrołęki, który jechał przez Wąsewo. Autem pokonałaby dystans między stolicą a rodzinną miejscowością w ciągu kilkudziesięciu minut, autokarem zajęło jej to dwie i pół godziny. Michał nawet chciał z nią jechać, ale pracował nad wprowadzeniem nowego oprogramowania uzupełniającego luki w zabezpieczeniach systemu jednej z międzynarodowych korporacji i miał mnóstwo pracy. Nigdy nie przyznałaby się do tego głośno, ale kiedy powiedział, że jednak nie będzie mógł jej towarzyszyć, poczuła dziwną ulgę. Będzie miała wystarczająco dużo czasu, aby wszystko sobie przemyśleć i postanowić, co dalej.

Wracała nie tylko do rodzinnej miejscowości. Wracała też do przeszłości, przed którą dotychczas uciekała i którą spychała poza granice świadomości. Teraz jednak, uzbrojona w leki i wsparcie psychoterapeutki, znalazła w sobie odwagę, aby skonfrontować się ze swoją historią. Nie mogła jej zmienić. Mogła ją tylko zaakceptować.

Do pociągu zabrała czytnik, ale nie potrafiła się skupić, bo współpasażerka rozmawiała głośno przez telefon z kilkoma koleżankami po kolei. Każdej ze szczegółami opowiadała historię małżeńskiej kłótni. Magdalena co chwilę posyłała jej nienawistne spojrzenia, jednak tamta albo nie rozumiała, albo nie chciała rozumieć. W autokarze z kolei panował pozorny spokój, ale Magdalena siedziała z nosem przyklejonym do szyby, odnotowując to, co się zmieniło, i to, na co nie oddziaływał upływ czasu. Kiedy przejechała przez most na Bugu, poczuła ekscytacją zmieszaną z niepokojem. Była już blisko. Krajobraz za oknem się zmieniał. Wielkomiejska Warszawa została daleko w tyle. Nie chciało się wierzyć, że ledwie sto kilometrów dalej jest zupełnie inny świat. Po reformie administracyjnej gmina Wąsewo została w granicach województwa mazowieckiego, chociaż Magdalena uważała, że bardziej pasowałaby do Podlasia. Zresztą granica województw przebiegała raptem trzydzieści kilometrów dalej. Była kwestią umowną. Mentalności ludzi z wioski bliżej było do tej podlaskiej niż warszawskiej. Magdalena nie zastanawiała się, czy to dobre, czy złe. Pewnie, jak i wszystko, miało swoje lepsze i gorsze strony. Po prostu stwierdzała fakt.

Wysiadła z PKS-u i rozejrzała się wokół, bez trudu odnajdując się w przestrzeni. Do domu dziadków miała nie więcej niż kilometr. Pogoda sprzyjała spacerom, było dość ciepło jak na marzec, a słońce zachęcało do rozpięcia kurtek i ściągnięcia czapek i szalików. Dziadek zaproponował, że podjedzie po nią na przystanek swoim zdezelowanym matizem, ale odmówiła. Edward miał już swoje lata, a ona (podobno) była w sile wieku i mogła się przejść tych kilkaset metrów. Poza tym była ciekawa, czy spacer przez Wąsewo obudzi uśpione wspomnienia. Nie obudził. Takie rzeczy chyba rzeczywiście dzieją się tylko w filmach.

Minęła budynek, w którym mieściły się urząd gminy, posterunek policji, biblioteka, ośrodek pomocy społecznej oraz kilka innych instytucji, i poszła prosto, wzdłuż drogi. Przy wiejskim sklepiku przyspieszyła kroku. Na zewnątrz stało dwóch mężczyzn w wieku zbliżonym do jej dziadka. Popijali piwo, przyglądając się młodej kobiecie. Przypuszczała, że nawet jej nie rozpoznali i każda nowa osoba we wsi wzbudzała takie samo zainteresowanie, ale dawne piętno dało o sobie znać. Nie lubiła przyjeżdżać do Wąsewa, bo za każdym razem, kiedy była w rodzinnej wiosce, wydawało jej się, że ludzie pokazują ją sobie palcami i szepczą za jej plecami. I może to nie była tylko jej paranoja. Przez tych dwadzieścia pięć lat zdarzały się kradzieże, również z rozbojami, pobicia, awantury domowe i jeden gwałt, ale od tamtej pory nikt nikogo w Wąsewie nie zabił. Ludzie wciąż żyli tamtą tragedią, mimo że minęło tyle lat.

Stanęła przed furtką prowadzącą do domu dziadków. Skrzypiała tak samo jak jedenaście lat wcześniej, kiedy Magdalena zamykała ją za sobą, wyjeżdżając na studia. Nikt jej nie nasmarował. W ogóle w otoczeniu domu niewiele się zmieniło. O, krzewy urosły, drzewo dawało więcej cienia, a psia buda opustoszała. Niewielkie zmiany świadczące o upływie czasu.

Firanka w oknie się poruszyła. Obecność Magdaleny została dostrzeżona. Z głośnym westchnieniem pchnęła furtkę i przeszła przez podwórko. Kiedy wchodziła na ganek, drzwi wejściowe się otworzyły i stanęła w nich babcia, podpierając się o futrynę. Magdalena miała wrażenie, że Zofia jest jeszcze niższa niż wtedy, kiedy widziały się po raz ostatni. Na jej pomarszczonej jak pergamin twarzy nie został nawet ślad dawnej urody. Babcia, jak to prosta kobieta ze wsi, starzała się dość szybko i nieładnie. Całe dnie spędzane w polu sprawiły, że na jej skórze dość wcześnie pojawiły się przebarwienia, co dodawało jej lat. Zresztą, nie przywiązywała wagi do wyglądu. Botoks, lifting, kwas hialuronowy – a kto to słyszał o takich cudach? To dobre dla paniusi z miasta, nie dla kobiety, która żadnej pracy się nie boi.

Jedno w twarzy Zofii pozostało nienadszarpnięte upływem czasu – spojrzenie. Nadal było bystre, przeszywające. Kiedy Magdalena była małą dziewczynką, bała się wzroku babci. Zofia patrzyła gniewnie, jakby z wyższością, przez co wnuczka miała wrażenie, że babcia potrafi odgadnąć jej myśli, przewidzieć, co też małej chodzi po głowie, jeszcze zanim zdąży coś spsocić.

Zofia położyła zniszczoną latami pracy dłoń na dłoni Magdaleny.

– No, jesteś w końcu, jesteś! Od rana tylko chodzę od okna do okna, bo nie powiedziałaś, o której przyjedziesz.

Magdalena pochyliła się i cmoknęła babcię w policzek.

– Naczekałam się w Warszawie na autokar jadący w tym kierunku.

– Autokar? – Zofia zerknęła w stronę płotu, wzdłuż którego wnuczka zwykle parkowała samochód. – To nie przyjechałaś autem?

– Nie, pociągiem i PKS-em – powiedziała Magdalena, nie zamierzając się tłumaczyć.

Kiedyś, jeszcze gdy mieszkała z dziadkami, próbowała porozmawiać z babcią o swojej przypadłości. Myślała, że Zofia ją zrozumie. Sama w końcu kilka razy była świadkiem ataku Magdaleny. Ale babcia zbyła wszystko machnięciem ręki. „Bajdurzenie” – stwierdziła. W jakimś stopniu ona też spychała problemy poza granice swojej świadomości. Nie przyjmowała do wiadomości, że wnuczka ma zaburzenia psychiczne. Opowiadała sąsiadom, że Madzia cierpi na astmę.

Weszły do środka, prosto z ganku przez krótki korytarz do kuchni, która była sercem domu. To właśnie z kuchni wchodziło się do wszystkich trzech pokoi. Wejście do łazienki było w sieni, jak dziadkowie mówili o przedpokoju. I tyle. Z zewnątrz dom wydawał się większy niż z wewnątrz, ale to wina dachu, który opadał swobodnie pod łagodnym kątem, optycznie powiększając budynek.

Największa w domu była kuchnia. Prawdę mówiąc, Magdalena nigdy wcześniej i nigdy później nie widziała tak ogromnej kuchni, a przecież mieszkała w różnych miejscach. Podnajmowała, kupowała, sprzedawała mieszkania w wielu polskich miastach. Nigdzie jednak nie spotkała się z tak przestronną kuchnią. Na samym środku stał stół. W lepszych czasach pomieścił bez problemu całą rodzinę, teraz sprawiał wrażenie stanowczo za dużego. Dziadek siadał u szczytu stołu, od lat na tym samym miejscu. Babcia wędrowała pomiędzy krzesłami, jakby w ten sposób chciała tchnąć w to martwe miejsce trochę życia. Naprzeciw okna stał okazały kredens. Magdalena nawet nie musiała zaglądać do środka, żeby wiedzieć, że stoją w nich te same garnki, co dwadzieścia lat temu. Zofia była do bólu pragmatyczna. Jeśli coś nie jest zepsute, po co to wymieniać na lepsze? Dlatego też dom od dziesięcioleci nie doczekał się remontu. Magdalena nie spodziewała się, żeby w najbliższym czasie cokolwiek miało się zmienić. Dopóki żyją dziadkowie, babcia nie pozwoli na wprowadzenie żadnych innowacji. A później ten dom odziedziczy Magdalena i pewnie będzie stał, niszczejąc. Bo przecież ona tu nie wróci. Nigdy. Miała swoje życie daleko stąd.

– Jesteś zmęczona? Chcesz odpocząć? – zapytała babcia, mierząc wnuczkę czujnym spojrzeniem.

– Nie.

– Ale pewnie zgłodniałaś! Zrobiłam kiszkę ziemniaczaną, bo chyba dawno nie jadłaś.

Magdalena skinęła głową. Zofia miała rację. Kiszka ziemniaczana, podobnie jak babka z ziemniaków czy kartacze stanowiły kolejny dowód na to, że ktoś się pomylił przy wytyczaniu granic administracyjnych województw.

– Dziękuję. – Magdalena postawiła swoją torbę w kącie, uznając, że rozpakuje się później.

– Ale najpierw zupa. Bardzo źle wyglądasz, muszę się podkarmić przez tych kilka dni! – westchnęła ostentacyjnie Zofia. – Odchudzasz się? Kobita powinna mieć trochę krągłości, żeby chłop miał za co złapać!

Magdalena zacmokała z niesmakiem. Nic nie mogła poradzić, że reagowała niechęcią na tego typu mądrości.

– Nie odchudzam się. – Opadła z jękiem na krzesło.

– Pewnie nie masz czasu na choć jeden porządny posiłek w ciągu dnia – perorowała babcia, trzaskając talerzami. – Martwię się o ciebie! Poświęcasz za dużo czasu na pracę, a praca nigdy nie powinna być sensem życia, tylko dodatkiem.

– Wcale tak dużo nie pracuję – zaprotestowała Magdalena. – W każdym razie nie więcej niż Michał.

– No właśnie, Michał – podchwyciła Zofia. Podeszła do stołu i wygładziła ceratę. Położyła na niej talerz i łyżkę. – A dlaczego on nie przyjechał?

– Mówiłam ci przecież. Akurat wprowadzają na rynek nowy produkt, ma więcej pracy niż zazwyczaj. Ty nie jesz? – zdziwiła się wnuczka.

– My z dziadkiem już dawno po obiedzie.

No tak. Kiedy Magdalena mieszkała z dziadkami, obiad jadła najpóźniej o dwunastej trzydzieści. Na wsi dzień rozpoczyna się skoro świt, a kończy wraz z zachodem słońca.

– Właśnie, gdzie jest dziadek?

– Zaraz wróci. Poszedł do sklepu po cukier. Nawet nie zauważyłam, że się skończył, bo my kawy nie pijemy, a herbatę wolę niesłodzoną. Nie spotkałaś go po drodze? – zdziwiła się Zofia.

– Nie.

– Może poszedł w dół, do Bieleckich. Oni trochę drożej mają, ale i tak wolimy kupować u nich, bo już kilka razy się zdarzyło, że na rogu sprzedali mi nieświeże mięso albo przeterminowany nabiał. Myślałam, że po cukier pójdzie tutaj, bo co to za różnica, ale widocznie z przyzwyczajenia poszedł do Bieleckich – stwierdziła babcia, nalewając zupę do talerza.

Magdalena obserwowała ją z zainteresowaniem. Wprawdzie ruchy babci były wolniejsze, ale wciąż poruszała się dość swobodnie. Co jakiś czas kładła dłoń w dole pleców, mamrocząc coś o korzonkach, lecz w gruncie rzeczy trzymała się całkiem nieźle, jak na swój wiek oczywiście.

Magdalena pochyliła się nad talerzem, nabrała zupę łyżką i zaczęła dmuchać. W restauracji czy nawet u siebie w domu nie pozwoliłaby sobie na takie zachowanie, ale była przecież u dziadków. Tu nikt nigdy nie słyszał, że dmuchanie na łyżkę jest uznawane za niekulturalne.

Zofia usiadła naprzeciwko. Lubiła patrzeć, jak ktoś je przygotowane przez nią potrawy. To ją w jakiś sposób dowartościowywało, sprawiało jej szaloną przyjemność.

– Czy moja mama kiedykolwiek wspominała ci o tym, że się topiłam? – wypaliła nagle ni stąd, ni zowąd Magdalena.

Zofia skrzywiła się i spojrzała na wnuczkę z urazą.

– Że się topiłaś? O czym ty, dziecko, mówisz?

– Czyli ci nie mówiła.

– Ale o czym miała mi mówić? – zdenerwowała się babcia. – Ktoś ci nagadał jakichś bzdur?

Magdalena wcisnęła w siebie ostatnią łyżkę zupy, po czym spojrzała na Zofię przepraszająco. Nigdy przecież nie należała do łasuchów. Kiedy była mała, babcia biadoliła, że je jak ptaszek i tylko patrzeć, aż mocniejszy wiatr ją zdmuchnie.

– Pyszne, ale nie dam rady więcej zjeść. – Przełknęła. – Nikt mi nic nie mówił. Po prostu... – zawahała się, intensywnie zastanawiając się nad tym, ile powinna powiedzieć babci. – Cóż, coś sobie przypomniałam.

– Przypomniałaś sobie? – Zofia patrzyła na nią nieodgadnionym wzrokiem.

– Tak. Od jakiegoś czasu wspomnienia powracają do mnie pod postacią snów... – zaczęła nieśmiało Magdalena.

Nie dokończyła, bo babcia prychnęła ze złością.

– Mogłaś mówić tak od razu, że ci się coś śniło, a nie, że sobie przypomniałaś! Ja wiem, że ci trudno. – Zofia zerknęła na wnuczkę jakby łagodniejszym wzrokiem. – Nawet nie pamiętasz własnej mamy. Rozumiem, że chciałabyś sobie coś przypomnieć, ale nie tędy droga.

