TA STRONA UŻYWA COOKIES. Korzystając z tej strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej...

do celu

Europa

 

 

Swiat

 

Świat

 

Dzień Czekolady w Restauracji Kameralna
dodane przez: HotelPiaskowy Restauracja_Kameralna
dodane przez: HotelPiaskowy

 

 


Co zwiedzić?

Nie ma jeszcze oceny ?

Słowiński Park Narodowy

Typ obiektu:
park narodowy/rezerwat 
Kraj:
Polska
Województwo:
 
Powiat:
 
Miejscowość:
   zobacz na mapie 

autor: Dziugieł Ireneusz

Słowiński Park Narodowy to największe w środkowej Europie ruchome wydmy dochodzące nawet do ok. 50 m, cmentarzyska drzew, przybrzeżne jeziora z brzegami porośniętymi szuwarami, niewielkie piaszczyste wzniesienia z sosnowymi lasami, bogactwo flory zmieniającej się w zależności od rodzaju gleby, dwie i pół setki gatunków ptaków, zabytki słowińskiej ludowej kultury materialnej i popularne letniska. Słowiński Park Narodowy obejmujący Mierzeję Łebską, jeziora Łebsko i Gardno oraz pas wybrzeża po ujście do Morza Bałtyckiego rzeki Łupawy utworzono w 1967 r., a w 1977 r. UNESCO uznało go za Światowy Rezerwat Biosfery. Z 18069 ha na początku rozrósł się do 18618 ha. O wysokiej randze chronionych krajobrazów zadecydowały ruchome wydmy, przybrzeżne akweny oraz bogactwo flory i fauny.

Największe atrakcje parku to: ruchome wydmy, Muzeum Wsi Słowińskiej w Klukach, święta góra Rowokół, dawny poligon niemiecki z czasów II wojny światowej oraz latarnia Czołpino.
Wydmy

Powierzchnia form eolicznych na terenie Słowińskiego Parku Narodowego zajmuje 953 ha, niemal całą szerokość Mierzei Łebskiej długiej na 20 km, a tzw. Polska Sahara o pustynnym krajobrazie leży nad jeziorem Łebsko. Wiatr, który wieje tu przez cały rok, marszczy powierzchnię piaszczystych wzniesień w podłużne fale. Wydmy dochodzące do 35 m wys. wędrują w kierunku południowo-wschodnim z prędkością 3-10 m rocznie, a w centralnej części Mierzei Łebskiej nawet do 20 m na rok. Ich położenie, kształt i wielkość zmieniają się w zależności od siły wiatru i ilości piasku wyrzucanego przez morze. Stoki dowietrzne, po których pęd powietrza przesuwa piasek, są łagodne, a stoki odwietrzne, po których ziarna piasku staczają się pod wpływem siły ciężkości, są strome. Na zapleczu suchy piasek zostaje wywiewany aż do wilgotnego podłoża i tak powstają obniżenia zarastające mchem, wrzosem, młodniakami sosnowymi. Na białe wydmy wdziera się roślinność stabilizująca: honkenia piaskowa, groszek nadmorski, wydmuchrzyca piaskowa i piaskownica zwyczajna. Za nimi postępują inne: kocanka piaskowa, jasieniec piaskowy, bażyna czarna, wrzos, aż wreszcie wierzba piaskowa. Na końcu wyrasta bór sosnowy. Żywot zielonej enklawy w każdej chwili może zakończyć nadciągające czoło następnej wydmy. Szlak wędrówki znaczą szczątki martwych lasów. W przeszłości ruchome piaski zniszczyły Starą Łebę, obecnie zasypują stopniowo jezioro Łebsko. Część z nich ustabilizowała się, a do najwyższych należy Czołpińska Góra (56 m n.p.m.) z latarnią Czołpino.
Wody

Przez SPN przepływają Łupawa i Łeba, a także kilka strug: Wysoka, Pustynka, Brodno, Bagienica, Grabownica. Ozdobą są przybrzeżne jeziora z siedliskami ptactwa wodnego i błotnego. Łebsko (7138 ha) to największy przybrzeżny zbiornik. Drugie co do wielkości w regionie kryptodepresyjne Gardno (2468 ha) jest bardzo płytkie (maksymalna głębokość 2,6 m) i ma słabo rozwiniętą linię brzegową. Przepływa przez nie Łupawa, która wpada do morza obok Rowów. Na środku wyrasta gniazdowisko kormoranów - Wyspa Kamienna. Obydwa akweny zarastają tak szybko, że już za jakieś tysiąc lat przestaną istnieć. Żyją w nich liny, szczupaki, sandacze, płocie, łososie oraz flądry. Jeziora Dołgie Wielkie (147 ha, głębokość do 2,9 m) i Dołgie Małe (10 ha, głębokość do 1,65 m) są czystsze ekologicznie, ale mają silnie zamulone dno i niewielką przezroczystość wody, lub częściowo są zarośnięte trzciną.
Torfowiska i tereny bagienne

