Miasto w województwie dolnośląskim, na pograniczu Równiny Wrocławskiej i Masywu Ślęży, u podnóża Ślęży. Prawdopodobnie już w epoce brązu (1800-700 r. p.n.e.) istniała tu osada. W XII w. Sobótka słynęła z sobotnich jarmarków. Miasteczko ma dzisiaj swoisty urok. Na rynku stoi plastyczny model Ślęży.

Muzeum Ślężańskie (ul. św. Jakuba 18) prezentuje ciekawe zbiory archeologiczne, m.in. szkielety naszych przodków, naczynia, narzędzia i ozdoby. Ukazano w nim również historię pogańskiego kultu w Masywie Ślęży. Osobny dział jest poświęcony przyrodzie masywu. Kilkaset metrów od muzeum, obok kościoła św. Anny (przy dworcu PKS) stoi starożytna rzeźba kultowa, jedna z kilku zachowanych w okolicy.

Z Sobótki na Ślężę (718 m n.p.m.) prowadzi żółty szlak (zejść można szlakiem czerwonym). Najwyższy polski szczyt na północ od Sudetów w okresie VIII-V w. p.n.e. był świętą górą tajemniczych ludzi kultury łużyckiej, a później zachodniosłowiańskiego plemienia Ślężan. Ze Ślężą prawdopodobnie związany był kult słońca. Co roku w noc świętojańską młodzi ludzie zjeżdżają tutaj na nieoficjalny zlot. Z Sobótki szlak wspina się na Wieżycę (415 m n.p.m.), na której stoi kamienna wieża widokowa. Ładna panorama z wierzchołka obejmuje równiny i zalew w Mietkowie. Po drodze widać kolejne rzeźby kultowe i kamienne wały. Na szczycie Ślęży rozciąga się rozległa polana, stoją tam kościół, schronisko i wieża widokowa, z której rozciąga się najpiękniejsza panorama Dolnego Śląska (od Wzgórz Trzebnickich, Wrocławia po Śnieżkę i Śnieżnik).

Opis na podstawie przewodnika Encyklopedia Turystyczna Polski.