Elżbieta Dzikowska, pasjonatka fotografii, od lat interesuje się obserwacją Ziemi. Swoją pierwszą wystawę fotograficzną na ten temat, zatytułowaną „Z bliska” zorganizowała w 1996 roku w warszawskiej Galerii Krytyków „Pokaz”. Jako historyk sztuki, widzi w naturze inspirację kierunków praktykowanych później w sztuce m.in.: impresjonizmu, ekspresjonizmu czy realizmu. Szuka punktów styczności między kulturą a naturą. We wstępie do wydanej z Pascalem książki „Ziemia z bliska”, autorka wyznaje, iż chciałaby, aby jej album „przybliżył jego Czytelników do natury, zintensyfikował ich przeżycia estetyczne oraz nauczył szukać piękna w tym co małe i umykające uwadze.”

Pascal: Najkrótsza autoprezentacja?

Elżbieta Dzikowska: Z wykształcenia – sinolog i historyk sztuki, z zawodu – dziennikarz, a bywało, że i filmowiec, z pasji – fotograf. Lubię muzykę poważną, książki i moje zwierzęta – kota Erosa oraz psy Kalego i Jupitera.

P: Najważniejsze wydarzenia w Pani życiu?

ED: Spotkanie z moim drugim mężem Tonim Halikiem (ale pierwszy – Andrzej Dzikowski – też był w porządku), z którym przez 23 lata realizowaliśmy wspólne fascynacje światem, odkrywanym nie tylko dla siebie, ale i dla widzów „Pieprzu i wanilii”.

P: Życiowe motto?

ED: Piosenka Marka Bernesa „Ja lublju tiebia żizń” : „kocham cię, życie, i mam nadzieję, że to jest wzajemne”. A poza tym: ciesz się także małym; dobre pamiętaj, złe – zapominaj; jeśli chcesz – to możesz, uwierz w siebie; staraj się codziennie zrobić coś pożytecznego.

P: Dlaczego Pani podróżuje?

ED: Podróżuję – bo jestem ciekawa świata i staram się go poznać, a także przybliżyć innym. Zaczęło się w szkole od poznawania podlaskich lasów, na studiach – od wędrówek pieszych po górach i kajakowych po różnych akwenach Polski. Pierwsza daleka podróż – do Chin. Źle ją zniosłam, Warszawa-Pekin 2 dni TU-104, miałam nadzieję, że już nigdy nie będę musiała wsiąść do samolotu, ale – wsiadam do tej pory. Takie życie, nogi wszędzie nie zaniosą.

P: Którą z podróży uważa Pani za najciekawszą i dlaczego?

ED: Trudno mi to określić, mam nadzieję, że najciekawsza podróż wciąż przede mną. Ale w ostatnich latach – ja, jakoby specjalistka od Ameryki Łacińskiej - lubię szczególnie Afrykę, bo tak jak Bieszczady, daje mi poczucie przestrzeni i wolności, ale także południowo-wschodnią Azję, bo tam się ludzie najżyczliwiej uśmiechają.

P: Jak powstawała Pani książka wydana z Pascalem?

ED: Książka „Ziemia z bliska”, którą tak pięknie wydał mi Pascal, powstawała przez wiele lat na różnych kontynentach, także w Polsce. Od dawna fascynują mnie zdjęcia macro, fotografowałam z bliska kory drzew, przekroje drewna, ziemię, wodę, błoto, piasek, pokazując, że wszystko co jest w sztuce wywodzi się z natury. Wydaje mi się, że moje zdjęcia pokazują naturę najbardziej abstrakcyjną i abstrakcję najbardziej realistyczną. Sądzę, że ten sposób postrzegania świata zawdzięczam długotrwałemu kontaktowi ze sztuką współczesną.

zobacz inne tytuły w księgarni Wydawnictwa Pascal

Komentarze

Zaloguj się » przed dodaniem komentarza (tylko osoby zalogowane mogą oceniać obiekty!)

zwiń wszystkie

+ dodaj komentarz

zwiń wszystkie