TA STRONA UŻYWA COOKIES. Korzystając z tej strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej...

Co zwiedzić?

Nie ma jeszcze oceny ?

Płock

Typ obiektu:
miejscowość 
Kraj:
Polska
Województwo:
mazowieckie 
Powiat:
Płock 
Miejscowość:
Płock    zobacz na mapie 

autor: Czasnojć Marek

Miasto powiatowe w województwie mazowieckim, powiat grodzki. Zabudowania Płocka, niegdysiejszej stolicy Księstwa Mazowieckiego, są rozrzucone na malowniczej i wysokiej (do 50 m) skarpie opadającej stromo ku brzegom Wisły. Choć miasto rozrastając się we wszystkich kierunkach przekroczyło rzekę, jego sercem pozostaje pełne uroku Stare Miasto. Tysiącletni gród jest znany za sprawą koncernu naftowego, największej w Polsce stoczni rzecznej i cennych zabytków.

Zabytkowe Stare Miasto zajmuje skraj wysokiej, porośniętej drzewami skarpy, zwanej Wzgórzem Tumskim. Przy ul. Tumskiej stoją XIX-wieczne eklektyczne i klasycystyczne kamieniczki. Szczególną uwagę warto zwrócić na budynek pod nr. 9 z ostrołukową, z lekka orientalną bramą, i renesansowymi medalionami z głowami mieszczan. Najważniejszym zabytkiem w Płocku jest imponująca bazylika katedralna. Trudno jednoznacznie określić datę powstania świątyni. Pierwotnie drewniana, później murowana, konsekrowana w 1144 r., spłonęła w 1530 r., a podczas odbudowy wzniesiono renesansową kopułę. W XVIII w. zmieniono fasadę na klasycystyczną. Na pocz. XX w. kościół przebudował architekt Stefan Szyller. Zdobione płaskorzeźbami Drzwi Płockie (między kruchtą a nawą główną) zachwycają subtelnością detali i artyzmem nie ustępując Drzwiom Gnieźnieńskim, są jednak tylko repliką romańskich drzwi z soboru Sofijskiego w Nowogrodzie Wielkim. Do najcenniejszych zabytków w bazylice zalicza się późnorenesansowe rzeźby i epitafia, płaskorzeźby przy bocznych ścianach i barokowe ołtarze. Pod lewą wieżą mieści się kaplica Królewska kryjąca sarkofag z czarnego marmuru zwieńczony królewskimi insygniami, który zawiera prochy Władysława Hermana, Bolesława Krzywoustego i książąt mazowieckich.

W pobliżu katedry w osobliwym piętrowym budynku, w którego ściany wmurowano romańskie detale, nagrobki i rzeźby, od 1903 r. działa Muzeum Diecezjalne (ul. Tumska 3a). Wśród różnorodnych zbiorów znajdują się pasy kontuszowe, oręż i zbroje, urny, gotyckie rzeźby i obrazy o różnorodnej tematyce, a nawet skamieliny. Do najbardziej interesujących eksponatów należą mazowieckie rzeźby średniowieczne (prawdziwy rarytas to XII-wieczny romański posążek lektora), stare rękopisy i szaty liturgiczne. Naprzeciwko katedry jest położone dawne opactwo Benedyktynów włączone w obręb XIV-wiecznego gotyckiego zamku. Po twierdzy ufundowanej przez Kazimierza Wielkiego, rozbudowanej w następnych wiekach i częściowo rozebranej w latach 1740-1803, pozostały jedynie ceglane mury i dwie XIV-wieczne gotyckie wieże. Opactwo istniało w tym miejscu co najmniej od poł. XII w. Cztery bielone skrzydła, wsparte przyporami, zbudowano na planie trapezu. Od zachodu i północy dawny klasztor przysłania wysoki mur kurtynowy. W południowo-zachodnim narożu tkwi przysadzista XIV-wieczna wieża Szlachecka.

Budynki opactwa zajmuje obecnie Muzeum Mazowieckie (ul. Tumska 8).Placówka posiada największe w Polsce zbiory sztuki secesyjnej (szkło, ceramika, biżuteria, przedmioty użytkowe i meble),bogatą kolekcję polskiego malarstwa, m.in. szkic Szału Władysława Podkowińskiego, a także rzeźby Xwerego Dunikowskiego i Henryka Kuny. Osobną salę poświęcono stylowi art déco. Na niewielkiej ekspozycji są prezentowane ponure i jednocześnie bogate w podteksty rzeźby i demoniczne obrazy Bolesława Biegasa. Po drodze z zamku na pl. Narutowicza mija się XV-wieczny dom Pod Trąbami oraz niewielki budynek odwachu z pocz. XIX w. Wokół nieregularnego placyku stoją klasycystyczne kamieniczki z okresu od końca XVIII w. do poł. XIX w.

Ulica Grodzka, przy której zachowały się zabytkowe kamieniczki, prowadzi na Stary Rynek z fontanną pośrodku. Przy prostokątnym brukowanym placu stoją kolorowe kamienice i klasycystyczny ratusz z pocz. XIX w. O 12.00 ze szczytu ratusza rozlega się melodyjny hejnał. Przy ul. Kazimierza Wielkiego za klasycystycznym kościołem farnym stoją dwa XVIII-wieczne spichlerze. W jednym z nich są organizowane wystawy czasowe. W drugą stronę biegnie ul. Piekarska. Można przy niej zobaczyć pozostałości po dawnym klasztorze Jezuitów i kościele św. Mikołaja z XII i XIII w. Od 1180 r. mieściła się tam najstarsza w kraju szkoła kolegiacka. Ulica Kazimierza Wielkiego zbiega się z ul. Nowowiejskiego, którą zamykają klasycystyczne miejskie rogatki. Przy odbijającej w bok ul. Ostatniej stoi kościół św. Jana Chrzciciela i dawny XVIII-wieczny klasztor Reformatów.

Opis na podstawie przewodnika Turystyczna encyklopedia Polski.

 


powrót

Komentarze

Zaloguj się » przed dodaniem komentarza (tylko osoby zalogowane mogą oceniać obiekty!)

+ dodaj komentarz

Brak komentarzy - Twój może być pierwszy!

Komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników serwisu. Wydawnictwo PASCAL nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.