– Czyli uważasz, że sobie wymyśliłam swoje wspomnienia, tak?

Zofia uciekła spojrzeniem.

– Nie mówię, że zrobiłaś to specjalnie, ale...

– Niechorze. Widzisz, sama potwierdziłaś, że byłam tam z rodzicami. Niby skąd miałabym o tym wiedzieć? Nigdy mi o tym nie powiedziałaś – uświadomiła jej Magdalena. – Babciu, ja poszłam na terapię.

– Na terapię?

– Tak. Spotykam się z psychoterapeutką, opowiadam jej o przeszłości i próbuję odzyskać kontakt ze swoimi uczuciami, wspomnieniami... Ona naprawdę dużo dla mnie zrobiła. Jest poprawa, a może być jeszcze lepiej!

Babcia wstała od stołu i zaczęła sprzątać. Wlała resztki niedojedzonej przez wnuczkę zupy z powrotem do garnka, co początkowo zszokowało Magdalenę, ale po chwili przypomniała sobie, że przecież tak się tutaj robi. Czasy się zmieniły, ale stare nawyki pozostały. Oj tak. Kiedyś klepało się biedę. Teraz niby było trochę łatwiej, ale nadal ciężko.

– Głupot ci ta baba nagadała, tyle ci powiem. Kiedyś nie było żadnych terapeutów i ludzie jakoś sobie radzili. Po co ci to, no powiedz?

– Chciałabym po prostu wiedzieć – bąknęła Magdalena, spuszczając głowę.

– Ale co wiedzieć? – zdenerwowała się Zofia. – Że byłaś z rodzicami na wczasach nad morzem? A co to zmieni? Powiedz sama, co zmieni to, że sobie przypomnisz? Tylko żal będzie większy... Czasem ci zazdroszczę. Wolałabym nie pamiętać, żeby nie bolało!

W kuchni zapadła cisza. Magdalena słyszała tylko bicie własnego serca i szczekanie psa sąsiadów. Żadna z nich się nie odzywała. Zofia stała przy piecu, wyraźnie obrażona, a Magdalena siedziała przy stole, patrząc w okno i udając, że nie dostrzega oburzenia babci. Żałowała, że w ogóle poruszyła ten temat. Wiedziała przecież, co staruszka o tym wszystkim sądzi.

Nagle drzwi się otworzyły i po domu rozeszło się głośne szuranie. Dziadek wszedł do kuchni, powłócząc lewą nogą. Kilka lat temu przeszedł udar i od tamtej pory nie był w pełni sprawny fizycznie.

– Magdusia! Jesteś już! – Edward rozpromienił się na widok wnuczki.

Ledwo dostrzegalnie mrugnął do niej okiem, tak żeby jego żona nie zauważyła, co Magdalena uznała za znak, że wszystko się udało.

Rozdział 24

Trudno było zorganizować to tak, żeby babcia Zofia się nie połapała, ale się udało. Wprawdzie zdziwiła się, kiedy usłyszała o spotkaniu z koleżanką z dawnych lat, bo przecież Magdalena nie utrzymywała z nikim kontaktów, ale koniec końców uznała, że może to i dobrze, jak dziewczyna wyjdzie do ludzi. Nie podobało jej się, że wnuczka była taką outsiderką. Człowiek potrzebuje do życia drugiego człowieka, koniec kropka.

Jan zaproponował, żeby to Magdalena wybrała miejsce spotkania, a on się dostosuje, ale chyba nie spodziewał się, że będzie to Wąsewo czy któraś z pobliskich wsi. Plotki od razu dotarłyby do Zofii. Magdalena jeszcze nie podjęła decyzji, czy po rozmowie z ojcem poinformuje o wszystkim babcię, dlatego wolała dmuchać na zimne. Zofia miała już swoje lata i sporo problemów ze zdrowiem, jak twierdził dziadek, chociaż ona sama skrzętnie je ukrywała. Na pewno by się zdenerwowała, wiedząc, że Magdalena ma się spotkać z Janem. Dlatego trzeba było wybrać miejsce całkowicie neutralne.

Niewielki pomost nad Bugiem, po drugiej stronie drogi ekspresowej, w Brańszczyku był pierwszym miejscem, które przyszło Magdalenie do głowy. Kiedyś była tam na wagarach z koleżankami z klasy z liceum. Nie pamiętała, jak się tam dostały, ale przypuszczała, że złapały okazję albo podrzucił je ktoś znajomy. Edward, stary rybak, zaklinał się, że to najlepsza z możliwych lokalizacji, bo będą mieć ciszę i spokój. No, i babcia się nie dowie. Magdalena rozważała też jakąś kawiarnię w Ostrowi Mazowieckiej, ale tam mogłaby się natknąć na kogoś, kto znał ją albo ojca.

Edward miał zawieźć wnuczkę na miejsce i czekać do końca spotkania. To też było nieco problematyczne, bo Zofia rozliczała go z absolutnie każdej minuty, ale powiedział jej, że będzie musiał podjechać do miasta i kupić sobie cieńsze spodnie. Magdalena przywiozła je z Bielska i miała po prostu dać je dziadkowi w samochodzie, żeby nie wrócił z pustymi rękami. Istniało jeszcze ryzyko, że Zofia będzie chciała jechać z mężem, ale na szczęście uznała, że woli pójść do sąsiadki na ploty. Wszystko układało się idealnie. Aż za idealnie.

Dopiero gdy Edward parkował auto na placu przy rzece, zaczęła się wahać. Co ona najlepszego wyprawiała? Umówiła się z człowiekiem, który siedział za morderstwo, w ustronnym miejscu. Niby był z nią dziadek, ale przecież miał już swoje lata i nie był w najlepszej kondycji. Tak naprawdę nie znała ojca. Dała wiarę tym kilku wspomnieniom, które przedstawiały nieco inny obraz matki niż ten, który utrwalała w jej pamięci babcia. Pozwoliła, by w jej sercu pojawiła się wątpliwość. A co, jeśli to tylko projekcja zmęczonego umysłu? Nie wiedziała, kim tak naprawdę jest Jan Florkiewicz. Bezwzględnym mordercą, psychopatą czy raczej zwyczajnym człowiekiem, który po prostu w pewnym momencie przekroczył granicę, której na ogół nie przekraczają zwyczajni ludzie?

– Nie wysiadasz? – Edward spojrzał ze zdziwieniem na wnuczkę.

– Nie. Nie wiem...

Dziadek tylko skinął głowę. Nie musiała nic dodawać. Och, jak on ją rozumiał. Od dwudziestu pięciu lat zachodził w głowę, co tam się stało. Znał swoją córkę i znał swojego zięcia. Tacy ludzie jak on nie zabijają. Jan nie był urodzonym mordercą, jeśli w ogóle z genem zabijania można się było urodzić. Niski, szczupły, raczej nieśmiały, wycofany, w pewnym sensie tradycjonalista. Edward od razu go polubił, bo dostrzegł w nim samego siebie sprzed lat. Patrząc na tamtego młodego chłopaka, pomyślał sobie, że dobrze by było, gdyby od czasu do czasu postawił się Izabeli. Była pod wieloma względami podobna do swojej matki. On sam nigdy nie potrafił sprzeciwić się żonie. Kiedyś, dawno temu, uciekał przez jej autorytaryzmem w alkohol, ale to nie było mądre. Koniec końców stał się pantoflem. Miał nadzieję, że Janek nie pójdzie tą drogą. No i nie poszedł. Zabił. Edwardowi nie mieściło się to w głowie. Przecież to nie był żaden obcy. To był Janek, z którym po narodzinach Magdusi pił w tajemnicy przed Zofią wódkę, to był Janek, którego obecność przy wigilijnym stole pozwalała mu przetrwać prztyczki ze strony wiecznie naburmuszonej żony, to był Janek, który pomagał mu w polu i nigdy nie próbował szukać wymówek.

– Jeśli chcesz znać moje zdanie... – zaczął, chrząkając nerwowo.

– Tak? – zachęciła go wnuczka.

– Tam musiało się stać coś bardzo złego. Nie wiem co, ale wydarzyło się coś więcej, coś, czego nie dostrzegamy.

– Czyli uważasz, że powinnam do niego iść?

W oddali majaczyła samotna postać mężczyzny. Serce Magdaleny waliło jak oszalałe. Tata. Ten, który miał być, który miał przeprowadzić ją przez życie, zaplatać jej warkocze, przeganiać chłopaków i poprowadzić ją do ołtarza. Tata. W tym jednym krótkim słowie mieścił się ogromny ładunek emocjonalny.

– Nie powiem ci, co masz zrobić. Musisz sama zadecydować.

Magdalena położyła dłoń na klamce.

Rozdział 25

Nie poznałaby go, gdyby minął ją na ulicy. Ta świadomość ją przeraziła. Nie wyłowiłaby z tłumu twarzy własnego ojca! W niczym nie przypominał mężczyzny, którego widziała na zdjęciach ze ślubu, chrztu czy urodzin. Tamten nosił gładko zaczesane włosy i bujny wąs. Ten przed nią był krótko ostrzyżony, a o wąsie nie przypominał nawet ślad zarostu. Był też większy. Nie grubszy. Właśnie większy.

Magdalena nie miała pojęcia, jak wyglądają ludzie po dwudziestu pięciu latach spędzonych w więzieniu, ale ten tu, przed nią prezentował się całkiem nieźle. Nie był w żaden sposób zniszczony. Prawdę mówiąc, wyglądał na nie więcej niż pięćdziesiąt lat, a z tego co Magdalena wiedziała, dobiegał już sześćdziesiątki.

– Więzienie całkiem nieźle konserwuje. – To były pierwsze słowa, które wypowiedziała do swojego ojca po dwudziestu pięciu latach.

Robiła dobrą minę do złej gry. Chciała być górą w tym pojedynku, chociaż już dawno przerosły ją emocje, które nią targały.

Jan spojrzał na nią smutno.

– To, co powiem, pewnie nie spotkałoby się z entuzjazmem współosadzonych, ale uważam, że warunki w polskich więzieniach są zbyt komfortowe.

Uniosła wysoko brwi. Zaskoczył ją. Musiała przyznać, że padła ofiarą stereotypowego myślenia. Sądziła, że człowiek, który niemal połowę swojego życia spędził za kratami, musi wysławiać się jak ostatni półgłówek.

Rozsierdził ją tą uwagą. Matka gryzła piach od ćwierćwiecza, a on żył sobie jak pączek w maśle! Uważała, że więźniowie powinni pracować na swoje utrzymanie.

– Dlatego chciałeś się ze mną spotkać? Żeby wyrazić swój pogląd na temat kondycji osadzonych w polskich więzieniach? – syknęła ze złością.

– Nie. Chciałem się z tobą spotkać, bo czekałem na tę chwilę od dwudziestu pięciu lat. – Jan wyciągnął w stronę córki dłoń, ale kobieta odskoczyła. No tak. Mógł się tego spodziewać. – Co u ciebie słychać? Ułożyłaś sobie życie? Chcę cię zapytać o tak wiele rzeczy...

Magdalena westchnęła ze zniecierpliwieniem. Nie po to tłukła się przez całą Polskę, żeby odpowiadać na jego pytania. Nie. To ona oczekiwała odpowiedzi.

– Nie spotkaliśmy się chyba po to, żeby rozmawiać o mnie?

Jan podniósł głowę i napotkał spojrzenie córki. Była tak blisko, a jednocześnie tak daleko. Oddałby wszystko, żeby móc cofnąć czas. Czuł się bezsilny. Stracił dwadzieścia pięć lat. Całą wieczność. Jego córka nie była już małą dziewczynką. Była dorosłą kobietą, o której nic nie wiedział, w gruncie rzeczy zupełnie obcą osobą. Nie było dnia, kiedy nie myślałby o niej, nie zastanawiał się, co właśnie robi, gdzie jest i, przede wszystkim, czy jest szczęśliwa.

– Zawsze chodziło o ciebie. Tylko o ciebie – odezwał się zmienionym głosem.

– Nie wierzę ci. Gdyby tak było... – głos jej się załamał – gdyby tak było, nie zafundowałbyś mi... tego wszystkiego.

– Byłaś tylko dzieckiem, dlatego wziąłem całą winę na siebie, uznając, że prawda może się okazać dla wszystkich zbyt bolesna. Zwłaszcza dla ciebie. Gdyby nie ty... – urwał gwałtownie.

Zastygła w bezruchu. Co on właśnie sugerował?

– Słuchaj, nie mam zbyt dużo czasu.

– Może się przejdziemy? – zaproponował Jan.

Rozejrzała się niepewnie. Z pomostu widziała zaparkowany samochód dziadka, a to oznaczało, że i on miał ją na oku. Z drugiej strony... ojciec nie wyglądał groźnie. Przypuszczała, że mama myślała tak samo i to była jej zguba, jednak zdumiewająco łatwo przyszło jej mu zaufać. Dziwne, prawda? Ten człowiek zabił jej matkę, a ona święcie wierzyła w to, że nie mógłby jej zrobić krzywdy.

Zgodziła się więc. Idąc z nim w kierunku rzeki, pomyślała, że to czysto abstrakcyjna scena – spacerują nad Bugiem, rozmawiając o tym, dlaczego zamordował matkę. Omal nie parsknęła śmiechem.

– Dlaczego prawda miałaby się okazać dla mnie zbyt bolesna? Co chciałeś przez to powiedzieć? Przecież i tak byłam wówczas w domu! Jakoś wtedy nie pomyślałeś o tym, żeby oszczędzić mi trosk! – zaatakowała Magdalena.

Jan odwrócił wzrok. Chciałaby czytać z jego twarzy jak z otwartej księgi, ale nie potrafiła. Nie znała go.

– Widzisz... Gdybym przedstawił na rozprawie swoją wersję, byłoby ci jeszcze trudniej. Ta sprawa i tak budziła niezdrowe zainteresowanie dziennikarzy, a jeśli odkryliby jej drugie dno... cóż, nie zapomnieliby tak łatwo.

– I tak nie zapomnieli – odezwała się chłodno Magdalena. – Nadal żyję z piętnem ojca mordercy, zdajesz sobie z tego sprawę?

– Wtedy żyłabyś z podwójnym piętnem... – powiedział cicho Jan i wcisnął ręce do kieszeni. – Nie będę się usprawiedliwiał, bo nie istnieje żadne wytłumaczenie dla tego, co zrobiłem. Nigdy się nie broniłem, nie ubiegałem o wcześniejsze zwolnienie, bo uważałem, że zasłużyłem na karę. Zabiłem człowieka. Ja... – Zatrzymał wzrok na rzece. – Kiedy się nad tym zastanawiam, nadal nie potrafię uwierzyć. Ta myśl jest taka irracjonalna... Wydawało mi się, że zabijają tylko ludzie źli do szpiku kości, potwory. A tymczasem... – Wypuścił głośno powietrze. – Nawet nie wiesz, jak łatwo jest przekroczyć granicę. Po tym wszystkim, kiedy już siedziałem w areszcie, a emocje opadły, próbowałem popełnić samobójstwo. Świadomość, że odebrałem życie, które przecież nie ja dałem... nie potrafiłem z nią żyć. Nie miałem prawa zabić!