Od południa sąsiadują z jeziorami tereny porośnięte podmokłymi lasami, łąkami i torfowiskami z siecią dawnych kanałów i rowów melioracyjnych, na terenie parku zarastających, a w otulinie odnawianych. Torfowiska wysokie, w bezodpływowych zagłębieniach terenu, florystycznie ubogie, silnie kwaśne, ubogie w substancje odżywcze, i przejściowe, powstające w warunkach pośrednich, występują po południowej stronie jeziora Łebsko, a także Dołgie Małe oraz między Klukami i Lisią Górą. Do narastania torfu przyczyniają się głównie rozmaite mchy. Do ciekawych i najczęściej spotykanych należą: żurawina błotna, modrzewnica, malina moroszka, wełnianka oraz wełnianeczka darniowa. Wzdłuż południowego brzegu jeziora Dołgie Małe rozciąga się wąski pas torfowiska pływającego po powierzchni wody.

Flora

Rośnie tu ok. 850 gatunków roślin naczyniowych oraz 160 gatunków mszaków. 250 gatunków porostów, w tym brodaczki i włostki, świadczy o dużej czystości powietrza. Dodatkowo skatalogowano ponad 500 gatunków glonów, z których kilkadziesiąt ma tu swoje jedyne stanowisko w Polsce. Na terenie parku występuje 49 gatunków roślin chronionych, m.in. widłak torfowy, mikołajek nadmorski, zimoziół północny (relikt borealny), goździk piaskowy, rosiczka okrągłolistna i pośrednia oraz storczyki.

Najpopularniejszym drzewem jest sosna zwyczajna (81,5%). Brzoza (6,9%) występuje w borach świeżych, wilgotnych i bagiennych. Brzoza brodawkowata zdominowała Klucki Las oraz teren między Gacią a Żarnowską, a brzoza omszona - północne brzegi jeziora Łebsko. Trzecim ważnym gatunkiem jest olcha (5,4%) porastająca wilgotne gleby południowych brzegów jezior i Klucki Las. Buk rośnie w północno-zachodniej części Kluckiego Lasu, ale pojawia się także w lasach sosnowych i mieszanych. Pojedyncze dęby szypułkowe najczęściej spotyka się w lasach bukowych. Trzy najstarsze liczące ok. 190 lat występują koło Boleńca. Kosodrzewina, sprowadzona na wybrzeże na początku XX w. dla utrwalenia wydm ruchomych, porasta Mierzeję Łebską. Drzewka są niskie (0,5-3 m), jedynie w zagłębieniach dochodzą do 7 m.

Fauna

Niezwykle bogaty świat ptaków liczy prawie 260 gatunków. Stale gniazduje tu ponad 140 gatunków, np. mewa srebrzysta, rybitwa wielkodzioba, bielik, orlik krzykliwy, puchacz i kormoran. Widuje się też bardzo rzadko spotykane ptaki, jak turkan, kalandra białoskrzydła, świergotek szponiasty, zaroślówka oraz drozd pstry. Po zbiornikach pływają kaczki krzyżówki, cyranki, łyski, perkozy. Na terenach podmokłych występują czajki, kszyki, bataliony, a także kulony, kuliki, biegusy, ohary, żurawie, błotniaki i bociany czarne.
Spośród ssaków najwięcej jest saren, jeleni i dzików. Sporadycznie spotyka się łosia, borsuka, gronostaja, jenota, kunę leśną i domową oraz lisy. Wydry mieszkają nad jeziorem Łebsko. Na wybrzeżu z rzadka pojawiają się foki. W poszyciu żyją padalce, jaszczurki i żmije.

Opis na podstawie przewodnika Polska na weekend.

 


powrót

Komentarze

Zaloguj się » przed dodaniem komentarza (tylko osoby zalogowane mogą oceniać obiekty!)

+ dodaj komentarz

Brak komentarzy - Twój może być pierwszy!

Komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników serwisu. Wydawnictwo PASCAL nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.