TA STRONA UŻYWA COOKIES. Korzystając z tej strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej...

Co zwiedzić?

Nie ma jeszcze oceny ?

Plac Krasińskich

Typ obiektu:
rynek/plac/centrum 
Kraj:
Polska
Województwo:
mazowieckie 
Powiat:
Warszawa 
Miejscowość:
Warszawa    zobacz na mapie 
Ulica:
pl. Krasińskich 

Jeden z najoryginalniejszych placów stolicy, pod względem różnorodności stylów nie ma sobie chyba równych w mieście. Pomijając 'socmodernistyczne' wtręty na rogu Miodowej, należy docenić wartość architektonicznego kontrastu, jaki daje zestawienie zabytków (kościoła popijarskiego przy ulicy Długiej i przepięknego pałacu Krasińskich) z monumentalizmem pomnika Powstania Warszawskiego i nowoczesnym gmachem Sądu Najwyższego. Plac ukształtował się w ostatniej ćwierci XVII w. jako obszerny dziedziniec pałacu Krasińskich. Do użytku publicznego udostępniony został dopiero w 1779 r., gdy na pierzei od strony Nowego Miasta wzniesiono gmach Teatru Narodowego. Wcześnie, bo już pod koniec XVIII w., położono bruk. Obecna nazwa - pochodząca od wielkiego rodu arystokratycznego, z którego wywodził się m.in. poeta Zygmunt Krasiński - ustaliła się w 1815 r. Wcześniej o placu mówiono, odwołując się do instytucji urzędujących w pałacu. Nazywano go więc placem Kamery (w czasach pruskich) lub placem Komisji (od Komisji Sprawiedliwości). W 1838 r. obok pałacu Krasińskich wzniesiono drugą rezydencję - pałac Badenich, tworzący pierzeję od strony Bonifraterskiej. Obydwa budynki przez długi czas służyły jako siedziby różnych instancji sądowych, aż do ostatniej wojny gromadząc charakterystyczny dla placu tłumek petentów. W 1874 r. rozebrano gmach nieczynnego już od ponad 40 lat Teatru Narodowego; na jego miejscu stanął rząd kamienic. Od 1836 r. płyta placu stopniowo zamieniała się w targowisko, na którym handlowano wełną. W związku z tym pojawiły się na nim dwie żeliwne studnie, zaprojektowane przez Christiana Aignera (widoczne dziś przed pałacem Krasińskich). Handel ustał około 1882 r., gdy znalazła się tutaj pętla linii tramwaju konnego. W 1908 r. zastąpił go tramwaj elektryczny, którego linia nie docierała jednak na sam plac - zakręcała z Długiej w Nowiniarską (czyli biegła tam, gdzie dziś jest przejście za gmachem sądu). W 1936 r. w pałacu Badenich przebito arkadę, otwierając połączenie z Bonifraterską, i ten historyczny układ został powtórzony współcześnie. W tymże roku ustawiono też pomnik Kilińskiego, obecnie przeniesiony na ulicę Piekarską. Jak można wywnioskować z nazwisk odnotowanych przez taryfy i książki adresowe, już od XIX w. koloryt placu kształtowali w głównej mierze Żydzi. W 1939 i 1944 r. budynki mieszkalne zrównano z ziemią, a oba pałace spłonęły. Plac w czasie wojny leżał na granicy getta, a arkada służyła jako wjazd tramwajów do zamkniętej dzielnicy żydowskiej (tor poprowadzony przez środek placu istniał w latach 1936-1945). Ze zniszczeń odbudowano tylko pałac Krasińskich i sąsiadujący z nim gmach Ceł Koronnych. Rzeczą niepojętą była dokonana w latach 1958-1959 rozbiórka murów pałacu Badenich i owej arkady przy Bonifraterskiej. Obecny, skądinąd ciekawy wygląd plac uzyskał dopiero w latach 90. XX w., po odsłonięciu pomnika Powstania Warszawskiego i budowie nowej siedziby Sądu Najwyższego.

 


powrót

Komentarze

Zaloguj się » przed dodaniem komentarza (tylko osoby zalogowane mogą oceniać obiekty!)

+ dodaj komentarz

Brak komentarzy - Twój może być pierwszy!

Komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników serwisu. Wydawnictwo PASCAL nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.