Magdalena dyskretnie otarła rękawem łzę. Nie chciała, żeby widział, że płacze.

– Tyle miałeś mi do powiedzenia? Szukasz rozgrzeszenia czy o co chodzi?

– Nie, nie – zaprotestował Jan. – Przepraszam. Prawdę mówiąc, przez dwadzieścia pięć lat myślałem o tej chwili, planowałem, co powiem, a teraz... teraz mam pustkę w głowie. Mój Boże, jaka ty jesteś do niej podobna!

Magdalena nie skomentowała jego słów, bo nie wiedziała, co powiedzieć. Uznała, że skoro zależało mu na spotkaniu, to on powinien mówić i cieszyć się, że w ogóle go słucha.

– Izabela nie umiała się z niczego cieszyć – wypalił Jan, dość niespodziewanie dla Magdaleny. – Szła przez życie z miną cierpniętnicy. Nigdy nie byłem dość dobry, zawsze miała o coś do mnie żal... Początkowo myślałem, że właśnie tak wygląda życie w małżeństwie, ale szybko się przekonałem, że to coś więcej. Jedyną osobą, którą kochała, była ona sama. Nikt inny się dla niej nie liczył. Ani ja, ani jej własne dziecko...

Magdalena zesztywniała. Wiedziała, że ojciec specjalnie powiedział „jej własne dziecko” zamiast „ty”, ale nie zmieniło to wydźwięku jego słów.

– Nigdy nie dbałem o własne granice, biernie się podporządkowywałem – ciągnął ojciec. – Nie zliczę, ile razy słyszałem, że jestem zerem, śmieciem, że nie mam w sobie nic z mężczyzny. Czasem rzucała się na mnie z pięściami, ale przecież nie wypadało mi się skarżyć. Doskakiwała do mnie i waliła gdzie popadnie, zazwyczaj po rękach i klatce piersiowej. Kiedyś – dotknął palcem swojej skroni, a Magdalena zobaczyła bliznę nad jego łukiem brwiowym – wyciągała właśnie mięso z zamrażarki, gdy czymś ją zdenerwowałem, nawet nie pamiętam, o co wtedy chodziło. W szpitalu powiedziałem, że spadłem ze schodów. Cała ta sytuacja była dla mnie bolesna i... żenująca. Cóż, byłem mężczyzną, ona kobietą. Czułem wstyd na myśl, że miałbym komuś opowiedzieć o swoich problemach. Co mógłbym zresztą powiedzieć? Że żona mnie bije i wyzywa? Koledzy zabiliby mnie śmiechem. Poza tym... nie wiem, miałem wrażenie, że cokolwiek zrobię, ona obróci kota ogonem i zrobi z siebie ofiarę. Bo mogła, bo była kobietą. Frustracja we mnie narastała, ale nie zająknąłem się nikomu ani słowem.

Magdalena słuchała w napięciu. Słuchała i natychmiast brała wszystko, co mówił, za pewnik. Nawet się nie dziwiła i właśnie ten brak zdziwienia był najbardziej zaskakujący. Wiedziała? Czy rzeczywiście w głębi serca wiedziała?

– Najbardziej wściekała się, kiedy wychodziłem z domu. Rozliczała mnie z każdej godziny i minuty mojego życia. Kiedyś zabrałem cię do swoich rodziców. Izabela była bardzo zaborcza i nie chciała, żebyś spędzała czas z drugimi dziadkami, choć nie potrafiła podać żadnego racjonalnego argumentu, dlaczego miałabyś się z nimi nie widywać. W każdym razie powiedziała, że mam godzinę, aby do nich dotrzeć i wrócić. To było nie do wykonania, bo musielibyśmy wejść i od razu wyjść, a ja chciałem porozmawiać z rodzicami.

– I... co się stało? – zapytała drżącym głosem Magdalena.

– Wróciliśmy po dwóch godzinach. Kiedy tylko weszliśmy do domu, od razu napotkałem jej spojrzenie i poczułem, jak zawartość żołądka podchodzi mi do gardła. Bałem się jej! Wciąż nie potrafię tego zrozumieć, bo przecież byłem od niej silniejszy, większy. Gdybym tylko chciał, mógłbym się obronić, ale nie wyobrażałem sobie, że miałbym uderzyć kobietę, a poza tym... bałem się konsekwencji. Liczyłem jeszcze na to, że ona się opamięta, że zrozumie. Zresztą nie przez cały czas było źle! Zdarzały się lepsze i gorsze chwile. Byłaś ty. Chciałem, żebyś wychowywała się w pełnej rodzinie, żebyś miała i mamę, i tatę...

– Co ci wtedy zrobiła? – przerwała ojcu Magdalena.

Jan spuścił głowę. Mówienie o przemocy, której był ofiarą, wciąż sprawiało mu problem. Przepracował temat z psychologami więziennymi, ale nadal czuł ogromny wstyd. Zresztą nie postrzegał siebie jako ofiary. Już nie. Stracił ten status, kiedy został katem.

– Poprosiłem, żeby pozwoliła mi położyć cię spać. Potem niby przypadkiem przytrzasnęła moją dłoń drzwiami. Ale nie to było najgorsze. Za każdym razem, kiedy mnie krzywdziła, dostrzegałem w jej spojrzeniu coś na kształt satysfakcji... – Zrobił pauzę. – Nie wiem, czy powinienem wchodzić w szczegóły, w końcu to była twoja matka. W każdym razie mnie kontrolowała. Policzyła, ile minut powinien zajmować mi powrót z pracy, i jeśli nie wracałem punktualnie co do minuty, robiła mi karczemne awantury. Wyzywała mnie od dziwkarzy, szmaciarzy, pijaków... Czy piłem? Jak każdy mężczyzna. Zdarzało mi się wypić z kolegami po pracy piwo czy dwa, ale nie uważam, żeby to był powód do takiej złości. Doszło do tego, że gdy miałem kończyć zmianę, wyszukiwałem sobie dodatkowe zajęcia, żeby odwlec powrót do domu. Wiedziałem, że i tak będzie awantura. Jeśli nie o zbyt późny powrót, to o krzywo postawione na szafce buty, wypite z kolegą piwo czy z innego, całkiem bezsensownego powodu... – Nagle Jan się zatrzymał i spojrzał na córkę. – Wracałem jednak do domu mimo ogromnej niechęci, bo wiedziałem, że oprócz Izabeli czekasz tam na mnie ty.

Poczuła to. Poczuła tę radość za każdym razem, kiedy tata pojawiał się w drzwiach wejściowych, rzucała mu się w ramiona, a on łapał ją i unosił wysoko. A potem on wychodził i powracało uczucie niepokoju. W jakim humorze tym razem będzie mama?

– Grała naprawdę troskliwą matkę i przyznam, że zajęło mi dużo czasu, zanim się zorientowałem, że i ciebie krzywdzi. Zajmowała się tobą, dbała o ciebie. Wielokrotnie chciałem od niej odejść, ale ona chyba to wyczuwała, bo za każdym razem, kiedy już wydawało mi się, że podjąłem decyzję, coś się zmieniało, a ja zaczynałem mieć wyrzuty sumienia. Miałbym rozbić dziecku rodzinę? Przekonywałem samego siebie, że przecież w każdym małżeństwie są problemy, nigdzie nie jest idealnie. Postanawiałem, że dam radę, i trwałem w tej decyzji do następnej awantury.

– Nie pomyślałeś o tym, żeby po prostu mnie stamtąd zabrać?

– To były inne czasy – stwierdził Jan. – Do tej pory zresztą sąd zwykle przyznaje opiekę nad dzieckiem matce, a poza tym... Wiem, jak to zabrzmi, ale ja ją naprawdę kochałem! Nie chciałem jej krzywdzić. Wymyśliłem sobie, że będzie bardzo rozpaczać, jeśli jej ciebie zabiorę. Nie chciałem jej ranić. To nigdy nie są proste decyzje...

Miłość tłumaczy nawet najgorsze wybory. Doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Sama okłamywała męża w imię uczucia.

– Łatwiej było ją zabić niż od niej odejść? – Magdalena wbiła ojcu szpilę, żeby sobie nie myślał, że jest po jego stronie.

– Podejrzewałem już wcześniej, ale pewności nie miałem. Czasem znalazłem na twoim ciele siniaka, którego pochodzenia Izabela nie potrafiła wytłumaczyć. Innym razem podsłuchałem, jak się do ciebie zwraca, i to na pewno nie był ton troskliwej matki... Dzisiaj żałuję, że nie interweniowałem od razu, ale człowiek ma to do siebie, że wciąż ma nadzieję i liczy na zmianę. Poza tym – przekonywałem samego siebie – przecież nie mam żadnych dowodów. Jedynie podejrzenia. A co, jeśli skrzywdzę ją pomówieniami? Teraz wiem, że trzeba było działać od razu, ostrzej.

Magdalena już nie ukrywała łez. Na jej oczach upadał ideał, w którego istnienie wierzyła przez długie lata, choć od niepamiętnych czasów towarzyszyło jej wrażenie, że wyłapuje fałszywe nuty. Obraz matki utrwalany przez otoczenie kłócił się z tym, co sama znała. Nie wiedziała, czy chce słuchać opowieści ojca do końca, ale jego słowa były niczym magnes. Bolały ją, ale przyciągały. Teraz, kiedy była już o krok, musiała poznać zakończenie tej historii.

– Pewności nabrałem, kiedy byliśmy na wakacjach nad morzem.

– W Niechorzu – powiedziała szeptem Magdalena.

Jan rzucił jej spojrzenie wyrażające jednocześnie ból i nadzieję. Skoro ona to pamiętała, skoro wiedziała, jaka była jej matka, może pozwoli mu zostać w swoim życiu?

– Tak. Pamiętasz to? – zapytał, a kiedy nie uzyskał odpowiedzi, bo Magdalena jedynie wzruszyła ramionami, co mogło oznaczać wszystko, ciągnął: – Przyłapałem ją na tym, jak podtapiała cię w wodzie. I to był ten moment, w którym powinienem był cię zabrać i uciec przed tą psychopatką, ale wybacz mi, po raz kolejny mnie przekonała, że w zasadzie nic się nie stało. Powiedziała, że uczyła cię pływać i nagle się potknęłaś. A ja jej uwierzyłem, mimo że przecież wiedziałem, co widzę... Byłem słaby, bo nie potrafiłem od niej odejść, kiedy był na to czas. Poza tym chyba po prostu nie mieściło mi się w głowie, że można coś takiego zrobić własnemu dziecku.

Zawiedli ją. Wszyscy. Matka, bo zamiast chronić, krzywdziła. Magdalena przypuszczała, że była po prostu psychopatką, bo tak nie zachowują się normalni ludzie. Ojciec, bo był świadkiem jej krzywdy i nie zareagował. Zasłużyli na swój los. Oboje. Byli siebie warci. Tak. Siebie warci.

– Potem było kilka miesięcy względnego spokoju. Izabela nadal urządzała mi awantury, ale wobec ciebie zachowywała się normalnie. A może po prostu tego nie zauważyłem? Nie wiem. Wychodziłem z domu na kilka godzin dziennie...

– Nie było normalnie – wychrypiała Magdalena. – Bałam się, kiedy zostawałam z nią sama. Nie wiem, co się wówczas działo. Pamiętam strach. Tylko strach...

Jan zignorował jej słowa, bo były dla niego zbyt bolesne. Co miałby powiedzieć córce, której nie potrafił obronić przed jej matką? Wolał więc snuć własną historię.

– A potem wszystko się spieprzyło. Przez dwadzieścia pięć lat nie było chociaż jednego dnia, żebym nie myślał o tym, co się wtedy wydarzyło. Miałem tyle możliwości... Mogłem cię zabrać, wyprowadzić się, wyjechać, uciec albo po prostu zawiadomić policję i opiekę społeczną. Zamknęliby ją w psychiatryku, miałaby do mnie żal, ale by żyła, a ja nie dostałbym wyroku za morderstwo.

Magdalena miała już dość jego dywagacji. Miał czas na decyzję, przenalizowanie wszystkich innych możliwości. Postanowił, że zada śmierć. Nie chciała słuchać jego tłumaczeń. Pragnęła tylko poznać zakończenie tej smutnej historii.

– Co tam się stało? Czy możesz mi w końcu powiedzieć? – zirytowała się.

Jan zatrzymał na niej przepełnione smutkiem spojrzenie.

– Wszedłem do łazienki i zobaczyłem, że Izabela topi cię w wannie. Nie wiem, co chciała zrobić – zabić cię czy tylko przestraszyć. A może to była jakaś pokrętna metoda wychowawcza? Nie mam pojęcia. Wiem tylko, że zacząłem na nią krzyczeć, poszedłem do kuchni, chwyciłem za nóż, a kiedy ona za mną wybiegła, zamordowałem ją. To nie był wypadek. Dźgałem ją tym nożem, żeby zabić.

Rozdział 26

Magdalena zgniotła w dłoniach kolejną chusteczkę. Twardowska patrzyła na nią ze współczuciem. W trakcie tej sesji terapeutka niewiele się odzywała. To głównie Magdalena mówiła. Relacjonowała to, czego dowiedziała się od ojca, i próbowała rozstrzygnąć, jak sama się z tym czuje. Wewnątrz była jednym wielkim chaosem. Swoim wyznaniem Jan jednocześnie przyniósł jej ulgę i rozpacz. W jakiś sposób odzyskała ojca, ale straciła matkę, swoje wyobrażenie o niej.

– Kiedy zaczął dzielić się ze mną szczegółami tamtej zbrodni, poczułam, że to dla mnie za dużo. Zakręciło mi się w głowie i poczułam mdłości. Zgięłam się wpół i pozbyłam całej zawartości żołądka. To, co on mówił... było takie drastyczne, złe, nieludzkie. Stał przede mną i patrząc mi głęboko w oczy, opowiadał, że zabił człowieka i jak to zrobił. Zatkałam uszy, błagając go, żeby przestał, ale on nie posłuchał. Jego słowa mnie przerażały, bałam się, że jeśli go wysłucham, ta opowieść zostanie we mnie na zawsze, dlatego zaczęłam krzyczeć. Po chwili zjawił się dziadek, chciał mnie zabrać do samochodu, ale widzi pani... – Magdalena przełknęła głośno ślinę. – Zostałam i dokończyłam tę rozmowę. Zostałam, bo jakaś niewidzialna siła nie pozwoliła mi odejść. Jednocześnie chciałam poznać prawdę i nie chciałam jej znać.

Dalsza część opowieści ojca pokrywała się z tym, co właściwie Magdalena już wiedziała. Kiedy Jan zabił Izabelę i starannie wyczyścił narzędzie zbrodni (ten szczegół akurat jej umknął), wrócił do łazienki. Woda, w której kąpała się dziewczynka, dawno zdążyła wystygnąć.

– Wyciągnął mnie z wanny, owinął ręcznikiem i zaczął przemawiać uspokajającym tonem. Mówił, że teraz będzie tylko lepiej, obiecywał, że zabierze mnie daleko stąd, tam, gdzie będę bezpieczna i nikt nie zrobi mi krzywdy. Pytałam, co się stało z mamą, ale on nie chciał odpowiedzieć. Stwierdził tylko, że mama już nigdy mnie nie uderzy ani nie wsadzi pod wodę – powiedziała Magdalena do terapeutki. – Ja tego nie pamiętam, ale kiedy ojciec mi o tym opowiadał... cóż, ani przez chwilę w to nie wątpiłam. Nadal nie przypomniałam sobie tej sceny, ale kiedy słuchałam o tym, co się wydarzyło, miałam pewność, że właśnie tak było i że brałam w tym udział. Dziwne, prawda?

– Niekoniecznie – zaprzeczyła Twardowska. – Ludzki umysł kryje jeszcze wiele zagadek.

– Włożył mi piżamę i zaniósł do pokoju. Czekał, aż zasnę – kontynuowała Magdalena, jakby nie usłyszała uwagi terapeutki. – Przez cały czas trzymał mnie za rękę i głaskał po włosach. To, co zrobił, powoli zaczynało do niego docierać i z każdą minutą był coraz bardziej przerażony. Dopytywałam go, czy w trakcie... no, czy w trakcie zabójstwa – ostatnie słowo wypowiedziała z wyraźną niechęcią – był świadomy swojego czynu, ale nie potrafił mi odpowiedzieć. Przyznał, że w jakiś sposób był zaślepiony gniewem, który zalał go w krótkim momencie, ale jednocześnie doskonale wiedział, co robi. Nie myślał o konsekwencjach, ale chciał... – Odchrząknęła. – Chciał zabić. Ustalenie tego, co się właściwie stało, zajęło mu sporo czasu. Mówił, że pamiętał tylko pojedyncze sceny i musiał ułożyć całość z tych puzzli.

– Szukała pani dla niego usprawiedliwienia? – zapytała Twardowska.

Magdalena szybko zaprzeczyła ruchem głowy.

– Nie, to nie tak. Nie istnieje żadne usprawiedliwienie dla tego, co zrobił.

– Chronił panią.

Zapadła cisza. Magdalena zamrugała nerwowo. Tak, ona też już o tym wcześniej myślała. Ale przecież było tyle innych możliwości.

– Nie musiał od razu zabijać. Koniec końców okazał się słaby. Nie wytrzymał. Mógł zrobić cokolwiek, ale nie zabijać!

– Teraz, kiedy zna pani prawdę, czy jest pani w stanie mu wybaczyć?

I znów cisza. Długa, dzwoniąca w uszach.

– Nie. Nie wiem... – Magdalena schowała twarz w dłoniach. – Myślałam, że ta rozmowa mi pomoże, że będę się czuła po niej jeszcze lepiej, tymczasem jest znacznie gorzej.

– Dlaczego?

– Bo teraz... – Pacjentka pociągnęła głośno nosem. – Nie umiem poradzić sobie z prawdą o mojej matce. Wcześniej byłam zła tylko na ojca, teraz jestem wściekła na oboje rodziców. Wychodzi na to, że nigdy nie powinni byli mieć dzieci, skoro ona była psychopatką, a on nie potrafił mi zapewnić bezpieczeństwa! Czuję taką... – zatrzymała się, aby właściwie nazwać swoje emocje – niemoc. Jestem pełna buntu, niezgody i złości. Mam ochotę krzyczeć, tak, krzyczeć, jak bardzo ich wszystkich nienawidzę!

Twardowska patrzyła na Magdalenę z wyraźnym zadowoleniem. Zachowała tę uwagę dla siebie, ale uważała, iż doskonale się stało, że pacjentka pozwoliła sobie na spotkanie z ojcem. Owszem, poznała drastyczną prawdę, z którą trudno się było mierzyć, i czekała ją jeszcze długa droga do zaakceptowania siebie samej i swojej przeszłości, ale pozwalała sobie na emocje, co wcześniej nie miało miejsca.

– Mam takie poczucie, że w jakimś stopniu odzyskałam swojego ojca, przynajmniej wyobrażenie o nim. Chociaż teraz, kiedy o tym myślę, wychodzi na to, że w głębi serca zawsze wiedziałam, ale nie dopuszczałam do siebie prawdy, bo wydawała mi się zbyt skomplikowana. Choćby to, że kiedy myślałam o tacie, czułam spokój, a matka budziła we mnie dziwny lęk. Nie powinno tak być, prawda? Gdzieś z poziomu podświadomości przebijała się myśl, że ojciec jest tym czułym, opiekuńczym rodzicem, ale odpychałam ją od siebie, bo wydawała mi się niemożliwa. A teraz się okazuje, że miałam rację, że jednak nie zwariowałam. To w pewnym stopniu oczyszczające, ale też przerażające, jeśli weźmiemy pod uwagę, jaką rolę w tym wszystkim odegrała matka... – Magdalena się wzdrygnęła. – Matka. Ta, z którą kiedyś byłam jednym ciałem, która dała mi życie, karmiła własną piersią... Nie wiem, czyja zdrada jest bardziej bolesna. Czy to w ogóle można stopniować, porównywać?

– Czyli czuje się pani zdradzona przez matkę?

– Tak, przez matkę, babcię. – Magdalena zacisnęła usta w cienką kreskę.

– Rozmawiała pani z babcią po spotkaniu z ojcem? – zapytała Alicja.

– Nie i nie wiem, czy to zrobię. Co to zmieni? Babcia żyje w własnym wyidealizowanym świecie. Nie dopuszcza do siebie myśli, że ona czy ktoś z jej rodziny mogliby postąpić niewłaściwie. Zawsze winni są tajemniczy oni. – Skrzywiła się pacjentka. – Nie odpowiada mi jej system wartości, prawdę mówiąc, od zawsze buntowałam się przeciw jej zasadom, ale... Babcia ma już swoje lata! Nie wiem, jak zareagowałaby na wieść, że spotkałam się z ojcem. Prawda mogłaby się okazać dla niej zbyt brutalna. Chyba więc będę się na nią złościć po cichu.

– Właśnie tego pani chce? – upewniła się Twardowska.

– Tak, chyba tak. Najważniejsze, że ja wiem, jak było, i... może w końcu będę mogła ruszyć dalej. Oni tam byli – Magdalena nagle zmieniła temat. – Babcia i dziadek. Nigdy mi o tym nie powiedzieli, ale kiedy ojciec zadzwonił na policję i po przyjeździe na miejsce policjanci zorientowali się, że... że stało się to, co się stało – odwróciła wzrok – zapytali mojego tatę, kto mógłby zająć się dzieckiem. Ja już byłam wtedy w radiowozie, zawinięta w gruby koc. Ten koc... pamiętam go, wie pani? To akurat pamiętam. Strasznie śmierdział. Na miejsce przyjechali moi dziadkowie, zarówno ze strony matki, jak i ojca, ale babcia Zofia nie pozwoliła babci Lidzi nawet na mnie spojrzeć. Podobno krzyczała, że nigdy nie zobaczy wnuczki, że cała jej rodzina będzie się smażyć w piekle za to, co zrobił mój ojciec...

– Wie to pani od ojca?

– Nie, od dziadka – przyznała Magdalena. – Kiedy już skończyłam rozmawiać z ojcem, dziadek opowiedział mi, jak to wyglądało z jego strony. On... to znaczy mój dziadek... on zawsze miał wątpliwości. Nie wierzył w to, co mówiła babcia, że tata pewnie znalazł sobie inną kobietę, a mama nie pozwoliła mu odejść.

– Myśli pani, że babcia wiedziała, jaka jest prawda?

Przy tym pytaniu Magdalena zatrzymała się na dłużej. Zastanawiała się nad odpowiedzią, odkąd wróciła z Wąsewa. Bo czy to możliwe – nie wiedzieć, że własne dziecko wykazuje psychopatyczne skłonności? Ale taka właśnie była babcia. Widziała źdźbło w oku bliźniego, a nie dostrzegała belki w swoim. Czy to jednak czyniło ją gorszym człowiekiem? Była zaślepiona miłością.

– Nie wiem, naprawdę. Nie wydaje mi się, żeby okłamywała mnie świadomie, kiedy opowiadała mi o mamie. Ona jakby... hm, jakby sama wierzyła w to, co mówi. Albo bardzo chciała w to wierzyć. Jestem zła, bo przedstawiała mi zakłamany wizerunek matki, ale może sama właśnie tak ją postrzegała? – Magdalena zmarszczyła czoło. – Nie. Zostawmy to! Dajmy babci spokój, choćby z uwagi na to, że mnie wychowała i poświęciła dla mnie naprawdę dużo.

– Oczywiście. To pani decyduje, co jest dla pani ważne – zgodziła się Alicja.

Magdalena spojrzała na nią z wdzięcznością.

– Ojciec chciał ze mną uciec, wyjechać gdzieś daleko, wie pani? Kiedy już... no, kiedy zabił matkę i położył mnie do łóżka, zaczął pakować najpotrzebniejsze rzeczy. Zamierzał opuścić ze mną mieszkanie jeszcze przed świtem. Ale świadomość tego, co zrobił, go przerosła. Z każdą minutą jego chęć ucieczki słabła... „Miałbym przez całe życie się ukrywać z dzieckiem u boku?”, zapytał mnie. Nie wyobrażał sobie tego. Poza tym nawet nie wiedział, gdzie mógłby pójść. Toczył ze sobą wewnętrzną bitwę przez prawie dwie godziny. Wydaje mi się, że to właśnie wtedy, kiedy on zamknął się w pokoju, wyszłam od siebie i poszłam do kuchni, żeby zobaczyć, co się stało. Nie wymyśliłam sobie tego. Ja naprawdę ją widziałam... Moją matkę. Jej ciało. – Magdalena zacisnęła powieki, ale obraz pozostał przed oczami. – Ojciec w końcu się poddał. Zrozumiał, że nie chce przez całe życie uciekać – powtarzała słowa zasłyszane od niego przed kilkoma dniami. – Dlatego zadzwonił na policję. Czy to nie kolejny dowód na to, że był po prostu słaby?

Twardowska zwlekała z odpowiedzią, licząc, że Magdalena powróci do przerwanego wątku, ale tak się nie stało.

– Musi sobie pani sama odpowiedzieć na to pytanie – stwierdziła lakonicznie.

– A może to jego przyznanie się do winy było właśnie oznaką siły? Nie uciekał przed odpowiedzialnością, nie bronił się, przyjął taką karę, jaką wymierzył mu sąd, nie starał się o przedterminowe zwolnienie, odsiedział wyrok co do dnia. Co do dnia... – Magdalena zatrzymała wzrok na obrazie. Teraz ją przerażał. – Nie wiem. Na tyle pytań wciąż nie znam odpowiedzi.

– Co teraz pani zamierza?

Magdalena zamrugała z niedowierzaniem. Twardowska zadała jej pytanie, którego ona sama unikała. Wolała zastanawiać się nad tym, co zmieniło się po rozmowie z ojcem i jak wpłynęła na nią prawda, niż myśleć o przyszłości. Bo nie wiedziała, co będzie. Tak. Znów nie wiedziała.

– Na razie niczego nie postanowiłam. – Położyła kciuk na ustach i przygryzła paznokieć. – Nie wiem, czy chcę się jeszcze kiedyś spotkać z ojcem. Potrzebuję więcej czasu!

– To zrozumiałe – wtrąciła terapeutka.

– Ale... – Magdalena głośno wypuściła powietrze z płuc. Zatrzymała wzrok na zegarku. Czas sesji dobiegał końca. – Chyba będę musiała wyznać mężowi prawdę – przyznała niechętnie. – Umówiłam się z ojcem, że na razie będziemy się kontaktować telefonicznie, a potem zobaczymy. Chciałabym go poznać, dowiedzieć się o nim czegoś więcej! Nie wyobrażam sobie, że miałabym to ukrywać przed Michałem. Jak? Ojciec do mnie zadzwoni, a ja powiem, że to był telefon z gazowni? Zawsze podziwiałam ludzi, którzy mają romanse. Nie, nie, nie pochwalam tego! – dodała szybko. – Po prostu zastanawiam się, jak oni to robią, jak udaje im się zataić przed żoną czy mężem te spotkania, rozmowy, SMS-y, wiadomości na Messengerze...

– Jak się pani czuje po podjęciu tej decyzji?

– Boję się – powiedziała Magdalena, chowając dłonie w rękawy. – Wiem, jak wiele ryzykuję, ale teraz, skoro ojciec już wyszedł z więzienia i na nowo pojawił się w moim życiu... cóż, to kwestia czasu, kiedy Michał pozna prawdę. Lepiej, żeby usłyszał ją ode mnie. Jestem okropna, prawda? Postanowiłam być szczera wobec męża tylko dlatego, że sytuacja mnie do tego zmusiła. Zasłużyłam na swój los. Zasłużyłam na wszystko, co najgorsze!

Rozdział 27

Wyznać prawdę – łatwiej powiedzieć, trudniej zrobić. Magdalena łapała się na tym, że wręcz godzinami wpatruje się w Michała, wyczekując odpowiedniego momentu na rozmowę, już nawet otwierała usta, żeby zacząć, a potem szybko je zamykała i opuszczała ze wstydem głowę. Im większe opory miała przed tym, aby wyznać mężowi prawdę, tym bardziej doceniała ojca, który zdobył się na szczerość. Wielokrotnie powtarzane kłamstwo wrasta w codzienność tak głęboko, że jego obecność przestaje uwierać. Po prostu się go nie dostrzega. Magdalena przez wiele lat przechodziła tuż obok, konsekwentnie unikając konfrontacji z prawdą. Żyło jej się raz lepiej, raz gorzej, ale nie poświęcała zbyt wiele czasu na myślenie o kłamstwie. Ale to było w poprzednim życiu. Miała wrażenie, że od momentu, kiedy przyznała, iż ma problem, i zaczęła szukać pomocy, minęły całe lata świetlne. Ona sama była inną osobą. Przekonała się na własnej skórze, jak bardzo boli, gdy jedna z najbliższych osób oszukuje. Po rozmowie z ojcem czuła się zdezorientowana. Zastanawiała się nad tym, gdzie kończyło się kłamstwo, a gdzie zaczynała prawda. Czy babcia konfabulowała w drobnych sprawach, czy tylko tych dużych? Czy dziadek, który nie potwierdzał, ale też nie zaprzeczał, był tak samo winny, czy może jednak trochę mniej?

Magdalena była już zmęczona doszukiwaniem się śladów prawdy pośród fałszu. Została pokonana własną bronią. Czy kłamstwo może być rodzinne? Nie chciała się nad tym dłużej zastanawiać. To ją wykańczało. Postanowiła, że powie prawdę, a dalej niech się dzieje, co chce. Już dawno utraciła kontrolę. I pomyśleć, że kiedyś to właśnie tego bała się najbardziej – utraty kontroli! Przekonała się, że są o wiele gorsze dramaty.

Michał wcale nie ułatwiał sytuacji. Wręcz przeciwnie. Był miły, czuły, troskliwy, zaangażowany – słowem, taki jak zawsze. Gdyby urządzał jej awantury, włóczył się po mieście z kolegami, Magdalenie byłoby łatwiej. Zły mąż, który zasłużył na to, aby być okłamywanym. A on nie. Ideał. A podobno ideały nie istnieją! Magdalena nie wiedziała już, czy Michał wyczuwa napiętą atmosferę panującą w domu, czy to zwykły przypadek, ale zaczął się jakby bardziej starać. Przyjeżdżał po nią do pracy, żeby nie musiała wracać autobusem, zaprosił ją do kina, jakimś cudem zdobył jedno z pierwszych hispanojęzycznych wydań Mendozy. Dopiął na ostatni guzik projekt, który zajmował go przez długie miesiące, i zapowiedział, że teraz będą mogli spędzać więcej czasu we dwoje. A Magdalena wolałaby jednak, gdyby tego czasu mieli dla siebie mniej. Bała się tego, co nastąpi po jej wyznaniu. Obawiała się, że potem może nie być już nic.

– A wiesz, tak pomyślałem, że tę premię, którą dostałem, moglibyśmy wydać na podróż w miejsce, w którym dotąd nie byliśmy – ekscytował się Michał, ustawiając buty równo na półce. Nauczył się. – Znajdzie się jeszcze coś takiego? Może niekoniecznie w Hiszpanii. Mój kolega był ostatnio w Zanzibarze i na własne oczy widział żyrafy i słonia! Wyobrażasz to sobie?

Wchodzili właśnie do domu. Michał wyszedł z pracy punktualnie o szesnastej, więc zabrała się razem z nim. Wciąż nie czuła się gotowa, aby wsiąść do samochodu. Jeszcze trochę.

– Nie wiem – powiedziała tylko tyle, bo na więcej nie miała sił.

Ostatnio dawała z siebie absolutne minimum. Tak w domu, jak i w pracy. Fatalnie się czuła. Podejrzewała, że to coś więcej niż tylko wiosenne przesilenie. Może przeziębienie, a może po prostu wyrzuty sumienia. Tak też mogło być.

– No, ale powiedz, czy nie byłoby fajnie wybrać się w taką egzotyczną podróż?

Wzruszyła ramionami. Musiałaby sprawdzić na mapie, gdzie leży ten cały Zanzibar. W Afryce, to pewne. Nawet brzmiało tak afrykańsko. Ale gdzie dokładnie? Zresztą, czy to ważne? I tak tam nie pojedzie. Nigdzie już z Michałem nie pojedzie. Bo kiedy on pozna prawdę, nie będzie chciał mieć z nią nic wspólnego. Paradoksalnie nie dlatego, że nie potrafiłby zaakceptować jej przeszłości, jak myślała na początku. Kłamała, bo bała się, że go straci, a teraz doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że gdyby od początku stawiała na szczerość, nie miałaby powodów do obaw. Byłby z nią pomimo wszystko. Bo ją kochał. Byłby z nią, gdyby tylko była z nim szczera.

– Usiądź, proszę. Musimy porozmawiać! – zdumiona usłyszała własne słowa.

Michał dostrzegł jej wyraz twarzy i mina mu zrzedła. Nie wiedział jeszcze, czego ma dotyczyć rozmowa, ale podskórnie wyczuwał, że nie będzie należeć do przyjemnych.

Magdalena właśnie wypakowywała zakupy, kiedy zaskoczyła ją własna prośba. Cisnęła w kąt papierową torbę i powoli przeniosła wzrok na Michała, który siedział już po drugiej stronie blatu i przypatrywał jej się z mieszaniną niepokoju i zainteresowania. Najchętniej rzuciłaby się mu w ramiona i powiedziała, że to nic, że właściwie nie muszą rozmawiać, ale nie mogła tego zrobić. Czuła się jak masochistka. Wiedziała, że zaraz zada sobie ból, ale nie potrafiła powstrzymać napływu słów, które cięły ostro niczym nóż. Serce pękało jej na myśl o tym, jak bardzo zrani siebie i Michała. Ale tak było trzeba. Koniec z kłamstwami. Podjęła już przecież decyzję. I choć wiedziała, że życie bez Michała nie będzie miało najmniejszego sensu, to jednak dźwiganie tych wszystkich oszustw przerosło ją o głowę.

– Posłuchaj. To nie będzie miła rozmowa – zaczęła łamiącym się głosem.

– Właśnie widzę.

Odwróciła wzrok. Nie potrafiła patrzeć Michałowi w oczy. Nie teraz, kiedy zamierzała wyznać mu, że w zasadzie całe ich życie opierało się na kłamstwach.

– Będziesz wściekły, ale proszę, nie przerywaj mi! Pozwól mi powiedzieć wszystko, co chciałabym ci wyznać... Nie będzie to łatwe ani dla mnie, ani dla ciebie, ale wysłuchaj mnie. O nic więcej cię nie proszę!

Kątem oka dostrzegła, że Michał mruży oczy i krzyżuje przed sobą ręce. Taka obronna postawa nie zapowiadała nic dobrego.

– Widzisz... Podczas ostatniego pobytu w Wąsewie spotkałam się z moim ojcem. – Magdalena wbiła wzrok w podłogę.

– Wrócił z zagranicy? – zdziwił się Michał.

Ach, gdyby to wszystko było takie proste!

– Nie. Wyszedł z więzienia, gdzie odsiadywał wyrok za morderstwo. – Słyszała, że Michał zaczerpuje głośno powietrza, aby coś powiedzieć, dlatego dodała szybko: – Nie przerywaj, pozwól mi skończyć! Tak, okłamałam cię. Przedstawiłam ci alternatywną wersję, bo sama chciałam w nią uwierzyć. Wiem, nie ma dla mnie żadnego wytłumaczenia, dlatego nawet nie proszę cię o zrozumienie czy wybaczenie. Kłamstwo pozostaje kłamstwem, nieważne, z jakiego powodu wypowiedzianym! Ja... ja po prostu się bałam, wstydziłam. Kiedy się poznaliśmy, pamiętasz, pytałeś o moich rodziców, dlaczego wychowują mnie dziadkowie... Miałam ci wtedy powiedzieć, że mój ojciec siedzi za morderstwo? – Nieśmiało podniosła wzrok. Musiała na niego spojrzeć, przekonać się, że słucha, że rozumie. Słuchał w napięciu, ale czy rozumiał? – Znaliśmy się wtedy od dwóch tygodni, myślałam, że będziesz kolejnym nic nieznaczącym epizodem. Skąd miałam wiedzieć, że to właśnie ty, że to ty jesteś moim przyszłym mężem, miłością mojego życia? Powtórzyłam ci kłamstwo, które opowiadałam wszystkim innym. A potem... a potem było już za późno, bo cię pokochałam i wszystko potoczyło się tak szybko. Oświadczyny, ślub.

Zapadła złowróżbna cisza. Michał oddychał ciężko. Jego klatka piersiowa to unosiła się, to opadała, a oczy przypominały wąskie szparki. Wyraz twarzy pozostawał nieodgadniony. Magdalena oddałaby wszystko, żeby dowiedzieć się, co w tamtej chwili sobie myślał. Stała przed nim obnażona, odsłaniając wszystkie swoje lęki i emocje. Czekała na wyrok, a on uparcie milczał.

– Kogo... – Michał odchrząknął. – Kogo zabił twój ojciec?

Że też ze wszystkich pytań zadał to, na które odpowiedź była najbardziej skomplikowana! A może właśnie najprostsza?

– Moją matkę.

Słowa popłynęły same. Struny głosowe przecież już je dobrze znały, wszystkie miały okazję paść wcześniej, kiedy relacjonowała spotkanie z ojcem psychoterapeutce. Michał nie mógł poznać tylko połowy prawdy. Musiała mu powiedzieć o wszystkim, czego się dowiedziała. O matce, która ją podtapiała, bo widocznie czerpała z tego chorą przyjemność, o ojcu, który czuł się niczym w złotej klatce, w końcu o wannie, w której spędziła najgorsze chwile swojego życia, i o wodzie, która dawno zdążyła wystygnąć, zanim za ścianą ojciec skończył z matką. Jak miałaby być normalna, pytała. Jak po tym wszystkim mogłaby żyć zwyczajnie, bez nerwicy, bez ataków, które destabilizowały życie i jej, i jego? Jaki system wartości zaszczepiła w niej matka, która znęcała się nad własnym dzieckiem, i ojciec, który miał szeroki wachlarz możliwości, a wybrał morderstwo?

– Taką prawdę chciałbyś usłyszeć ode mnie na początku? – skończyła, ignorując łzy, które zwilżyły jej twarz i płynęły dalej, aż za materiał bluzki, aż za biustonosz, gdzie spotykały się w zagłębieniu pomiędzy piersiami.

Prowokowała go, doskonale zdawała sobie z tego sprawę, ale miała już dość tego milczenia. Owszem, poprosiła go, żeby pozwolił jej dokończyć, ale przecież powiedziała wszystko, a on nadal się nie odzywał. Podeszła bliżej i szturchnęła go delikatnie, aby się przekonać, że jest obecny nie tylko ciałem. Mięśnie Michała się napięły, a ręka zrobiła unik. Zrozumiała, że on nie chce, żeby go dotykała, i poczuła fizyczny wręcz ból.

– Kochanie...

– Zostaw mnie, nie dotykaj! Nawet teraz kłamiesz, nawet teraz nie potrafisz być szczera! – krzyknął, na co Magdalena zamrugała oczami. Czy on kiedykolwiek wcześniej podnosił głos? – Najpierw stwierdzasz, że sama dopiero niedawno poznałaś prawdę, a potem pytasz, czy właśnie to chciałem usłyszeć od ciebie na początku znajomości! Gubisz się w zeznaniach!

– Michał, to nie tak...

Wydawało jej się, że jest gotowa na jego złość, a jednak kiedy zobaczyła w jego oczach cień obrzydzenia, musiała się podeprzeć o blat, żeby nie upaść.

– Kim ty jesteś? Weszłaś do mojego życia, zdobyłaś zaufanie moje i mojej rodziny, przyjęliśmy cię z otwartymi ramionami, chociaż ty sama zawsze pozostawałaś z boku! Pokochałem cię, założyłem z tobą rodzinę, zasypiałem koło ciebie każdego wieczoru, a teraz się okazuje, że w ogóle cię nie znałem!

Nie podobał jej się ten czas przeszły.

– Michał... Wszystko inne było szczere. Moje uczucia wobec ciebie i...

Zamilkła. Wiedziała, że to ją pogrąży, ale nie mogła znaleźć nic innego, poza uczuciem, co byłoby szczere.

– A skąd mam wiedzieć, że teraz nie kłamiesz? Jaką mam pewność, że mówisz prawdę?

Magdalena opuściła głowę. Na tak sformułowane pytanie mogła odpowiedzieć tylko w jeden sposób.

– Nie możesz mieć żadnej pewności.

Michał ze złości kopnął krzesło, które natychmiast się przewróciło, strącając ze stołu paprotkę. Doniczka roztrzaskała się na wiele kawałków.

– A twoi dziadkowie? Oni też mnie okłamywali?! Co za popieprzona rodzinka!

– Poprosiłam ich o to – powiedziała Magdalena, wbijając wzrok w rozbitą doniczkę. Nie mogła nie zauważyć związku ze swoim życiem. – Ich w to nie mieszaj, proszę. To był wyłącznie mój pomysł.

Michał stał jeszcze przez chwilę, przypatrując się Magdalenie i kręcąc z niedowierzaniem głową. Potem nagle wyszedł. Ona ani drgnęła. Nasłuchiwała. Kiedy zorientowała się, że kroki męża ucichły w przedpokoju, puściła się za nim biegiem. Michał właśnie wkładał buty.

– Wychodzisz gdzieś? Proszę, porozmawiajmy – odezwała się płaczliwym głosem.

Próbowała złapać Michała za rękę, żeby go zatrzymać, ale odtrącił ją niczym natrętną muchę. Odpuściła, kiedy spojrzała w jego pełne nienawiści oczy. Poczuła się, jakby poraził ją prąd. Jeszcze przed chwilą to spojrzenie było pełne miłości, a teraz ziało otwartą niechęcią.

Co ona narobiła? Obróciła przeciwko sobie jedyną osobę, która zawsze stała obok niej, kiedy świat był przeciw.

Rozdział 28

Sama nie wiedziała, jak udało jej się przetrwać weekend. Chyba tylko siłą rozpędu. Kiedy Michał w piątkowe popołudnie bezszelestnie zamknął za sobą drzwi, pomyślała, że właśnie zawalił jej się świat, a on nawet nie potrafił tymi drzwiami porządnie trzasnąć. Wyszedł po cichu, tak jak cicho trwał u jej boku. Zawsze przystawał na jej wizję, dopasowywał się i dotrzymywał jej kroku. Zwalniał, kiedy ona się zatrzymywała, i przyspieszał, kiedy zaczynała biec. Był dla niej kimś więcej niż tylko towarzyszem życia. Opoką, nadzieją, szansą na lepszą przyszłość.

Kiedy wyszedł, rzuciła się na łóżko, którego nie opuściła przez cały weekend. Wstawała tylko do toalety i po szklankę wody, kiedy już język przysychał jej do gardła. Zdołała cokolwiek zjeść dopiero w niedzielę późnym popołudniem. Wcześniej nawet nie czuła, że jest głodna. Zaszyła się pod kołdrą i miała ochotę umrzeć. Żałowała, że leki, które bierze, nie zagłuszają bólu. Oddałaby wiele, by było jej wszystko jedno. Nie czuć, nie myśleć, nie kochać – och, jakie życie byłoby wówczas proste!

Co chwilę sprawdzała ekran smartfona, ale nie miała żadnych nowych powiadomień. W piątek wieczorem Michał napisał jej jednego SMS-a, w którym poinformował ją, że jest u rodziców, i poprosił, żeby do niego nie dzwoniła. Cały on. Nawet w takiej chwili pomyślał o tym, że będzie się o niego martwiła. Mimo ogromnej złości i poczucia krzywdy dał znać, co się z nim dzieje. Magdalena rozpłakała się żałośnie, kiedy uświadomiła sobie, że już nigdy nie spotka tak wyjątkowego człowieka jak on. Jest ich niewielu na tym zepsutym świecie. Ona miała szczęście, że stanął na jej drodze, ale wszystko zrujnowała

Odpisała mu. Zapytała, czy nie będzie czegoś potrzebował z domu, ale nie otrzymała odpowiedzi. No tak. Poinformował ją, co się z nim dzieje, i mógł dalej ją lekceważyć.

Magdalena przez ten weekend zrozumiała, co miał na myśli Artur Rojek, śpiewając o umieraniu z miłości. To rzeczywiście może się zdarzyć i Magdalena tego doświadczyła, tylko jakby zatrzymała się w połowie tego umierania. Zabrakło jej sił zarówno na powrót do życia, jak i na to, by umrzeć całkowicie. Zawisła w próżni. Ach, jak bolało! Każda cząstka jej duszy protestowała i wyrywała się do Michała. Magdalena pragnęła zniknąć, rozpłynąć się, aby to cierpienie wreszcie się skończyło, ale ku swojemu zdziwieniu, miała w sobie jeszcze chęć życia. Zadziwiające. Człowiek traci wszystko – męża, własną tożsamość, matkę, a raczej wyobrażenia o niej – chce umrzeć, a jego podświadomość odpowiada: O, nie, nie, nie. Nie umrzesz, przynajmniej nie teraz. Wstaniesz z tego łóżka i zrobisz to, co do ciebie należy!

Więc wstała, choć nie miała na to najmniejszej ochoty. Zamierzała wziąć urlop na żądanie, ale szybko zrozumiała, że to niewiele zmieniłoby w jej położeniu. Bo jeśli nie dziś, to jutro, pojutrze, za tydzień, dwa będzie musiała pójść do pracy. Ustaliliśmy już przecież, że nie umrze, bo zatrzymała się w połowie umierania. Musiała więc żyć. A jeśli człowiek żyje, wymaga się od niego wypełniania zadań. Do tego właśnie sprowadza się życie. Do wywiązywania się z powierzonych obowiązków. Dziecka, żony, męża, córki, syna, pracownika, obywatela.

Co za różnica, czy wstanie z łóżka tego dnia, czy za dwa tygodnie? Nie wierzyła, że kiedykolwiek mogłaby się poczuć lepiej. Wieczność wydawała jej się za krótka, aby się pozbierać, a co dopiero mówić o dwóch tygodniach.

Zmusiła się do tego, aby opuścić swoją norę, ale nie było mowy o nałożeniu makijażu czy uczesaniu włosów. Wciągnęła na siebie kwiecistą bluzkę i spodnie w romby, nie zwracając uwagi na to, że całość ze sobą w ogóle nie współgra. Wezwała taksówkę, bo nie miała siły, aby dojść na przystanek, i wytoczyła się z domu. W progu zmrużyła oczy. Zaskoczyła ją dość wysoka temperatura i pełne słońce. Wiosna. Że też akurat teraz! Nie była przygotowana na wiosnę. Po prawdzie, na lato, jesień i zimę również, ale wydawało jej się, że jakoś tak lepiej cierpieć w październiku czy styczniu niż w słonecznym marcu, kiedy przyroda powoli budzi się do życia.

Musiała wyglądać fatalnie, bo kiedy wsiadła do samochodu, taksówkarz spojrzał na nią niepewnie. Nie zwracała na niego jednak uwagi. Nie dostrzegała też zdziwienia na twarzach kolegów i koleżanek z pracy. Była skupiona tylko na tym, żeby dotrzeć do swojego biurka, a po drodze nie zwątpić w sens swojej obecności w tym miejscu.

Szczęki Angeliki i Jowity opadły bezwiednie, niemal równocześnie, na jej widok, ale koleżanki też nie zrobiły na niej większego wrażenia. Przypuszczała, że gdyby podłoga nagle się rozstąpiła i wyszedł z niej ogromny potwór, nawet nie uniosłaby brwi. Nikt i nic nie miało dla niej znaczenia. Tylko Michał i fakt, że milczał już od sześćdziesięciu godzin, czternastu minut i trzydziestu siedmiu sekund.

Włączyła komputer. Postępowała w sposób mechaniczny, powielając głęboko zakodowane w podświadomości czynności. Zalogowała się do wewnętrznego systemu, sprawdziła skrzynkę, odpisała na maila, pobrała dokumenty, które musiała pilnie przetłumaczyć. Otworzyła plik, ale tutaj skończyła się jej dobra passa. Nagle miała pustkę w głowie. Pożałowała, że nie wybrała zawodu, który nie wymagałaby od niej myślenia, który mogłaby wykonywać poniekąd automatycznie.

Angelika i Jowita wyszły z pokoju. Magdalena odczekała chwilę, wstała i zamknęła za nimi drzwi. Już nawet nie miała sił, aby je upominać. Wróciła do biurka i wyjęła z torebki telefon. Patrzyła na niego, jakby był tykającą bombą. Wiedziała, że nie może zadzwonić do Michała. Prosił ją, żeby się z nim nie kontaktowała. Ale musiała, po prostu musiała się dowiedzieć, jak on się czuje, co robi. Martwiła się o niego.

Teściowa odebrała po dwóch sygnałach. Kiedy Magdalena usłyszała jej głos w słuchawce, odetchnęła z ulgą. Bała się, że Dorota nie będzie chciała z nią rozmawiać.

– Przepraszam, że cię wplątuję w nasze sprawy – Magdalena od razu przeszła do rzeczy – ale, proszę cię, powiedz mi, co z Michałem. Rzeczywiście się u was zatrzymał?

Dorota wahała się tylko przez chwilę.

– Tak – westchnęła. – Rano pojechał do pracy, więc teraz go nie ma, ale nocuje u nas.

– Dziękuję za informację. Jak on się trzyma?

– A może zadzwoniłabyś do niego i o to zapytała? – W głosie teściowej wyczuła cień wrogości.

– Prosił, żebym tego nie robiła.

– Nie wiem, o co wam poszło, ale mam nadzieję, że szybko sobie to wyjaśnicie – powiedziała Dorota, a Magdalena poczuła się lepiej. Minimalnie, ale jednak.

Po pierwsze, wyglądało na to, że nie wszystko stracone. Michał nie powiedział rodzicom, że to definitywny koniec, skoro teściowa wyraziła nadzieję na rychłe rozwiązanie sprawy. Po drugie, nie zdradził im powodu kłótni. Uszanował prawo Magdaleny do tajemnicy mimo całego zła, które wyrządziła.

– Ja też mam taką nadzieję. Dam mu trochę czasu, tak jak prosił, i... zobaczymy.

Dorota szybko zakończyła połączenie, co Magdalena rozumiała. Teściowa nie chciała opowiadać się po żadnej ze stron.

Chwilę po tym, jak się rozłączyła, rozległo się pukanie do drzwi. Piotr wsunął niepewnie głowę do środka i kiedy zobaczył Magdalenę, aż go zamurowało.

– Jezu. Jak ty wyglądasz?

Skoro nawet Piotr, który zazwyczaj był delikatny i miał w zwyczaju owijać w bawełnę, tak się przeraził na jej widok, musiało być naprawdę źle.

Magdalena wzruszyła ramionami, bo nie wiedziała, co miałaby odpowiedzieć. Zachęciła go, aby wszedł do środka, ale on odmówił.

– Idę na dół zapalić. Dołączysz do mnie? – zapytał.

Magdalena potrzebowała chwili, aby się zastanowić. Dopiero teraz dotarło do niej, że nie paliła przez cały weekend, a właściwie już wcześniej, bo ostatniego papierosa wypaliła w czwartek rano. Dziwne, bo wcale nie czuła potrzeby, aby pójść na dymka. Uznała jednak, że potowarzyszy Piotrowi.

– Ale będziesz musiał mnie poczęstować, bo nie mam papierosów – zastrzegła.

Zawahała się, sięgając po płaszcz. Wprawdzie włożyła ten cieńszy, ale i tak temperatura na zewnątrz była dość wysoka. Nie potrzebowała go. Poprawiła marynarkę i wyszła z pokoju.

– Wszystko w porządku? – Piotr spojrzał na nią z niepokojem, kiedy schodzili schodami w dół.

Magdalena posłała mu zbolałe spojrzenie.

– Michał się wyprowadził. To znaczy nie wiem, czy się wyprowadził, bo w sumie nie zabrał swoich rzeczy, ale wyszedł w piątek i od tej pory nie mam z nim kontaktu. Napisał tylko, że zatrzymał się u rodziców, i poprosił, żebym do niego nie dzwoniła...

Piotr przytrzymał koleżance drzwi. Magdalena przeszła przez nie i zatrzymała się po lewej stronie, w miejscu, gdzie zazwyczaj palili.

– Wróci. Zobaczysz! Każde małżeństwo przechodzi przez mniejsze i większe kryzysy – powiedział, podsuwając jej paczkę papierosów.

Magdalena się zawahała. Naprawdę nie miała ochoty palić, co było zastanawiające. Popalała od szesnastego roku życia i jeszcze nie zdarzyło się, żeby papieros ją brzydził, a teraz właśnie tak było. Wyciągnęła jednak z paczki camela i poprosiła o zapalniczkę.

– Powiedziałam mu. Wyznałam prawdę o... no wiesz. – Przewróciła oczami. – O moich rodzicach i całym tym gównie.

Skinął głową. Wiedział. Rozumiał.

Magdalena bez słowa odpaliła papierosa i zaciągnęła się głęboko dymem. W jednej chwili poczuła napływające do gardła mdłości.

– Fuj! – Skrzywiła się i szybko zgasiła papierosa. – Obrzydliwy. Nie wiem, co mi jest, ale odrzuciło mnie od fajek.

Piotr uniósł wysoko prawą brew.

– Wiesz, ze mnie raczej marny specjalista, ale trochę filmów już w swoim życiu widziałem i tak myślę... Czy ty przypadkiem nie jesteś w ciąży?

Rozdział 29

W ciąży.

W ciąży.

W ciąży. To, co powiedział Piotr, nie dawało jej spokoju przez cały dzień. Roześmiała się sztucznie na jego sugestię, podsumowując, że to na pewno nie to, ale miała coraz większe wątpliwości. Nie mogła sobie przypomnieć, kiedy miała ostatnią miesiączkę. Tyle się działo, że nie zwracała uwagi na takie szczegóły, a przecież kiedyś wręcz obsesyjnie tego pilnowała.

Nie mogła być w ciąży. Nie teraz, kiedy zostawił ją mąż! To był najgorszy czas na dziecko, o ile jakikolwiek czas mógł być dobry w jej przypadku. Ona po prostu nie nadawała się na matkę, bo sama była wychowywana najpierw przez psychopatkę i ojca, który okazał się zbyt słaby, aby ochronić siebie i dziecko, a potem przez babkę, która jeśli się nie pomyliła, to prawdy nie powiedziała. Magdalena dostała w spadku fatalne geny. Nie mogła przekazać ich dalej! Musiało skończyć się na niej. Byłaby beznadziejną matką. Przeniosłaby na dziecko swoje traumy. Nie! Coś pomieszała. Na pewno istniało inne wytłumaczenie jej samopoczucia.

Po pracy pobiegła do apteki. W zasadzie mogła zrobić test już w firmie, ale uważała, że to zbyt intymna czynność, aby wykonywać ją w korporacyjnej toalecie. Co potem opowiadałaby dziecku? Że gdzie dowiedziała się o jego istnieniu? To znaczy o ile to hipotetyczne dziecko w ogóle miałoby się narodzić, w co mocno wątpiła.

Nie wierzyła w to, że w jej macicy mógłby się zagnieździć zarodek. Z prostej przyczyny. Jej ciało od razu odrzuciłoby ciążę. Pozbyłoby się niechcianego gościa, bo przecież doskonale rozumiało, że jego właścicielka byłaby fatalną matką. Jęknęła głośno, kiedy uświadomiła sobie, że jej teoria ma solidne braki. Ludzie w autobusie aż się za nią obrócili. Bo kto to widział, tak jęczeć w komunikacji miejskiej?

Gdyby jej hipoteza była słuszna, dzieci nie przychodziłyby na świat w patologicznych rodzinach. Nie rodziłyby się niechciane, zaniedbane, z alkoholowym zespołem płodowym czy innymi zaburzeniami wywoływanymi przez narkotyki, papierosy czy wódkę. To tak nie działało. Zarodki nie zagnieżdżały się tylko w macicach tych kobiet, które mogły zapewnić potomstwu godne warunki, poczucie bezpieczeństwa, pełny brzuch i solidne wykształcenie. Ktoś mocno nawalił, ustalając zasady, którymi rządzi się ten świat, bo zapomniał o tak ważnej sprawie. Pozwalał zostać matkami kobietom, którym nikt rozsądny nie powierzyłby opieki nad dzieckiem. A Magdalena była właśnie taką kobietą, w co święcie wierzyła.

Wysiadła, a raczej wybiegła z autobusu. Zatrzymała się w połowie drogi do domu, kiedy uświadomiła sobie, że przecież bierze leki, które mogłyby zaszkodzić rozwojowi ciąży. To znaczy, rozwojowi potencjalnej ciąży. Nie! To był kolejny powód, dla którego nie mogła zostać matką. Uzbierało ich się już całkiem sporo.

Gdyby nie była taka wzburzona i skoncentrowana na rozwoju potencjalnej ciąży, prawdopodobnie zauważyłaby, że pod jej nieobecność z szafki na obuwie zniknęły dwie pary męskich butów, w łazience brakuje jednej szczoteczki, a z komody wyparowało kilka kompletów czystych bokserek i skarpetek. Zorientowałaby się też, że los butów, szczoteczki i bielizny podzieliły maszynka i pianka do golenia, kilka T-shirtów, dwie koszule, marynarka i spodnie. Teraz miała jednak na głowie sprawy istotniejsze niż szperanie po szafach. Musiała się przekonać, czy natura pozwoliła sobie na niesmaczny żart, czy jednak pozostała rozsądna. Bo przecież nikt o zdrowych zmysłach nie zrobiłby z Magdaleny matki.

Przeczytała instrukcję i ze zdziwieniem odnotowała, że nigdy wcześniej nie robiła testu ciążowego. Miała trzydzieści lat. Jej koleżankom zdarzało się sikać na ten wąski kawałek plastiku już w liceum. Nie pochwalała tego, jedynie stwierdzała fakt. Ona zawsze uważała. Stosowała prezerwatywy, a poza tym obserwowała swoje ciało. Kiedyś brała tabletki antykoncepcyjne, ale szybko zrezygnowała. W każdym razie uprawiała odpowiedzialny seks. Co się stało, co nagle zaszwankowało?

Tych kilka minut, kiedy oczekiwała na wynik testu, było prawdziwą katorgą. W jej serce to wstępowała nadzieja, to znów z niego ulatywała. Prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Ostatnie dni, tygodnie wywróciły całe jej życie do góry nogami. Czy to możliwe, żeby w krótkim czasie człowiek przystosował się do aż tylu zmian?

Jej wzrok zatrzymał się na pustym miejscu po szczoteczce do zębów. Zaczęła szybciej oddychać. Świat zawirował jej przed oczami, a mięśnie napięły się w proteście przeciw bodźcowi, jaki oko przesłało do mózgu. Chwilę po tym, kiedy uświadomiła sobie, że mąż zabrał z domu swoje rzeczy, dowiedziała się, że jest w ciąży.

***

Do doktora Wójcika nie można się było dostać ot tak, z ulicy. Miał pacjentów pozapisywanych na dwa, trzy tygodnie w przód, ale kiedy usłyszał, z czym dzwoni do niego jedna z pacjentek, poprzestawiał wizyty tak, aby znaleźć dla niej czas.

Teraz Magdalena siedziała przed nim, wyraźnie zażenowana i zaniepokojona. Wiedziała, że nie tak to powinno wyglądać. Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że pierwszym specjalistą, którego powinna odwiedzić kobieta w ciąży, jest ginekolog, a nie psychiatra, ale w jej życiu nic nie było w pełni normalne. Dość wspomnieć, że odkryła, iż spodziewa się dziecka, kiedy jej mąż się wyprowadził. Wszystko wskazywało na to, że będzie samotną matką. Samotną matką z zaburzeniami psychicznymi. Kiedy zrobiła test i okazało się, że jego wynik jest pozytywny, w pierwszej chwili chciała zadzwonić do Michała, ale nie mogła tego zrobić. Nie powinna wymagać od niego, aby był z nią tylko dlatego, że spodziewa się jego dziecka. Związki sztucznie podtrzymywane z powodu ciąży czy dziecka prędzej czy później i tak się rozpadną. A jeśli przetrwają, zniszczą życie wszystkich, łącznie z najmłodszym. Magdalena nie musiała się długo zastanawiać nad przykładami. Sama była takim dzieckiem.

Zadzwoniła więc do ojca. Swojego ojca, nie ojca dziecka, które z niewiadomych powodów zagnieździło się w jej macicy. Jan popłakał się na wiadomość, że zostanie dziadkiem, chociaż nieco zasmuciła go informacja, że jego córka będzie samotną matką. Przekonywała go, że tak będzie lepiej, chociaż czuła kompletnie co innego. Kochała Michała całym sercem i przypuszczała, że to się nie zmieni. Będzie za nim tęsknić, a obecność dziecka będzie jej przypominała o tym, co miała i co straciła. Ale skoro tak zdecydował... Nie miała prawa niczego od niego wymagać, nie po tym, co zrobiła, jak się zachowała.

Cóż więc przy tym wszystkim oznaczał fakt, że zamiast ginekologa odwiedziła psychiatrę?

Doktor Wójcik podrapał się po głowie, pochylając się nad kartą pacjentki.

– Rozumiem – wymamrotał. – Rzeczywiście, ciąża znacząco zmienia postać rzeczy...

– Czy dziecko urodzi się zdrowe? Nie wiem, w którym jestem tygodniu, jeszcze nie byłam u ginekologa, ale....

– Spokojnie! – przerwał Magdalenie doktor. – Wprawdzie żadna komisja bioetyczna nie wyda decyzji o przeprowadzeniu testów leków na ciężarnych, ale mamy pewne doświadczenia empiryczne i kobiety, które stosowały farmakologiczne leczenie, nie wiedząc, że są we wczesnej ciąży, rodziły zdrowe dzieci. Sam nie spotkałem się z takim przypadkiem, żeby wystąpiły u płodu jakieś wady. Ryzyko zawsze istnieje, ale jest ono nieznaczne.

– Czyli rozumiem, że będę musiała odstawić leki?

– Tak, natychmiast. Sugerowałbym jeszcze wykonanie badania beta-hCG. Testy dostępne w aptece są bardzo czułe, ale po badaniu z krwi będzie pani miała stuprocentową pewność – powiedział Wójcik. – Wtedy trzeba będzie odstawić leki.

– Stopniowo?

– Nie, z dnia na dzień.

Magdalenę przeraziła ta informacja. Naprawdę dobrze się czuła na tych drugich lekach. Nie wyobrażała sobie, że będzie je musiała odstawić na długie dziewięć, no, może osiem miesięcy.

– A co z karmieniem piersią? – zapytała, chociaż jeszcze nawet nie zastanawiała się nad tą kwestią.

– Po porodzie będzie pani musiała od razu się określić. Jeśli będzie pani chciała karmić piersią, w porządku, ale wtedy nie ma mowy o przyjmowaniu leków. Jeżeli zdecyduje pani, że nie poradzi sobie bez dodatkowego wspomagania, włączymy od razu medykamenty na wyciszenie laktacji i będzie pani podawać dziecku mleko modyfikowane – wyjaśnił rzeczowo lekarz.

Magdalena się zawahała. Najchętniej od razu zdecydowałaby się na tę drugą opcję, ale wydawało jej się, że dziecko powinno być karmione piersią, o ile to możliwe. Tak jej się obiło o uszy.

Ciąża, poród, dziecko, karmienie – nie mogła uwierzyć, że w ogóle się nad tym wszystkim zastanawia. Nie potrafiła poradzić sobie z własnym życiem, a tymczasem musiała wziąć odpowiedzialność za tę istotę, która postanowiła spłatać wszystkim figla i zakotwiczyć wygodnie w miękkiej wyściółce jej macicy. Magdalena miała wrażenie, że dopóki nosi dziecko pod sercem, jest ono bezpieczne. A co później?

Bała się nawet o tym myśleć.

Rozdział 30

Magdalena zaledwie przed tygodniem siedziała w tym samym miejscu, przeżywając spotkanie z ojcem. Zastanawiała się, co powinna zrobić i jak przeprowadzić rozmowę z Michałem. Tak wiele się zmieniło...

Nie czuła, żeby zmiany, które zaszły w jej życiu, były zmianami na lepsze. Przeciwnie. Miała wrażenie, jakby uwziął się na nią zły los. Zawisło nad nią fatum, a kolejne wydarzenia następowały po sobie bez żadnej logiki i składu. Najpierw opuścił ją mąż. Potem okazało się, że jest w ciąży. To był materiał na kiepską komedię romantyczną, a nie na prawdziwe życie.

Nie chciała tego dziecka. Żałowała, że doszło do jego poczęcia. Wiedziała, że istnieje tylko jedno miejsce, w którym może na głos wyrazić swoje uczucia i nie spotka się z krzywymi spojrzeniami i naganą. Ciężarne winny cieszyć się z nowo powstałego życia! Wyobraziła sobie minę żony Piotra, gdyby ta dowiedziała się, że Magdalena jest w ciąży i oddałaby wszystko, aby cofnąć czas i nie dopuścić do zapłodnienia. Gdyby ktoś zechciał zapytać Magdalenę o zdanie, powiedziałaby mu, że to Kinga o wiele bardziej zasłużyła na to dziecko, bo o nie walczyła. To jej ta ciąża powinna się przytrafić. Ale los nie rozdaje sprawiedliwie. Magdalena przekonała się o tym już w dzieciństwie.

– Nawet nie wiem, od czego zacząć – uśmiechnęła się smutno.

– Najlepiej od początku – zasugerowała Twardowska.

– Od mojej ostatniej wizyty wiele się zmieniło. – Magdalena położyła dłonie na brzuchu i niemal natychmiast je cofnęła.

Kiedyś śmiała się z kobiet, które głaszczą swój ciążowy brzuch, podczas gdy tak naprawdę jeszcze go nie ma, bo dziecko mierzy co najwyżej kilka milimetrów. Teraz sama tak robiła.

– Porozmawiała pani z mężem? – Gest pacjentki nie umknął uwadze psychoterapeutki.

Magdalena skinęła głową. Zapadła dłuższa cisza, której potrzebowała, by zebrać myśli.

– Wyprowadził się, właściwie bez słowa. Nawet nie mogę powiedzieć, że się pokłóciliśmy! Po prostu wyznałam mu prawdę, chwilę pokrzyczał, po czym wyszedł. Nawet nie trzasnął drzwiami, rozumie pani? Wyszedł tak, jak stał, tylko buty włożył, no i kurtkę. – W kąciku oka Magdaleny pojawiła się łza. Pozwoliła jej spłynąć. Przekonała się, że powstrzymywanie emocji jest zgubne. – Napisał mi tylko SMS-a, że zatrzymał się u rodziców. Zabrał swoje rzeczy, gdy nie było mnie w domu. Nie chciał ze mną porozmawiać...

– A pani nie próbowała się z nim skontaktować?

– Poprosił, żebym tego nie robiła. Wydawało mi się, że potrzebuje czasu, ale mija kolejny dzień, a on milczy. Ale to nie wszystko – zastrzegła Magdalena. – Bo sprawy musiały się jeszcze bardziej skomplikować. Jestem w ciąży. Łudziłam się, że to pomyłka, ale przed dwiema godzinami ściągnęłam sobie wyniki badania z krwi i nie ma najmniejszych wątpliwości co do tego, że spodziewam się dziecka. Szósty tydzień, kurwa jego mać.

Twardowska skrzywiła się, kiedy w gabinecie rozległo się przekleństwo, ale szybko przybrała profesjonalny wyraz twarzy. Choć sama nie lubiła wulgaryzmów, rozumiała, że czasem jedyne, co pozostaje postawionemu pod ścianą człowiekowi, to głośno zakląć.

– Pani mąż wie o ciąży? – zapytała.

Nie pozwalała sobie na współczucie, nie oficjalnie, ale w tamtej chwili była pełna empatii dla tej kobiety. Ostatnie, czego potrzebowała w tym zwariowanym czasie, to dziecko. Ale przecież dzieci nie pchają się same na świat.

– Nie, nie powiedziałam mu. Chciałam to zrobić, ale... – Magdalena pstryknęła palcami, szukając odpowiednich słów. – Boję się, że on wróci do mnie tylko ze względu na dziecko. Nie przeżyłabym tego. Rozumie mnie pani?

Terapeutka potwierdziła skinieniem głowy.

– Rozumiem. Co pani czuje w związku z ciążą?

Tego pytania właśnie spodziewała się Magdalena. Czekała na nie.

– Nie chcę tego dziecka! Przeraża mnie myśl, że mam zostać matką. Jestem zła, smutna, rozżalona, wkurwiona, zbuntowana. Mogłabym znaleźć całą gamę określeń do opisania mojego stanu. Byłaby pani ze mnie dumna!

– Bardzo proszę – zachęciła Alicja, wyraźnie zadowolona z pacjentki, że tak doskonale opanowała nazywanie swoich emocji.

– Gniew, żal, niezgoda, złość, głównie na samą siebie, niechęć, przekonanie, że będę beznadziejną matką, samotność i... – urwała gwałtownie. – Boję się, że będę taka sama jak ona.

Panującą w gabinecie ciszę przerwało głośne trąbienie i odgłos gwałtownego hamowania gdzieś na zewnątrz.

– Jak pani matka? – Głos Twardowskiej nieznacznie zadrżał.

– Tak. Skoro już teraz mam takie negatywne nastawienie... to potem chyba może być tylko gorzej, prawda? – Magdalena skuliła się w sobie, jakby chciała zniknąć.

– Niekoniecznie. Pani jest świadoma i prosi o pomoc. Nie wiemy, jak było w przypadku pani matki. Terapia i dobrze dobrane leki sprawią, że będzie pani się czuła coraz lepiej. Poza tym nie bez powodu ciąża trwa dziewięć miesięcy. Zdąży się pani przygotować. Nie jest pani sama ze swoimi uczuciami. To mit, że każda kobieta cieszy się z powodu ciąży – oznajmiła z pewnością w głosie Alicja. – Pani nie planowała tego dziecka, poza tym mąż właśnie wyprowadził się z domu. To zrozumiałe, że nie będzie pani teraz skakać ze szczęścia! Proszę pozwolić sobie też na te mniej przyjemne emocje, na żal, smutek, złość. I absolutnie nie wstydzić się z tego powodu!

– No właśnie – bąknęła Magdalena. – Leki. Dzisiaj rano wzięłam ostatnią dawkę. Nie mogę brać teraz tabletek ze względu na dziecko. Nie wiem, jak sobie poradzę bez leków...

– Leki lekami, ale przecież pani ma swój rozum i świadomość, której brakowało jeszcze kilka miesięcy temu. Wie pani, z czym związane są pani zaburzenia, odzyskała pani kontakt z głęboko ukrytymi przeżyciami, pozwala sobie pani na emocje... – Wyliczała na palcach Twardowska. – Zrobiła pani ogromne postępy.

– Ale nadal nie czuję się na siłach, aby mierzyć się w pojedynkę z tym całym bagnem – zaprotestowała pacjentka.

– Będzie pani pod opieką lekarzy, moją. Będziemy kontynuować terapię tak długo, jak będzie pani potrzebować. Przed porodem i po porodzie.

– Obawiam się, że będę tu przychodzić, nawet kiedy moje dziecko będzie pełnoletnie – rzuciła gorzko, na co Alicja się uśmiechnęła.

– Oczywiście zapraszam, ale myślę, że nie będzie takiej konieczności. Leczy się pani dopiero od kilku miesięcy, a już widać poprawę.

– Bo biorę leki – przypomniała Magdalena.

– Ale nie brała ich pani przez cały czas! Poza tym proszę w końcu uwierzyć, że zmiany zawdzięcza pani przede wszystkim sobie. Leki stanowią swego rodzaju wspomaganie, ale nie podjęły za panią decyzji, aby zmierzyć się z przeszłością, uchylić furtkę do swojej podświadomości czy porozmawiać z ojcem. To pani – Alicja wycelowała w nią palcem – tego dokonała. Nikt więcej.

Magdalena zatrzymała wzrok na swoich paznokciach. Miała się umówić do kosmetyczki, ale ostatnio wszystko jej umykało.

– Wie pani... Przez głowę przemknęła mi myśl, aby usunąć tę ciążę, ale nie mogę tego zrobić.

– Dlaczego? – Twardowską zdziwiła ta nagła zmiana tematu.

– Bo muszę chronić to dziecko. Muszę dokonać tego, czego nie potrafili zrobić moi rodzice. Ochronić je.

Rozdział 31

KILKA TYGODNI PÓŹNIEJ

Psychoterapeutka miała rację w wielu kwestiach, a na pewno nie pomyliła się w tym, że ciąża trwa dziewięć miesięcy nie bez powodu. Magdalena dostrzegała zmiany w swoim nastawieniu. Nieznaczne, ale jednak. Nie, wciąż nie cieszyła jej perspektywa zostania matką. Przeciwnie. Gdyby nie ogromne poczucie winy wobec tamtej dziewczynki, którą była dwadzieścia pięć lat temu, i strach przed konsekwencjami, prawdopodobnie usunęłaby ciążę. Zaszła w nią w najmniej odpowiedniej chwili. Żadna nie była właściwa, ale ta wydawała się najgorsza z możliwych. Jednak postanowiła zmierzyć się z życiem i być dla swojego dziecka najlepszą matką, jaką mogła być. Nie idealną, nie oczekujmy zbyt wiele, ale tak dobrą, jak tylko potrafiła. Z tego powodu zaczęła się nawet rozglądać za wózkiem i łóżeczkiem. Poszukiwanie dziecięcych gadżetów w sieci sprawiało jej dziwną przyjemność. Daleka była od zapisywania się na fora dla ciężarnych kobiet czy gonienia za modnymi ubrankami dla maluchów, ale postanowiła, że pozwoli sobie na ekstrawagancję i wózek kupi wypasiony. A co. W końcu to ona będzie go prowadzić.

Podeszła do okna i wyjrzała przez nie. Pusto. Drzewa się zazieleniły, świat wydał się jakby przyjaźniejszym miejscem, ale poza tym niewiele się na osiedlu zmieniło. Zerkała w stronę bramy wjazdowej, jakby chciała przywołać myślami tego, na którego czekała, ale on nie nadjeżdżał. Wykańczało ją to czekanie. Włączyła telewizor, ale żaden program nie przyciągnął jej uwagi. Po książkę nawet nie sięgała. I tak nie byłaby w stanie się skupić. W ogóle niewiele czytała, odkąd zaszła w ciążę. Nie podobało jej się to. Miała nadzieję, że nie wróży to źle na przyszłość, bo chciała, żeby jej dziecko lubiło książki. Książki i język hiszpański, rzecz jasna. Planowała od początku mówić do niego w dwóch językach, ale nie wiedziała, co z tego wyjdzie, czy wystarczy jej zapału.

Rozejrzała się w poszukiwaniu telefonu. Leżał na regale. Podniosła się z kanapy. Poruszyła palcem po ekranie i wybrała numer ojca. Ostatnio często rozmawiali. Głównie wieczorami, przed zaśnięciem. Przedwczoraj ojciec opowiadał jej, gdzie by ją zabrał, gdyby wtedy starczyło mu odwagi i uciekłby z nią, zanim było za późno, ale poprosiła, żeby tego nie robił. Nie mieli mocy zmieniania przeszłości. Podskórnie wyczuwała, że tata chciałby się z nią jak najszybciej spotkać. Robił takie sugestie między wierszami. Ona jednak nie była na to gotowa. Wolała utrzymywać na razie tylko kontakt telefoniczny. Potem się zobaczy.

– I jak, widzieliście się z Michałem? – zapytał ojciec, kiedy tylko odebrał.

Był na bieżąco. Ucieszył się, kiedy Magdalena powiedziała mu, że zaproponowała Michałowi spotkanie. Od początku uważał, że powinni ze sobą po prostu porozmawiać, bo zwykłą rozmową można załatwić naprawdę dużo, ale szkoda, że nie był taki mądry dwadzieścia pięć lat temu. Nie wtrącał się, jednak Magdalena wyczuła, że sprawiła mu przyjemność informacja, że odezwała się do męża. Zadziwiające, ale nie mieli ze sobą kontaktu od tamtego dnia, kiedy Michał wyszedł z domu, bezszelestnie zamykając drzwi. On nie dzwonił, a Magdalena uszanowała jego prośbę, chociaż szalała z niepokoju i rozpaczy. Tęskniła za nim. Każdego wieczoru gładziła jego poduszkę i szukała na pościeli jego zapachu, który z dnia na dzień słabł, aż w końcu uleciał całkowicie.

Już od jakiegoś czasu nosiła się z zamiarem, żeby zadzwonić do męża. Czuła, że wbrew temu, co napisał, powinna się z nim skontaktować. To on zawsze walczył o ich związek, starał się za oboje. Magdalena nie wiedziała, czy są jeszcze w ogóle jacyś „oni”, ale doszła do wniosku, że nie przekona się, jeśli nie spróbuje. Nie przyszło jej to łatwo. Od początku dyktowała warunki, miała kontrolę. Michał o nią zabiegał, ale to ona decydowała, czy i na jaką odległość pozwoli mu się zbliżyć. Prezentowała się tylko z tej strony, z której chciała być widziana. Wiedziała, że w jakimś stopniu przejawia cechy osobowości narcystycznej, jak wszystkie kobiety w jej rodzinie. Wydawało jej się, że tak trzeba, że taka jest właśnie rola kobiety, bo taki przykład otrzymała z góry. Mężczyźni są źli, należy ich sobie podporządkowywać – taki przekaz dostała od Zofii i pewnie, nieświadomie, od Izabeli.

Ale skończyła z tym. Jeśli kiedykolwiek miała zbudować udany związek, czy to z Michałem, czy z kimś innym – choć tego akurat sobie nie wyobrażała – musiała zejść na ziemię i zacząć traktować mężczyzn jak równych sobie partnerów. Koniec z pozycją księżniczki.

– Nie, nadal na niego czekam – westchnęła Magdalena do słuchawki. – Zaraz tu jajo zniosę. Nie mogę wysiedzieć w miejscu, dlatego do ciebie zadzwoniłam. Boję się, że nie będzie chciał ze mną rozmawiać.

– Gdyby tak miało być, w ogóle nie zgodziłby się na spotkanie – podsunął Jan. – Na pewno wszystko się ułoży. Powiesz mu o ciąży?

Magdalena się zawahała.

– Nie wiem. Na pewno nie od razu. Nie chcę, żeby wrócił do mnie tylko ze względu na dziecko – zastrzegła.

– Tak, już o tym mówiłaś. A jak się w ogóle czujesz?

– Zadziwiająco dobrze. Nie mam mdłości ani żadnych innych dolegliwości. Może jestem bardziej zmęczona niż zazwyczaj, ale poza tym nie widzę żadnych zmian – przyznała Magdalena. Usłyszała silnik samochodu. – Muszę kończyć, Michał chyba przyjechał.

Podbiegła do okna. Rzeczywiście, na podjeździe zatrzymało się auto Michała. Uśmiechnęła się do siebie. Ten widok był tak naturalny. Samochód Michała po prostu pasował do tego krajobrazu. Kiedy ostatnio wyglądała przez okno, miała wrażenie, że czegoś jej brakuje. Teraz już wiedziała czego.

Poszła do przedpokoju, aby otworzyć drzwi. Kiedy w nich stanęła, Michał wyciągał właśnie dłoń, aby zapukać. Uśmiechnął się z zakłopotaniem.

– Cześć – powiedziała Magdalena. – Wchodź, proszę.

Michał obrócił się za siebie.

– Myślałem, że ochroniarz będzie chciał do ciebie dzwonić, a tymczasem kiedy mnie zobaczył, od razu podniósł szlaban...

Czy tylko ona dostrzegała w jego słowach drugie dno?

– Pamięta cię. – Przygryzła wargę. – Chodź, nie stójmy w drzwiach.

Michał wszedł do środka i rozejrzał się wokół, jakby chciał sprawdzić, czy Magdalena zmieniła coś w środku pod jego nieobecność. Kiedy przechodził przez podwórko, odnotował, że wypadałoby skosić trawę, ale przecież to nie była już jego sprawa. Nie? Kogo on oszukiwał? Teraz rozglądał się po domu, sprawdzając, w jakim jest stanie. Czy nie wymaga jakichś drobnych napraw?

– Co z drzwiami balkonowymi? Nadal się zacinają?

Spojrzała na niego z zaskoczeniem. Miał wrażenie, że była jeszcze piękniejsza niż przed kilkoma tygodniami. A na pewno piękniejsza niż na zdjęciach na Facebooku. Wchodził na jej profil nawet kilkanaście razy dziennie, ale jak na złość nic nie publikowała. Katował się więc starymi zdjęciami.

– Z drzwiami balkonowymi? – zdziwiła się.

– Pieprzyć to – rzucił i już był przy niej.

Dotykał jej twarzy dłońmi, smakował usta, zlizywał ich smak i wdzierał się językiem między jej wargi. Chłonął ją licznymi zmysłami. Smakiem, dotykiem, węchem. Chciał, żeby była cała jego, pragnął jej jak jeszcze nikogo w życiu, dlatego rozpiął guzik jej spodni i wsunął rękę w koronkowe figi. Ten fragment koronki wystający z dżinsów doprowadzał go do szału, dlatego szarpnął dłonią mocniej i już ślizgał się po jej kobiecości. Była przyjemnie wilgotna, gotowa, aby go przyjąć. Zsunął niżej jej spodnie i obrócił ją tyłem do siebie, a przodem do lustra.

– Michał, nie. Poczekaj chwilę, porozmawiajmy najpierw.

Nie miał zamiaru na nic czekać, ale jej słowo było święte. W przeciwieństwie do niektórych mężczyzn uważał, że „nie” kobiety naprawdę oznacza „nie”. Odsunął się więc, nie mogąc oderwać wzroku od jej koronkowych majtek. Czuł na palcach jej wilgoć. Ona coś mówiła, ale nic nie rozumiał.

Skup się.

– ...popełniłam ogromny błąd i nie mam nic na swoje usprawiedliwienie. Chciałam tylko, żebyś wiedział, że zrozumiałam wiele rzeczy. Doszłam do wniosku, że nie traktowałam cię tak, jak na to zasługujesz, ale wynika to z obrazu mężczyzny, który wyniosłam z rodzinnego domu. Cieszę się, że nawiązałam kontakt z ojcem, bo to był dla mnie przełomowy moment. Przekonałam się, że to on jest tym, który mnie kochał i bronił, a z dziadkiem właściwie od zawsze miałam cieplejszą relację niż z babcią, więc...

– Jak ty się w ogóle czujesz? Wiesz, ja też dużo myślałem i... – Michał przeczesał włosy dłońmi – nie wyobrażam sobie, przez co przeszłaś. Współczuję ci. Jestem zły, że mi nie powiedziałaś, bo to znaczy, że nie ufasz mi w pełni, ale...

– To nieprawda – zaprotestowała Magdalena. – Ufam ci, tylko... jeszcze do niedawna nie ufałam samej sobie, rozumiesz? Nie wiedziałam, kim jestem, nie miałam pojęcia, dlaczego ojciec zabił matkę, zastanawiałam się, kto jest dobry, a kto zły.

– Ale teraz już wiesz?

– Tak, teraz już wiem i rozumiem. Jest mi trudno, uwiera mnie prawda o mojej matce i prawdopodobnie nigdy nie pogodzę się z tym, że była zwykłą psychopatką, która... – głos uwiązł jej w gardle. – Nie pogodzę się, ale zaakceptuję. Nie mam innego wyjścia.

– A co z terapią? Bierzesz leki?

– Tak. To znaczy nie – poprawiła się szybko Magdalena. – Musiałam je odstawić, ale kontynuuję terapię i sama widzę, że robię duże postępy. Nie twierdzę, że ataki już się nie zdarzają, ale w pełni je kontroluję.

Michał posłał jej spojrzenie, które miało mówić: „To dobrze, ale czy możemy wrócić do przerwanej czynności?”. Ona jednak miała mu jeszcze coś do powiedzenia.

– Czekałam, aż zadzwonisz. Poprosiłeś, żebym się nie kontaktowała, i uszanowałam twoją decyzję, ale milczenie zabijało mnie każdego dnia od nowa.

– Chciałem po prostu, żebyś to ty choć raz się postarała. Zawsze to ja o ciebie walczyłem, robiłem wszystko, żebyś była szczęśliwa... Kiedy wyznałaś mi prawdę, coś we mnie pękło. Wiedziałem, że nie przestanę cię tak po prostu kochać, i nie wyobrażałem sobie życia bez ciebie. Pomyślałem sobie, że musisz dać mi poczuć, że rzeczywiście jestem dla ciebie ważny, bo słowa to jedno, a czyny – drugie – przyznał Michał. – Nie odwróciłem się od ciebie, nie odszedłem. Byłem blisko. Czekałem na ciebie.

Z każdym kolejnym słowem Michał był coraz bliżej. Znów jej dotykał, znów błądził niecierpliwie palcami po jej ciele. To, co powiedział, wypełniło Magdalenę nadzieją. W jednej chwili zyskała przekonanie, że tak właśnie miało być, że to wszystko musiało się wydarzyć, aby potrafiła kochać go tak, jak na to zasłużył.

– Aha, Michał – wymruczała prosto w jego usta. – Zostaniesz ojcem. Jestem w ciąży.

KONIEC

Podziękowania

Składam ogromne podziękowania na ręce pani Małgorzaty Mróz, psychoterapeutki, właścicielki Gabinetu Psychoterapii i Dietetyki AD VITAM w Katowicach. Bez jej wsparcia i pomocy nie udałoby mi się napisać tej książki w taki sposób, jak sobie założyłam. Pani Małgorzata pomogła mi zbudować sceny w gabinecie psychoterapeutycznym i chociaż sama nie jest analityczką, poszła ze mną w kierunku pomyłek freudowskich i odegrała scenę, w której książkowa Magdalena otwiera furtkę do swojej podświadomości za pomocą wolnych skojarzeń.

Dziękuję doktor Agnieszce Prymus, specjalistce psychiatrii i ordynatorce Samodzielnego Publicznego Zespołu Lecznictwa Psychiatrycznego w Siemianowicach Śląskich, za pomoc w dobraniu leków dla bohaterki, obrazowe opisanie objawów, z którymi boryka się moja postać, i wyjaśnienie, co się dzieje z pacjentem w trakcie ataku paniki, kiedy zabiera go karetka pogotowia.

Zarówno pani Małgorzata Mróz, jak i doktor Agnieszka Prymus pomogły mi w zbudowaniu portretów psychologicznych bohaterki i jej najbliższych.

Dziękuję również mojemu osobistemu konsultantowi policyjnemu, który podsunął mi pomysł z wanną i objaśnił kwestie prawne. Czasem dobrze jest mieć w domu policjanta! :)

Niezmiennie czekam na Wasze opinie o moich powieściach. Jestem dla Was dostępna na fanpage’u facebook.com/magdalenamajcherautorka oraz w facebookowej grupie „Świat książek Magdaleny Majcher”. Do zaczytania!